https://sonett-archiv.com/forum/ Tue, 26 May 2026 01:06:43 +0000 MyBB https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2852 Sat, 07 Sep 2013 06:03:09 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2852 Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


HET STILLE EILAND

Het klokjen luidt zacht in den milden morgen,
Zomer en Zondag, al het weekwerk rust,
De visschersschepen liggen op de kust
Getrokken hoog voor vloed en wind geborgen

Vrouwen en Visschers in hun beste kleeren,
Als biddend reeds, zóó rustig, langs den weg,
Die zonnig windt tusschen akker en heg,
Komen naar 't dorpjen, hunnen God ter eere.

Het klokjen trilt uit. Heel het land wordt stil,
Zij, die gelooven, bidden één van wil,
En één van hart, hun bee, die vrede laat.

Waarom ik dan, ontzenuwd stedenkind,
In 't huis des Heeren niet ook vrede vind
Voor 't vreeloos hart, dat altijd wreeder slaat?



Das stille Eiland

Das Glöckchen läutet in den stillen Morgen.
Ein Sommersonntag wo die Arbeit ruht.
An Land gezogen Fischerboot an Boot,
hoch vor der Flut und vor dem Wind geborgen.

Die Menschen gehn in Feiertagsgarderobe,
wie betend schon, so ruhig ihre Wege,
der Wind weht zwischen Acker und Gehege,
und kommen in das Dorf um Gott zu loben.

Das Glöckchen läutet aus, das Land wird still.
Die Gläubigen; sie beten, dass sein Willen
Herz, Seele Frieden stets zusammenträgt.

Warum kann ich, gestresstes Städterkind
im Haus des Herren keinen Frieden finden,
des freudeloses Herz so grausam schlägt.]]> Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


HET STILLE EILAND

Het klokjen luidt zacht in den milden morgen,
Zomer en Zondag, al het weekwerk rust,
De visschersschepen liggen op de kust
Getrokken hoog voor vloed en wind geborgen

Vrouwen en Visschers in hun beste kleeren,
Als biddend reeds, zóó rustig, langs den weg,
Die zonnig windt tusschen akker en heg,
Komen naar 't dorpjen, hunnen God ter eere.

Het klokjen trilt uit. Heel het land wordt stil,
Zij, die gelooven, bidden één van wil,
En één van hart, hun bee, die vrede laat.

Waarom ik dan, ontzenuwd stedenkind,
In 't huis des Heeren niet ook vrede vind
Voor 't vreeloos hart, dat altijd wreeder slaat?



Das stille Eiland

Das Glöckchen läutet in den stillen Morgen.
Ein Sommersonntag wo die Arbeit ruht.
An Land gezogen Fischerboot an Boot,
hoch vor der Flut und vor dem Wind geborgen.

Die Menschen gehn in Feiertagsgarderobe,
wie betend schon, so ruhig ihre Wege,
der Wind weht zwischen Acker und Gehege,
und kommen in das Dorf um Gott zu loben.

Das Glöckchen läutet aus, das Land wird still.
Die Gläubigen; sie beten, dass sein Willen
Herz, Seele Frieden stets zusammenträgt.

Warum kann ich, gestresstes Städterkind
im Haus des Herren keinen Frieden finden,
des freudeloses Herz so grausam schlägt.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2734 Sun, 05 May 2013 18:45:48 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2734 Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


GOD GEDENKE TEN GOEDE

6

Gij hebt het leven van mijn Vriend verslagen.
Dood: maar ik overwin u met mijn lied.
Tot aan het eind der menschelijke dagen
Vergeet hij, die mijn liedren leest, hem niet.

Zoo rijk als gij, Dood, mijn tranen deedt stroomen,
Zoo rijk laat het Leven stroomen mijn zangen.
Een Engel Gods verschijnt hij in mijn droomen,
Die hemelsch rust van al zijn aardsch verlangen.

Dood: dat donkre gravers de Aarde openkeerden
Niet voor de weelde van het zwellend zaad
Maar voor den Knaap, gestorven voor zijn tijd...

