https://sonett-archiv.com/forum/ Wed, 22 Apr 2026 13:19:58 +0000 MyBB https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=34421 Tue, 22 Apr 2025 05:36:17 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=34421 Sonnetten voor Cynara

V

Minnaars van dezen nacht, gedenk in dezen nacht
wie slaaploos ligt alleen en ziet de sterren dooven,
waarmee de winterhemel sneeuwwit lag bestoven -
gedenk wie uur na uur de liefste heeft verwacht.

Een late sluimer heeft de droom teruggebracht
van een seizoen met haar, de bloesemende hoven,
zon, wind en plassen, de helle lucht daarboven
en haar aanwezigheid des daags en iedren nacht.

Minnaars van dezen nacht, neemt dit aan van een man,
die als geen sterveling verdient te zijn verlaten,
weest voor de liefste lief, want zij die haar vergaten

boeten in eenzaamheid hun schuld - en dan? en dan?
Gelooft het woord, hier niet gezegd ten eigen bate,
van een die het tot schâ en schande weten kan.]]> Sonnetten voor Cynara

V

Minnaars van dezen nacht, gedenk in dezen nacht
wie slaaploos ligt alleen en ziet de sterren dooven,
waarmee de winterhemel sneeuwwit lag bestoven -
gedenk wie uur na uur de liefste heeft verwacht.

Een late sluimer heeft de droom teruggebracht
van een seizoen met haar, de bloesemende hoven,
zon, wind en plassen, de helle lucht daarboven
en haar aanwezigheid des daags en iedren nacht.

Minnaars van dezen nacht, neemt dit aan van een man,
die als geen sterveling verdient te zijn verlaten,
weest voor de liefste lief, want zij die haar vergaten

boeten in eenzaamheid hun schuld - en dan? en dan?
Gelooft het woord, hier niet gezegd ten eigen bate,
van een die het tot schâ en schande weten kan.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=34420 Sun, 20 Apr 2025 03:52:52 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=34420 IV

De Dood als een'ge minnaar, dien 'k haar had gegund,
heeft haar een zomerlang belegerd met zijn streken;
hij is op 't allerlaatst met tegenzin geweken,
omdat hij wist op wie hij 't ditmaal had gemunt.

Nu ik dit schrijf zie ik den Dood weer staan op 't punt
de liefste mee te voeren waar zij lag bezweken.
Bedeesde minnaar Dood - ik hoor hem momplend spreken:
‘Bij God, ik heb dit stuk ten lest niet aangekund.’

En toen de deur dichtviel en ik na langen tijd
het licht zag keer en in haar oogen, haast gebroken,
is d'ander, in zijn zwarten mantel weggedoken,

ijlings op zoek gegaan, verscheurd van schaamte en nijd.
Nadien heeft hij zichzelf genoegdoening bereid,
op een Poolsch slagveld zich meedoogenloos gewroken.]]> IV

De Dood als een'ge minnaar, dien 'k haar had gegund,
heeft haar een zomerlang belegerd met zijn streken;
hij is op 't allerlaatst met tegenzin geweken,
omdat hij wist op wie hij 't ditmaal had gemunt.

Nu ik dit schrijf zie ik den Dood weer staan op 't punt
de liefste mee te voeren waar zij lag bezweken.
Bedeesde minnaar Dood - ik hoor hem momplend spreken:
‘Bij God, ik heb dit stuk ten lest niet aangekund.’

En toen de deur dichtviel en ik na langen tijd
het licht zag keer en in haar oogen, haast gebroken,
is d'ander, in zijn zwarten mantel weggedoken,

ijlings op zoek gegaan, verscheurd van schaamte en nijd.
Nadien heeft hij zichzelf genoegdoening bereid,
op een Poolsch slagveld zich meedoogenloos gewroken.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=34419 Thu, 10 Apr 2025 08:55:17 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=34419 Sonnetten voor Cynara

III

Steden der wereld, menigten, al wat ik zag:
lentlijk Parijs, een avond langs de Seine-boorden
of het droefgeestig roepen dat ik dikwijls hoorde
langs d'Amsterdamsche grachten op een regendag -

het spoelt als water weg, het breekt als spinnerag.
Niets kan er zijn wat 't hart ooit heftiger bekoorde
in mijn herinnering dan de zoo ongestoorde
en warme rust in een klein dorp op dezen dag.

