https://sonett-archiv.com/forum/ Fri, 24 Apr 2026 22:04:15 +0000 MyBB https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=4326 Sun, 25 Jun 2017 13:06:32 +0000 Serpentina Lindhorst]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=4326 Johann Wolfgang von Goethe
1749 Frankfurt - 1832 Weimar

Neue Liebe, neues Leben

Herz, mein Herz, was soll das geben?
Was bedränget dich so sehr?
Welch ein fremdes, neues Leben!
Ich erkenne dich nicht mehr.
Weg ist alles, was du liebtest,
Weg, warum du dich betrübtest,
Weg dein Fleiß und deine Ruh' -
Ach, wie kamst du nur dazu!

Fesselt dich die Jugendblüte,
Diese liebliche Gestalt,
Dieser Blick voll Treu' und Güte
Mit unendlicher Gewalt?
Will ich rasch mich ihr entziehen,
Mich ermannen, ihr entfliehen,
Führet mich im Augenblick,
Ach, mein Weg zu ihr zurück!

Und an diesem Zauberfädchen,
Das sich nicht zerreißen läßt,
Hält das liebe lose Mädchen
Mich so wider Willen fest;
Muß in ihrem Zauberkreise
Leben nun auf ihre Weise.
Die Verändrung, ach, wie groß!
Liebe! Liebe! laß mich los!


Nowa miłość, nowe życie

Serce, serce me- ach te bicie!
Co sprawiło, żeś w udręce?
To te obce nowe życie,
Nie poznaję cię już więcej!
Znikło wszystko tobie drogie,
chęć do pracy, życie błogie,
troski, bóle, co gnębiły,
Ach, jak się te sprawy wiły!

Czyś związane jej młodością,
powabami ciała jej,
Czy tęsknotą za wiernością,
czemu krzyczysz- litość miej!
Już odchodzę, już uciekam
Dość! Sprzeciwiam się, narzekam
i choć się już jej wyklinam,
za minutę ją wspominam.

I tak na tej cienkiej nitce,
która nie do rozerwania,
trzyma mnie bez- duszna w klitce
przeciw woli, z rozkazania!
Muszę w jej zaklętych pętach,
żyć jak ona to spamięta.
Taka zmiana, aż mnie gnie!
O, na miłość- wypuść mnie!]]> Johann Wolfgang von Goethe
1749 Frankfurt - 1832 Weimar

Neue Liebe, neues Leben

Herz, mein Herz, was soll das geben?
Was bedränget dich so sehr?
Welch ein fremdes, neues Leben!
Ich erkenne dich nicht mehr.
Weg ist alles, was du liebtest,
Weg, warum du dich betrübtest,
Weg dein Fleiß und deine Ruh' -
Ach, wie kamst du nur dazu!

Fesselt dich die Jugendblüte,
Diese liebliche Gestalt,
Dieser Blick voll Treu' und Güte
Mit unendlicher Gewalt?
Will ich rasch mich ihr entziehen,
Mich ermannen, ihr entfliehen,
Führet mich im Augenblick,
Ach, mein Weg zu ihr zurück!

Und an diesem Zauberfädchen,
Das sich nicht zerreißen läßt,
Hält das liebe lose Mädchen
Mich so wider Willen fest;
Muß in ihrem Zauberkreise
Leben nun auf ihre Weise.
Die Verändrung, ach, wie groß!
Liebe! Liebe! laß mich los!


Nowa miłość, nowe życie

Serce, serce me- ach te bicie!
Co sprawiło, żeś w udręce?
To te obce nowe życie,
Nie poznaję cię już więcej!
Znikło wszystko tobie drogie,
chęć do pracy, życie błogie,
troski, bóle, co gnębiły,
Ach, jak się te sprawy wiły!

Czyś związane jej młodością,
powabami ciała jej,
Czy tęsknotą za wiernością,
czemu krzyczysz- litość miej!
Już odchodzę, już uciekam
Dość! Sprzeciwiam się, narzekam
i choć się już jej wyklinam,
za minutę ją wspominam.

I tak na tej cienkiej nitce,
która nie do rozerwania,
trzyma mnie bez- duszna w klitce
przeciw woli, z rozkazania!
Muszę w jej zaklętych pętach,
żyć jak ona to spamięta.
Taka zmiana, aż mnie gnie!
O, na miłość- wypuść mnie!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=4313 Mon, 19 Jun 2017 14:34:57 +0000 Serpentina Lindhorst]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=4313 Heinrich von Morungen
? - 1220 Leipzig

Vil süeziu senftiu toeterinne,
war umbe welt ir toeten mir den lîp,
und ich íuch sô herzeclîchen minne,
zwâre vróuwè, vür elliu wîp ?
Waenent ir, ob ir mich toetet,
daz ich iuch iemer mêr beschouwe?
nein, iuwer minne hât mich des ernoetet,
daz iuwer sêle ist mîner sêle vrouwe.
sol mir hie niht guot geschehen
von iuwerm werden lîbe,
sô muoz mîn sêle iu des verjehen,
dazs iuwerre sêle dienet dort als einem reinen wîbe.