Stierf hij te vroeg? Die ons berusting leerde
Zijne Moeder, houde ons hart vrij van haat.
Dood en Leven: 't is al Gods heerlijkheid.


6

Du hast das Leben meines Freunds erschlagen,
Tod; doch mein Liedchen überwindet dich.
Bis an das Ende aller Menschheit Tagen,
vergisst, wer meine Lieder liest, ihn nicht.

So reich wie du, Tod, mir läßt Tränen strömen,
so reich schenkt mir das Leben den Gesang.
Als Gottes Engel scheint er mir in Träumen,
der himmlisch ruht von irdischen Verlangen.

Tod, daß die Gräber öffnen nun die Erde,
nicht für die neue Saat, das frische Korn,
sondern für ihn, gestorben vor der Zeit...

Starb er zu früh? Die uns die Ruhe lehrte,
die Mutter, hält das Herz uns frei von Zorn:
Denn auch der Tod ist Gottes Herrlichkeit.]]> Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


GOD GEDENKE TEN GOEDE

6

Gij hebt het leven van mijn Vriend verslagen.
Dood: maar ik overwin u met mijn lied.
Tot aan het eind der menschelijke dagen
Vergeet hij, die mijn liedren leest, hem niet.

Zoo rijk als gij, Dood, mijn tranen deedt stroomen,
Zoo rijk laat het Leven stroomen mijn zangen.
Een Engel Gods verschijnt hij in mijn droomen,
Die hemelsch rust van al zijn aardsch verlangen.

Dood: dat donkre gravers de Aarde openkeerden
Niet voor de weelde van het zwellend zaad
Maar voor den Knaap, gestorven voor zijn tijd...

Stierf hij te vroeg? Die ons berusting leerde
Zijne Moeder, houde ons hart vrij van haat.
Dood en Leven: 't is al Gods heerlijkheid.


6

Du hast das Leben meines Freunds erschlagen,
Tod; doch mein Liedchen überwindet dich.
Bis an das Ende aller Menschheit Tagen,
vergisst, wer meine Lieder liest, ihn nicht.

So reich wie du, Tod, mir läßt Tränen strömen,
so reich schenkt mir das Leben den Gesang.
Als Gottes Engel scheint er mir in Träumen,
der himmlisch ruht von irdischen Verlangen.

Tod, daß die Gräber öffnen nun die Erde,
nicht für die neue Saat, das frische Korn,
sondern für ihn, gestorben vor der Zeit...

Starb er zu früh? Die uns die Ruhe lehrte,
die Mutter, hält das Herz uns frei von Zorn:
Denn auch der Tod ist Gottes Herrlichkeit.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2789 Sat, 20 Apr 2013 13:05:14 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2789 Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


HET KLEINE DORP

Laat ik u schrijven, vriend, hoe zalig stil
Het dorpjen is waar ik nu woon, gevlucht
Voor schrille stad en havenend gerucht,
Heelend mijn ziel en mijn verwoesten wil.

't Heeft weinig huizen rond een ouden toren,
Om ieder huis een mildbloeiende heg,
Geen luide straat, maar smallen zachten weg
Van zand waarin geen stappen zijn te hooren.

De school is kleiner dan ons steedsche huis,
Van alle kindren ken ik stem en oogen,
In alle woningen voel ik mij thuis.

En van het duin gezien, het zonnig hooge,
Ligt het klein dorp zoo zonnekleurig dat
Ik met één blik van liefde het omvat.



Das kleine Dorf

Ich schreib dir spät, mein Freund, wie selig still
das Dorf ist wo ich wohn', wohin ich flücht'
aus schriller Stadt und übelstem Gerücht,
das meine Seele heilt und meinen Willen.

Paar Häuser und ein Kirchturm in der Mitte
und jeder Hof hübsch blühend eingehegt.
Kein Straßenlärm: Ein schmaler sanfter Weg
aus weichem Sand. Man hört dort niemands Schritte.

Die Schule kleiner als das städt'sche Haus,
Die kinderstimmen sind mir schon vertraut,
in allen Stuben fühl ich mich zuhaus.