Hier in dit onverganklijk land een wilde tuin,
waar duindoorn en de hooge vlieren wassen,
uitzicht op glooiend vroon en op 't begroeide duin

en wat daar tiert aan landlijke gewassen,
en daarin ademend naast mij zoo rank en bruin
de lieflijkste die sluimert in de grassen.]]> Sonnetten voor Cynara

III

Steden der wereld, menigten, al wat ik zag:
lentlijk Parijs, een avond langs de Seine-boorden
of het droefgeestig roepen dat ik dikwijls hoorde
langs d'Amsterdamsche grachten op een regendag -

het spoelt als water weg, het breekt als spinnerag.
Niets kan er zijn wat 't hart ooit heftiger bekoorde
in mijn herinnering dan de zoo ongestoorde
en warme rust in een klein dorp op dezen dag.

Hier in dit onverganklijk land een wilde tuin,
waar duindoorn en de hooge vlieren wassen,
uitzicht op glooiend vroon en op 't begroeide duin

en wat daar tiert aan landlijke gewassen,
en daarin ademend naast mij zoo rank en bruin
de lieflijkste die sluimert in de grassen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=34418 Mon, 31 Mar 2025 07:34:15 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=34418 Sonnetten voor Cynara

II

Gekomen en gegaan en als de liefste keeren,
wie haar ontloopen wil doet zulks tot eigen schâ
en jaar en dag ontliep ik haar uit en ter na;
God weet waarom ik haar en mij zoo moest bezeeren.

Geen ander zou zijn hart zoo roekeloos beheeren
als ik het deed. 't Was al vergeefs, zij bleef mij na;
ik kom niet van haar los waar ik ook ga of sta -
zoo heb ik voor het eerst harts diepgang mogen leeren.

Zie, over waait de vale wolk van het verdriet
en krimpen gaat de breede schaûw der eenzaamheid.
Het morgenlicht breekt door, de dag staat ons bereid;

over het neev'lig vroon stijgt 't eerste leeuwrikslied.
Ik neem haar kleine hand en heb haar weggeleid.
Waarom ik haar eenmaal verried, ik weet het niet.]]> Sonnetten voor Cynara

II

Gekomen en gegaan en als de liefste keeren,
wie haar ontloopen wil doet zulks tot eigen schâ
en jaar en dag ontliep ik haar uit en ter na;
God weet waarom ik haar en mij zoo moest bezeeren.

Geen ander zou zijn hart zoo roekeloos beheeren
als ik het deed. 't Was al vergeefs, zij bleef mij na;
ik kom niet van haar los waar ik ook ga of sta -
zoo heb ik voor het eerst harts diepgang mogen leeren.

Zie, over waait de vale wolk van het verdriet
en krimpen gaat de breede schaûw der eenzaamheid.
Het morgenlicht breekt door, de dag staat ons bereid;

over het neev'lig vroon stijgt 't eerste leeuwrikslied.
Ik neem haar kleine hand en heb haar weggeleid.
Waarom ik haar eenmaal verried, ik weet het niet.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23822 Tue, 27 Nov 2018 08:03:36 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23822
die overstroomen u met van hun woorden het geweld,

en zeg: ik heb nimmer mijn hart op dit bedrog gesteld

en wat hun ijd'le monden braken wordt niet door mij verkozen.



En wendt u van de pleinen en de straten, waar zij de hoozen

van hun verderfelijke wanen hebben uitgestort

en met verraderlijke waap'nen menigten omgord

door hunne leuzen zoo vervoerend als de geur van rozen.



Vervreemd van deze wereld - de hooge wolken drijven,

het water stroomt en wees alleen met wolken, zee en wind

en weet dat van dit leeg misbaar hier niets zal achterblijven

en dat in dit domein hun kreet niet eens een echo vindt -

de breede waat'ren stroomen, de hooge wolken drijven

en stel uw hart alleen op wolken, zee en wind.]]>
die overstroomen u met van hun woorden het geweld,

en zeg: ik heb nimmer mijn hart op dit bedrog gesteld

en wat hun ijd'le monden braken wordt niet door mij verkozen.



En wendt u van de pleinen en de straten, waar zij de hoozen

van hun verderfelijke wanen hebben uitgestort

en met verraderlijke waap'nen menigten omgord

door hunne leuzen zoo vervoerend als de geur van rozen.



Vervreemd van deze wereld - de hooge wolken drijven,

het water stroomt en wees alleen met wolken, zee en wind

en weet dat van dit leeg misbaar hier niets zal achterblijven

en dat in dit domein hun kreet niet eens een echo vindt -

de breede waat'ren stroomen, de hooge wolken drijven

en stel uw hart alleen op wolken, zee en wind.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23821 Tue, 27 Nov 2018 08:02:21 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23821
wat martlend haar hart heeft bevlogen;

zij weet niet eens waarom en vanwaar -

dek dan toe beî haar donk're oogen.