Übersetzung aus dem Mittelhochdeutschen:

Heinrich von Morungen: Dobra i miła Pani, i mordercza

Dobra i miła Pani, i mordercza...
dlaczego udręką zabijasz ciało me,
kiedy wysławiam Cię z przelanego miłością serca
ponad niewiasty wszystkie inne.
Czy wierzysz Pani, gdybyś mnie zabiła,
że zaprzestanę w tobie zachwycać się spojrzeniem?
Przenigdy, gdyż miłość twa mnie zniewoliła
dusza twa mej duszy stała się promieniem.
Jeśli zostanie mi tutaj zabrana łaska twoja,
dana mi w twej osobie szlachetnej,
tak będzie zmuszona udręczona dusza moja,
kobiecie bez skazy, do służby przeć wiecznej.]]> Heinrich von Morungen
? - 1220 Leipzig

Vil süeziu senftiu toeterinne,
war umbe welt ir toeten mir den lîp,
und ich íuch sô herzeclîchen minne,
zwâre vróuwè, vür elliu wîp ?
Waenent ir, ob ir mich toetet,
daz ich iuch iemer mêr beschouwe?
nein, iuwer minne hât mich des ernoetet,
daz iuwer sêle ist mîner sêle vrouwe.
sol mir hie niht guot geschehen
von iuwerm werden lîbe,
sô muoz mîn sêle iu des verjehen,
dazs iuwerre sêle dienet dort als einem reinen wîbe.


Übersetzung aus dem Mittelhochdeutschen:

Heinrich von Morungen: Dobra i miła Pani, i mordercza

Dobra i miła Pani, i mordercza...
dlaczego udręką zabijasz ciało me,
kiedy wysławiam Cię z przelanego miłością serca
ponad niewiasty wszystkie inne.
Czy wierzysz Pani, gdybyś mnie zabiła,
że zaprzestanę w tobie zachwycać się spojrzeniem?
Przenigdy, gdyż miłość twa mnie zniewoliła
dusza twa mej duszy stała się promieniem.
Jeśli zostanie mi tutaj zabrana łaska twoja,
dana mi w twej osobie szlachetnej,
tak będzie zmuszona udręczona dusza moja,
kobiecie bez skazy, do służby przeć wiecznej.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=4312 Mon, 19 Jun 2017 07:10:32 +0000 Serpentina Lindhorst]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=4312 Johann Wolfgang von Goethe
1749 Frankfurt - 1832 Weimar

Nähe des Geliebten

Ich denke dein, wenn mir der Sonne Schimmer
Vom Meere strahlt;
Ich denke dein, wenn sich des Mondes Flimmer
In Quellen malt.

Ich sehe dich, wenn auf dem fernen Wege
Der Staub sich hebt;
In tiefer Nacht, wenn auf dem schmalen Stege
Der Wandrer bebt.

Ich höre dich, wenn dort mit dumpfem Rauschen
Die Welle steigt.
Im stillen Haine geh' ich oft zu lauschen,
Wenn alles schweigt.

Ich bin bei dir; du seist auch noch so ferne,
Du bist mir nah!
Die Sonne sinkt, bald leuchten mir die Sterne.
O, wärst du da!


Bliskość ukochanego

Myślę o tobie, gdy w morza falach lśni blask
promieni słońca,
a w źródłach skrzy się chłodny luny brzask
i noc dobiega końca.

Widzę cię, gdzie kurz z dalekich dróg
wznosi się kłębami,
Gdzie przechodzący wąskim szlakiem nocny próg
wędrowiec zatroskany.

I słyszę cię tam, gdzie wody głuchej fali
burzą się w przypływie,
Gdzie w cichym gaju łowię szepty dali,
w bezgłosu ogniwie.

Jestem przy tobie, czyś daleko, czy też blisko,
gdy cię okrywa drogi pył.
Wnet gwiazdy wschodząc pokłonią mi się nisko,
O, gdybyś ze mną, mój miły, tu był!]]> Johann Wolfgang von Goethe
1749 Frankfurt - 1832 Weimar

Nähe des Geliebten

Ich denke dein, wenn mir der Sonne Schimmer
Vom Meere strahlt;
Ich denke dein, wenn sich des Mondes Flimmer
In Quellen malt.

Ich sehe dich, wenn auf dem fernen Wege
Der Staub sich hebt;
In tiefer Nacht, wenn auf dem schmalen Stege
Der Wandrer bebt.

Ich höre dich, wenn dort mit dumpfem Rauschen
Die Welle steigt.
Im stillen Haine geh' ich oft zu lauschen,
Wenn alles schweigt.

Ich bin bei dir; du seist auch noch so ferne,
Du bist mir nah!
Die Sonne sinkt, bald leuchten mir die Sterne.
O, wärst du da!


Bliskość ukochanego

Myślę o tobie, gdy w morza falach lśni blask
promieni słońca,
a w źródłach skrzy się chłodny luny brzask
i noc dobiega końca.

Widzę cię, gdzie kurz z dalekich dróg
wznosi się kłębami,
Gdzie przechodzący wąskim szlakiem nocny próg
wędrowiec zatroskany.

I słyszę cię tam, gdzie wody głuchej fali
burzą się w przypływie,
Gdzie w cichym gaju łowię szepty dali,
w bezgłosu ogniwie.

Jestem przy tobie, czyś daleko, czy też blisko,
gdy cię okrywa drogi pył.
Wnet gwiazdy wschodząc pokłonią mi się nisko,
O, gdybyś ze mną, mój miły, tu był!]]>