Und wenn man von der lichten Düne schaut
liegt dort das Dorf, so sonnig-farbig, daß
ich es mit liebevollem Blick umfass'.]]> Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


HET KLEINE DORP

Laat ik u schrijven, vriend, hoe zalig stil
Het dorpjen is waar ik nu woon, gevlucht
Voor schrille stad en havenend gerucht,
Heelend mijn ziel en mijn verwoesten wil.

't Heeft weinig huizen rond een ouden toren,
Om ieder huis een mildbloeiende heg,
Geen luide straat, maar smallen zachten weg
Van zand waarin geen stappen zijn te hooren.

De school is kleiner dan ons steedsche huis,
Van alle kindren ken ik stem en oogen,
In alle woningen voel ik mij thuis.

En van het duin gezien, het zonnig hooge,
Ligt het klein dorp zoo zonnekleurig dat
Ik met één blik van liefde het omvat.



Das kleine Dorf

Ich schreib dir spät, mein Freund, wie selig still
das Dorf ist wo ich wohn', wohin ich flücht'
aus schriller Stadt und übelstem Gerücht,
das meine Seele heilt und meinen Willen.

Paar Häuser und ein Kirchturm in der Mitte
und jeder Hof hübsch blühend eingehegt.
Kein Straßenlärm: Ein schmaler sanfter Weg
aus weichem Sand. Man hört dort niemands Schritte.

Die Schule kleiner als das städt'sche Haus,
Die kinderstimmen sind mir schon vertraut,
in allen Stuben fühl ich mich zuhaus.

Und wenn man von der lichten Düne schaut
liegt dort das Dorf, so sonnig-farbig, daß
ich es mit liebevollem Blick umfass'.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2707 Mon, 08 Apr 2013 06:49:30 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2707 Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


GOD GEDENKE TEN GOEDE

V.

Zegen mijn lippen, ik ben een stout spreker.
Mijn God: breek elk lied, dat niet zingt Uw lof,
Rechtvaardig Rechter, Gij lankmoedig Wreker,
Wij zijn stof en wij keeren tot het stof.
Wij hebben hem naar't smalle graf gedragen,
Zoo zwaar als geen viel ons de lichte last,
O, Lied, laat af van uw hartstochtlijk klagen,
Opdat gij niet door zonden wordt verrast.
Dit is berusting: dat zijn vrome Moeder
Gods goedheid looft, die hem niet zwaarder sloeg
En zond den Dood, verlosser van zijn pijn.
Lieve Gestorvene, mij meer dan Broeder,
Die zooveel gaf en zoo bescheiden vroeg,
Moog' uwe rust de rust der vromen zijn.



V.

Die Lippen segne; kühn bin ich als Sprecher.
Brich jedes Lied, das nicht singt deiner Ehre,
gerechter Richter, langmütiger Rächer,
als Staub wird jeder zu dir wiederkehren.

Wir haben ihn zum schmalen Grab getragen,
so schwer wie nie war uns die leichte Last.
Ich will nicht mehr so leidenschaftlich klagen,
daß keine Sünde in die Worte passt.

Dies ist Ergebung: Daß die fromme Mutter
die Güte Gottes lobt, die diesen Schlag
des Todes als Erlösung sieht aus Pein.

Verstorbener, der mehr war als ein Bruder,
der soviel gab und so bescheiden fragt,
mag deine Ruh die Ruh der Frommen sein.]]> Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


GOD GEDENKE TEN GOEDE

V.

Zegen mijn lippen, ik ben een stout spreker.
Mijn God: breek elk lied, dat niet zingt Uw lof,
Rechtvaardig Rechter, Gij lankmoedig Wreker,
Wij zijn stof en wij keeren tot het stof.
Wij hebben hem naar't smalle graf gedragen,
Zoo zwaar als geen viel ons de lichte last,
O, Lied, laat af van uw hartstochtlijk klagen,
Opdat gij niet door zonden wordt verrast.
Dit is berusting: dat zijn vrome Moeder
Gods goedheid looft, die hem niet zwaarder sloeg
En zond den Dood, verlosser van zijn pijn.
Lieve Gestorvene, mij meer dan Broeder,
Die zooveel gaf en zoo bescheiden vroeg,
Moog' uwe rust de rust der vromen zijn.