Misschien is ook dit alles om niet;

in een eigen wereld verdoken

bleef zij achter met haar verdriet;

woorden hebben het niet gebroken.



Wat bloemen, een lied en mijn hand,

maar een hand is een machtloos ding

en het lied dat ik voor haar zing

blijft enkel een hulpeloos pogen,

gelijk mijn hand die schuw overspant

den afgrond van twee donk're oogen.]]>
wat martlend haar hart heeft bevlogen;

zij weet niet eens waarom en vanwaar -

dek dan toe beî haar donk're oogen.



Misschien is ook dit alles om niet;

in een eigen wereld verdoken

bleef zij achter met haar verdriet;

woorden hebben het niet gebroken.



Wat bloemen, een lied en mijn hand,

maar een hand is een machtloos ding

en het lied dat ik voor haar zing

blijft enkel een hulpeloos pogen,

gelijk mijn hand die schuw overspant

den afgrond van twee donk're oogen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23820 Tue, 27 Nov 2018 08:01:36 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23820
een bitt're les heeft eens dit leven hem geleerd.

Een zwijgend vreemdling, van de wereld afgekeerd,

moet hij sindsdien zijn vrede elders zoeken.



Hij denkt: dit is geluk, alleèn te weten

hoe, lòs van alles wat hem eenmaal heeft geraakt, -

vrienden en vrouwen - een andere droom ontwaakt,

die 't oud verlies volkomen doet vergeten.



- Onder zijn venster schuifelen de drommen,

vernederden en trotschen, blinden, stommen,

jongen en ouden, elk in zijn eigen waan.

Wie heeft zijn strakke aandacht onderbroken

en welke sterke stem heeft toen gesproken:

Zeg mij, wat hebt gij met uw hart gedaan?]]>
een bitt're les heeft eens dit leven hem geleerd.

Een zwijgend vreemdling, van de wereld afgekeerd,

moet hij sindsdien zijn vrede elders zoeken.



Hij denkt: dit is geluk, alleèn te weten

hoe, lòs van alles wat hem eenmaal heeft geraakt, -

vrienden en vrouwen - een andere droom ontwaakt,

die 't oud verlies volkomen doet vergeten.



- Onder zijn venster schuifelen de drommen,

vernederden en trotschen, blinden, stommen,

jongen en ouden, elk in zijn eigen waan.

Wie heeft zijn strakke aandacht onderbroken

en welke sterke stem heeft toen gesproken:

Zeg mij, wat hebt gij met uw hart gedaan?]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23819 Tue, 27 Nov 2018 08:00:58 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23819
en van hoevele driften brandende bezeten,

geteisterd en door lust en pijn vaneengereten

- een wakkere vlam, die onmeedoogend schroeit.



En keer op keer den nasmaak van berouw

(asch in den mond) - o schaarsch het troostende vergeten

- ineengestort terzij den verren weg naar Lethe -

der Leië, een roze, de oogen eener vrouw...



Een weergalooze stem, nachtdonker en vervuld

van de geheimen die ons lot regeeren,

en telkenmaal na 't zinderend begeeren

het dooven van dit vuur: bekentenis der schuld...



En soms een helder lied als nimmer werd vernomen,

de laatste stilt' gelijk, zòo zuiver, zòo volkomen.]]>
en van hoevele driften brandende bezeten,

geteisterd en door lust en pijn vaneengereten

- een wakkere vlam, die onmeedoogend schroeit.



En keer op keer den nasmaak van berouw

(asch in den mond) - o schaarsch het troostende vergeten

- ineengestort terzij den verren weg naar Lethe -

der Leië, een roze, de oogen eener vrouw...



Een weergalooze stem, nachtdonker en vervuld

van de geheimen die ons lot regeeren,

en telkenmaal na 't zinderend begeeren

het dooven van dit vuur: bekentenis der schuld...



En soms een helder lied als nimmer werd vernomen,

de laatste stilt' gelijk, zòo zuiver, zòo volkomen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23818 Tue, 27 Nov 2018 08:00:26 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23818
ik rechte me juist ‘zooals een dièr dat doet’ -

werd daar mijn kamer vol lawaai gezet

door een Viking met een Stetson of and're hoed.



't Voorbije feest had me wat soezerig gemaakt,

ik droomde nog van Pola's blos en kin

en hoe een mensch, die 'm lichtlijk heeft geràakt

eerst van het leven vindt de èenig-ware zin.