V.

Die Lippen segne; kühn bin ich als Sprecher.
Brich jedes Lied, das nicht singt deiner Ehre,
gerechter Richter, langmütiger Rächer,
als Staub wird jeder zu dir wiederkehren.

Wir haben ihn zum schmalen Grab getragen,
so schwer wie nie war uns die leichte Last.
Ich will nicht mehr so leidenschaftlich klagen,
daß keine Sünde in die Worte passt.

Dies ist Ergebung: Daß die fromme Mutter
die Güte Gottes lobt, die diesen Schlag
des Todes als Erlösung sieht aus Pein.

Verstorbener, der mehr war als ein Bruder,
der soviel gab und so bescheiden fragt,
mag deine Ruh die Ruh der Frommen sein.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2706 Tue, 05 Feb 2013 09:25:25 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2706 Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


GOD GEDENKE TEN GOEDE

IV.

Hij stierf op Sabbath en hij werd geboren
Op Sabbath, thans ontheft u van uw rouw
De Sabbath, maar ik weet: hij blijft behooren
Tot uw heilig Gezin in vrome trouw.
Nooit blinkt zijn blik meer in den Heilgen Beker
Van Vader, vol van den gewijden wijn,
Maar als van levenden zóó sterk en zeker
Zal zijn lieve heugenis met ons zijn.
Een vermoeide zwerver ben ik gekomen
Om rust en vrede en vond gewijde min
In uw Gezin van goeden en van vromen.
Hij stierf: u roept de Sabbath uit uw rouw
Bij lied en lamplicht tot het leven in,
Klaag niet: hij diende en stierf in vaste trouw.



IV


Er starb am Sabbath und er ward geboren
am Sabbath, jetzt befreit dich von der Trauer
der Sabbath, doch er wird zu uns gehören,
zu unserem Geschlecht in frommer Treu.

Nie geht sein Blick mehr in den heilgen Becher
des Vaters, wohl von dem geweihten Wein.
Mehr als von Lebenden, so stark und sicher,
soll liebevoll sein Zeugnis mit uns sein.

Als müder Wanderer bin ich gekommen
und kehrte bei geweihter Liebe ein
in deinem Haus von Guten und von Frommen.

Er starb: Du rufst den Sabbath nun aus Trauer
bei Lied und Kerzenschein zum Leben ein;
Beklag ihn nicht: Er starb in fester Treu.]]> Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


GOD GEDENKE TEN GOEDE

IV.

Hij stierf op Sabbath en hij werd geboren
Op Sabbath, thans ontheft u van uw rouw
De Sabbath, maar ik weet: hij blijft behooren
Tot uw heilig Gezin in vrome trouw.
Nooit blinkt zijn blik meer in den Heilgen Beker
Van Vader, vol van den gewijden wijn,
Maar als van levenden zóó sterk en zeker
Zal zijn lieve heugenis met ons zijn.
Een vermoeide zwerver ben ik gekomen
Om rust en vrede en vond gewijde min
In uw Gezin van goeden en van vromen.
Hij stierf: u roept de Sabbath uit uw rouw
Bij lied en lamplicht tot het leven in,
Klaag niet: hij diende en stierf in vaste trouw.



IV


Er starb am Sabbath und er ward geboren
am Sabbath, jetzt befreit dich von der Trauer
der Sabbath, doch er wird zu uns gehören,
zu unserem Geschlecht in frommer Treu.

Nie geht sein Blick mehr in den heilgen Becher
des Vaters, wohl von dem geweihten Wein.
Mehr als von Lebenden, so stark und sicher,
soll liebevoll sein Zeugnis mit uns sein.

Als müder Wanderer bin ich gekommen
und kehrte bei geweihter Liebe ein
in deinem Haus von Guten und von Frommen.

Er starb: Du rufst den Sabbath nun aus Trauer
bei Lied und Kerzenschein zum Leben ein;
Beklag ihn nicht: Er starb in fester Treu.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2612 Fri, 11 Jan 2013 15:46:27 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2612 Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


GOD GEDENKE TEN GOEDE

III.