Dit alles is maar nonsens; wat ik zeggen wou

in de terzinen van dit sof-sonnet

heb ik het goed-bedoeld uiteen-gezet:



voortreffelijk was weerom de hane-staart;

ik wensch Jan Franken en zijn lieve vrouw

‘Meeresstille und glückliche Fahrt!’]]>
ik rechte me juist ‘zooals een dièr dat doet’ -

werd daar mijn kamer vol lawaai gezet

door een Viking met een Stetson of and're hoed.



't Voorbije feest had me wat soezerig gemaakt,

ik droomde nog van Pola's blos en kin

en hoe een mensch, die 'm lichtlijk heeft geràakt

eerst van het leven vindt de èenig-ware zin.



Dit alles is maar nonsens; wat ik zeggen wou

in de terzinen van dit sof-sonnet

heb ik het goed-bedoeld uiteen-gezet:



voortreffelijk was weerom de hane-staart;

ik wensch Jan Franken en zijn lieve vrouw

‘Meeresstille und glückliche Fahrt!’]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23817 Tue, 27 Nov 2018 07:59:52 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23817
Naakt als de dag, waarin heur schijnen smoren

en geenen vonk ontschampt haar oog's metaal,

ziè, enkel rest in schemer's teed'ren draal

van een voorbije vreugd het broos bekoren:



Spijzen kostlijk bereid, wijnen verkoren,

geen and're ziel zat aan ons avondmaal,

de luchters hèl, in uwer oogen zaal

schuchter vermoeden van wat ons ging behooren...



Vele seizoenen hebben hun snoer gewonden,

maar in ziel's wand staat uw wreed hart gegrift:

bizarre ets, als met een spitse stift

getrokken tot smaller vore oop'ne wonde...

en mijn oud hart heeft enkel u weergevonden

als zijn begeeren spant tot late drift.]]>
Naakt als de dag, waarin heur schijnen smoren

en geenen vonk ontschampt haar oog's metaal,

ziè, enkel rest in schemer's teed'ren draal

van een voorbije vreugd het broos bekoren:



Spijzen kostlijk bereid, wijnen verkoren,

geen and're ziel zat aan ons avondmaal,

de luchters hèl, in uwer oogen zaal

schuchter vermoeden van wat ons ging behooren...



Vele seizoenen hebben hun snoer gewonden,

maar in ziel's wand staat uw wreed hart gegrift:

bizarre ets, als met een spitse stift

getrokken tot smaller vore oop'ne wonde...

en mijn oud hart heeft enkel u weergevonden

als zijn begeeren spant tot late drift.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23816 Tue, 27 Nov 2018 07:58:20 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23816
en van Uw hand het stil, gehavend smeeken -

want alle schoonheid in dit leven mij bereid

verdwijnt bij Uw broosheid vergeleken.



Maar om de bittere vreugd', dat nu moet breken

den sidderenden droom, die in Uw oogen zich belijdt,

zal ik aan U het leed van zooveel jaren wreken,

en lachen als het eerste licht ons scheidt.



Lachen, omdat een ziel met dit verhuld verraad

door al de schaamten van een nacht gedreven

geen troost meer vindt bij d' eeuwige toeverlaat:



de morgen, ongerept als eenmaal was haar leven,

maar in haar schoonste droom zich vindt bedrogen

en elken and'ren dag aanschouwt met and're]]>
en van Uw hand het stil, gehavend smeeken -

want alle schoonheid in dit leven mij bereid

verdwijnt bij Uw broosheid vergeleken.



Maar om de bittere vreugd', dat nu moet breken

den sidderenden droom, die in Uw oogen zich belijdt,

zal ik aan U het leed van zooveel jaren wreken,

en lachen als het eerste licht ons scheidt.



Lachen, omdat een ziel met dit verhuld verraad

door al de schaamten van een nacht gedreven

geen troost meer vindt bij d' eeuwige toeverlaat:



de morgen, ongerept als eenmaal was haar leven,

maar in haar schoonste droom zich vindt bedrogen

en elken and'ren dag aanschouwt met and're]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23815 Tue, 27 Nov 2018 07:57:35 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23815
waar 't goed is van vermoeienis te rusten,

waar van ons laten werelds donk're lusten,

en waar geen enk'le stem de stilte stoort.



Maar o, hoe zelden rijst het uit het onbewuste

heimlijk gebeuren van ons denken voort -

de tijd vergaat - ons leven dat aan hem behoort

moet zich ten lest wel voegen in een wijs berusten.