Dank, dank, dan God, dat Gij voor hem bewaarde
Op zijnen laatsten tocht een schoonen dag,
Hoe mild, tusschen de Stad en zijn graf, de Aarde
In 't najaar als in 't voorjaar bloeiend lag.
En dat de Zon nog voor het laatst hem kuste,
Boven den mond van't gretig-vretend graf,
Wij zijn gegaan, hij zal daar eeuwig rusten,
Die jong-gestorven zooveel zegen gaf.
Maar nog: gelijk langs zonbloeiende wegen
Zijn donkere wagen vóór de onze reed
Den langen gang van de Stad naar den Hof.
Zóó rijdt zijn heugenis ons voor ten zegen,
Zijne bevrijding troost ons in het leed,
En 't schreiend lied zinge zijn vrome lof.


III.

Dank, dank, mein Gott, dass ihm durch dich nun werde
auf seiner letzten Fahrt ein schöner Tag,
mild zwischen Stadt und seinem Grab, der Erde,
im Herbst, der wie im Vorjahr blühend lag.

Die Sonne gebe ihm noch einen Kuss
über dem Mund des gierig-offnen Grab.
Wir gehen wieder, wo er bleiben muss,
er, der, man muß es sagen, zu früh starb.

Und mehr: Entlang den sonnenwarmen Wegen
steht jener dunkle Wagen schon bereit
für unsre letzte Reise auf den Hof.

Gedenken wir ihm also, uns zum Segen.
Seine Erlösung tröste uns im Leid,
und Klagelieder singen frommes Lob.]]> Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


GOD GEDENKE TEN GOEDE

III.

Dank, dank, dan God, dat Gij voor hem bewaarde
Op zijnen laatsten tocht een schoonen dag,
Hoe mild, tusschen de Stad en zijn graf, de Aarde
In 't najaar als in 't voorjaar bloeiend lag.
En dat de Zon nog voor het laatst hem kuste,
Boven den mond van't gretig-vretend graf,
Wij zijn gegaan, hij zal daar eeuwig rusten,
Die jong-gestorven zooveel zegen gaf.
Maar nog: gelijk langs zonbloeiende wegen
Zijn donkere wagen vóór de onze reed
Den langen gang van de Stad naar den Hof.
Zóó rijdt zijn heugenis ons voor ten zegen,
Zijne bevrijding troost ons in het leed,
En 't schreiend lied zinge zijn vrome lof.


III.

Dank, dank, mein Gott, dass ihm durch dich nun werde
auf seiner letzten Fahrt ein schöner Tag,
mild zwischen Stadt und seinem Grab, der Erde,
im Herbst, der wie im Vorjahr blühend lag.

Die Sonne gebe ihm noch einen Kuss
über dem Mund des gierig-offnen Grab.
Wir gehen wieder, wo er bleiben muss,
er, der, man muß es sagen, zu früh starb.

Und mehr: Entlang den sonnenwarmen Wegen
steht jener dunkle Wagen schon bereit
für unsre letzte Reise auf den Hof.

Gedenken wir ihm also, uns zum Segen.
Seine Erlösung tröste uns im Leid,
und Klagelieder singen frommes Lob.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2556 Mon, 09 Apr 2012 07:43:20 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2556 Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


GOD GEDENKE TEN GOEDE

2

Die hem naar zijn graf dragen zullen zeggen
Driemaal het Lied, dat troost, waar rampen slaan,
Men zal hem in zijn smalle stede leggen,
En ieder man zal weer naar zijn werk gaan.
't Leven herneemt. Wij zullen hem verlaten,
Waar het land laag ligt in den milden wind.
Elk man met zijn verlies en met zijn bate,
Sluit aan waar de Dag zijn werktocht begint.
God kust de tranen van ons heet gezicht,
In 't schuldloos water wasschen wij de handen,
Wanneer wij van den Hof naar de Stad gaan.
Vrees niet: God is genadig in 't gericht,
Hij, die zoo stierf in onschuld zonder schanden,
Zal als een licht in het Licht van God staan.


2

Die ihn zu Grabe tragen sollen singen:
dreimal ein tröstend Lied, wo Harm besteht.
Man soll ihn nun in seine Lege bringen,
dass wieder jeder nach dem Tagwerk geht.

Nun ist er tot. Wir lassen ihn allein,
wo sich das Land legt in den linden Wind.
Ein jeder mit Verlust und dem was sein,
schafft weiter wenn ein neuer Tag beginnt.

Gott küsst uns heiß die Tränen vom Gesicht.
In Unschuld waschen wir nun Hand um Hand
wenn wir vom Friedhof in die Siedlung gehen.

Gott ist barmherzig in seinem Gericht.
Er, der so stirbt, in Unschuld ohne Schand,
soll als ein Licht im Lichte Gottes stehen.]]> Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


GOD GEDENKE TEN GOEDE

2

Die hem naar zijn graf dragen zullen zeggen
Driemaal het Lied, dat troost, waar rampen slaan,
Men zal hem in zijn smalle stede leggen,
En ieder man zal weer naar zijn werk gaan.
't Leven herneemt. Wij zullen hem verlaten,
Waar het land laag ligt in den milden wind.
Elk man met zijn verlies en met zijn bate,
Sluit aan waar de Dag zijn werktocht begint.
God kust de tranen van ons heet gezicht,
In 't schuldloos water wasschen wij de handen,
Wanneer wij van den Hof naar de Stad gaan.
Vrees niet: God is genadig in 't gericht,
Hij, die zoo stierf in onschuld zonder schanden,
Zal als een licht in het Licht van God staan.


2

Die ihn zu Grabe tragen sollen singen:
dreimal ein tröstend Lied, wo Harm besteht.
Man soll ihn nun in seine Lege bringen,
dass wieder jeder nach dem Tagwerk geht.

Nun ist er tot. Wir lassen ihn allein,
wo sich das Land legt in den linden Wind.
Ein jeder mit Verlust und dem was sein,
schafft weiter wenn ein neuer Tag beginnt.

Gott küsst uns heiß die Tränen vom Gesicht.
In Unschuld waschen wir nun Hand um Hand
wenn wir vom Friedhof in die Siedlung gehen.

Gott ist barmherzig in seinem Gericht.
Er, der so stirbt, in Unschuld ohne Schand,
soll als ein Licht im Lichte Gottes stehen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2523 Wed, 08 Feb 2012 09:09:51 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=2523 Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


GOD GEDENKE TEN GOEDE

I.

Hij is op een vromen Sabbath geboren,
Hij stierf op Sabbath, hij was vijftien jaar,
Zoo moge God onze beden verhooren,
En zij de donkere aarde hem niet zwaar.
Hij heeft de dracht van 't leven zwaar gedragen,
Die nog zoo mild den last van andren droeg,
Wel weinig was 't getal van zijne dagen,
Maar zij brachten hem harteleed genoeg.
God heeft gegeven, Zijn wil heeft genomen,
Hij blijve geloofd, een rechtvaardig Rechter,
Die leed slaat en geeft voor elk leed de kracht.
In dit Gezin van goeden en van vromen
Sluiten zij die gebleven zijn zich hechter,
Van Sabbath tot Sabbath wordt hij herdacht.


Gott gedenken zum Guten

I.

Am frommen Sabbath wurde er geboren
und starb am Sabbath mit nur fünfzehn Jahren.
So möge Gott unser Gebet erhören:
Er soll die Erde nicht so schwer erfahren.

Er hat an seinem Leben schwer getragen,
der dennoch auch die Last der andern trug.
Wohl war gering sie Zahl von seinen Tagen,
doch brachten sie ihm Herzeleid genug.

Gott hat gegeben und Gott hat genommen,
Er sei gelobt als ein gerechter Richter,
der Leiden gibt, doch uns auch stärker macht.

In diesem Sinn, zum Guten und zum Frommen,
schließt sich die Reihe der Verbliebnen dichter:
An jedem Sabbath werde ihm gedacht.]]> Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


GOD GEDENKE TEN GOEDE

I.

Hij is op een vromen Sabbath geboren,
Hij stierf op Sabbath, hij was vijftien jaar,
Zoo moge God onze beden verhooren,
En zij de donkere aarde hem niet zwaar.
Hij heeft de dracht van 't leven zwaar gedragen,
Die nog zoo mild den last van andren droeg,
Wel weinig was 't getal van zijne dagen,
Maar zij brachten hem harteleed genoeg.
God heeft gegeven, Zijn wil heeft genomen,
Hij blijve geloofd, een rechtvaardig Rechter,
Die leed slaat en geeft voor elk leed de kracht.
In dit Gezin van goeden en van vromen
Sluiten zij die gebleven zijn zich hechter,
Van Sabbath tot Sabbath wordt hij herdacht.


Gott gedenken zum Guten

I.

Am frommen Sabbath wurde er geboren
und starb am Sabbath mit nur fünfzehn Jahren.
So möge Gott unser Gebet erhören:
Er soll die Erde nicht so schwer erfahren.

Er hat an seinem Leben schwer getragen,
der dennoch auch die Last der andern trug.
Wohl war gering sie Zahl von seinen Tagen,
doch brachten sie ihm Herzeleid genug.

Gott hat gegeben und Gott hat genommen,
Er sei gelobt als ein gerechter Richter,
der Leiden gibt, doch uns auch stärker macht.

In diesem Sinn, zum Guten und zum Frommen,
schließt sich die Reihe der Verbliebnen dichter:
An jedem Sabbath werde ihm gedacht.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=1627 Sat, 14 Nov 2009 13:22:25 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=1627 Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


ISRAËL


Gij kent de diepte niet der donkre dalen,
Waardoor ik huiverend ben heengegaan,
Had ik één taal, meer dan der mensen talen,
Nog zou mijn Lied het u niet doen verstaan.

Maar ook gij kent de bonte bergen niet,
Waar Gods wil mij machtig heeft heengeleid,
Waar het hunkerend oog de verten ziet,
Van 't Heilig Land tot de open zee gespreid.

Wie met één ogenblik het eeuwig heeft gegrepen,
Dit Heilig Land van Berseba tot Dan,
Zijn bergen, zijn steden, hier, de Jordaan,

De zonnezee, met zwarte en witte schepen,
Misleide God, als God misleiden kan.
Dit is een vreugd, die wanhoop zal weerstaan.





Israël

Ihr kennt die Tiefe nicht, die dunklen Täler,
durch die ich lange mußte schaudernd gehen.
Ich kannte Sprachen, mehr als Menschen zählen;
Sie seien mein Lied, doch nicht um zu verstehen.

Und niemand mehr die bunten Berge sieht,
wo Gottes Wille mit hat hingeleitet,
wo es mich sehnend nach der Ferne zieht,
vom Heilgen Land zum offnen Meer gebreitet.

Wie mich in einem Augenblick ergriffen
das Heilge Land von Beersheba bis Dan,
die Berge, Städte, die am Jordan stehen,

der Sonnensee mit schwarz- und weißen Schiffen,
verleit' mit Gott, wenn Gott verleiten kann.
Dies Glück soll der Verzweiflung widerstehen.]]> Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel


ISRAËL


Gij kent de diepte niet der donkre dalen,
Waardoor ik huiverend ben heengegaan,
Had ik één taal, meer dan der mensen talen,
Nog zou mijn Lied het u niet doen verstaan.

Maar ook gij kent de bonte bergen niet,
Waar Gods wil mij machtig heeft heengeleid,
Waar het hunkerend oog de verten ziet,
Van 't Heilig Land tot de open zee gespreid.

Wie met één ogenblik het eeuwig heeft gegrepen,
Dit Heilig Land van Berseba tot Dan,
Zijn bergen, zijn steden, hier, de Jordaan,

De zonnezee, met zwarte en witte schepen,
Misleide God, als God misleiden kan.
Dit is een vreugd, die wanhoop zal weerstaan.





Israël

Ihr kennt die Tiefe nicht, die dunklen Täler,
durch die ich lange mußte schaudernd gehen.
Ich kannte Sprachen, mehr als Menschen zählen;
Sie seien mein Lied, doch nicht um zu verstehen.

Und niemand mehr die bunten Berge sieht,
wo Gottes Wille mit hat hingeleitet,
wo es mich sehnend nach der Ferne zieht,
vom Heilgen Land zum offnen Meer gebreitet.

Wie mich in einem Augenblick ergriffen
das Heilge Land von Beersheba bis Dan,
die Berge, Städte, die am Jordan stehen,

der Sonnensee mit schwarz- und weißen Schiffen,
verleit' mit Gott, wenn Gott verleiten kann.
Dies Glück soll der Verzweiflung widerstehen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=1620 Tue, 01 Sep 2009 16:52:06 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=1620 Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel

De zingende danser

Wie danst zoo rank, zoo rap, zoo zacht van zede,
Met stap en stamp, buiging, handslag en kushand?
Een knaap, die mijn hart heeft verzoend met Rusland,
Die maat en muziek maakt van zijne leden.

Mijn open mond drinkt het zoet van de lucht,
Mijn oog verzadigt zich van zalig schoon,
De muziek wiekt, gelijk een vogelvlucht,
Zoo zacht van slag, en fluit zoo vol van toon.

En hoor: hoe nu de muziek sneller gaat,
En ziet, hoe nu de knaap zich rapper wendt,
Allen tot luisteren en glimlach dwingt.

Hij zingt als zilver met gloeiend gelaat,
En is er schooner muziekinstrument
Dan de stem van een knaap, die dansend zingt?



Der singende Tänzer

Wer tanzt so rank, so flink, von Sitte sacht,
mit Schritt und Step, Verbeugung, Handschlag, Kußhand?
Ein Knabe, der mein Herz versöhnt mit Rußland,
der Maß, Musik aus seinen Leiden macht.

Mein Mund trinkt süße Luft mit vollem Zug,
mein Auge sättigt sich an all dem Schönen,
und die Musik fliegt gleich dem Vogelflug,
so sanft, mit einer Flöte voll von Tönen.

Und horch! Wie die Musik nun schneller geht;
und sieh, wie sich der Knabe schneller dreht, -
Allein das Lauschen mich zu lächeln zwingt,

so silberhell - mit glühendem Gesicht -
denn scön're Instrumente gibt es nicht,
als wenn beim Tanzen so ein Knabe singt.]]> Jacob Israël de Haan
1881 - 1924 Niederlande / Israel

De zingende danser

Wie danst zoo rank, zoo rap, zoo zacht van zede,
Met stap en stamp, buiging, handslag en kushand?
Een knaap, die mijn hart heeft verzoend met Rusland,
Die maat en muziek maakt van zijne leden.

Mijn open mond drinkt het zoet van de lucht,
Mijn oog verzadigt zich van zalig schoon,
De muziek wiekt, gelijk een vogelvlucht,
Zoo zacht van slag, en fluit zoo vol van toon.

En hoor: hoe nu de muziek sneller gaat,
En ziet, hoe nu de knaap zich rapper wendt,
Allen tot luisteren en glimlach dwingt.

Hij zingt als zilver met gloeiend gelaat,
En is er schooner muziekinstrument
Dan de stem van een knaap, die dansend zingt?



Der singende Tänzer

Wer tanzt so rank, so flink, von Sitte sacht,
mit Schritt und Step, Verbeugung, Handschlag, Kußhand?
Ein Knabe, der mein Herz versöhnt mit Rußland,
der Maß, Musik aus seinen Leiden macht.

Mein Mund trinkt süße Luft mit vollem Zug,
mein Auge sättigt sich an all dem Schönen,
und die Musik fliegt gleich dem Vogelflug,
so sanft, mit einer Flöte voll von Tönen.

Und horch! Wie die Musik nun schneller geht;
und sieh, wie sich der Knabe schneller dreht, -
Allein das Lauschen mich zu lächeln zwingt,

so silberhell - mit glühendem Gesicht -
denn scön're Instrumente gibt es nicht,
als wenn beim Tanzen so ein Knabe singt.]]>