Dank, dat gij midden dit luidruchtig spel

nog enk'le uitverkorenen laat vinden

de schaarsche schuilplaats, die gij biedt. -



O, èèn'ge zekerheid, dat in Uw goddelijk bevel

beschreven staat, dat waar we ons ook bevinden

gij toch de troost ons gunt van een eenvoudig lied.]]>
waar 't goed is van vermoeienis te rusten,

waar van ons laten werelds donk're lusten,

en waar geen enk'le stem de stilte stoort.



Maar o, hoe zelden rijst het uit het onbewuste

heimlijk gebeuren van ons denken voort -

de tijd vergaat - ons leven dat aan hem behoort

moet zich ten lest wel voegen in een wijs berusten.



Dank, dat gij midden dit luidruchtig spel

nog enk'le uitverkorenen laat vinden

de schaarsche schuilplaats, die gij biedt. -



O, èèn'ge zekerheid, dat in Uw goddelijk bevel

beschreven staat, dat waar we ons ook bevinden

gij toch de troost ons gunt van een eenvoudig lied.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23814 Tue, 27 Nov 2018 07:56:49 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23814
Ik stoot mijn venster open,... allerwegen

ligt het verklaarde land in morgens koel gewaad,

de kloosterbel tampt zijnen goeden zegen,

die door de ochtend-stilt' zijn bronzen uren slaat.



Een vroege man, die aan de akkerlanden staat,

is als een schim, roerloos der aarde toe-genegen,

om hem zijn àl geluiden stil-gezwegen,

wanneer zijn vaste voet langs verre wegen gaat.



Wat is dit goed, ik sta, een eenzaam kind,

en breid mijn handen naar den hemel heen,

het is me of in de jaren, die vergleên,

ik ging als levenloos, bleek en verblind,

wist niet wat ik in mijne beên

nog zocht, een ander in het leven vindt.]]>
Ik stoot mijn venster open,... allerwegen

ligt het verklaarde land in morgens koel gewaad,

de kloosterbel tampt zijnen goeden zegen,

die door de ochtend-stilt' zijn bronzen uren slaat.



Een vroege man, die aan de akkerlanden staat,

is als een schim, roerloos der aarde toe-genegen,

om hem zijn àl geluiden stil-gezwegen,

wanneer zijn vaste voet langs verre wegen gaat.



Wat is dit goed, ik sta, een eenzaam kind,

en breid mijn handen naar den hemel heen,

het is me of in de jaren, die vergleên,

ik ging als levenloos, bleek en verblind,

wist niet wat ik in mijne beên

nog zocht, een ander in het leven vindt.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23813 Tue, 27 Nov 2018 07:56:19 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23813
wier eeuw'ge vreugde ook ons hart heeft aangedaan,

de lach, die in de glanzen harer oogen was gevaên

borg argeloos geluk, dat zij den goden zèlf ontsteelde.



Zij droeg der haren roekelooze weelde

zoo overdadig als de vloed der rijpe zomer-maan,

en allen zwegen langs de wegen, die zij kwam gegaan,

waar koningen en zwervers in haar gunsten deelden.



Eén siddering Uwer oogen houdt mijn hart gevangen,

één blank gebaar dat àl begeerte wakker riep,

dat ge - o, éénmaal als de avondlijke wake



zal zijn volbracht - mij eenzaam moogt genaken,

om weer te scheiden, als door 't nachtlijk diep

de late sterren hun reis zijn aangevangen.]]>
wier eeuw'ge vreugde ook ons hart heeft aangedaan,

de lach, die in de glanzen harer oogen was gevaên

borg argeloos geluk, dat zij den goden zèlf ontsteelde.



Zij droeg der haren roekelooze weelde

zoo overdadig als de vloed der rijpe zomer-maan,

en allen zwegen langs de wegen, die zij kwam gegaan,

waar koningen en zwervers in haar gunsten deelden.



Eén siddering Uwer oogen houdt mijn hart gevangen,

één blank gebaar dat àl begeerte wakker riep,

dat ge - o, éénmaal als de avondlijke wake



zal zijn volbracht - mij eenzaam moogt genaken,

om weer te scheiden, als door 't nachtlijk diep

de late sterren hun reis zijn aangevangen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23812 Tue, 27 Nov 2018 07:55:23 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23812 Voor Deef


I

Daar waren zachte orgel-tonen, en gouden kaarslicht om 't altaar,

en ik weet niet of ik ooit in later, hooger droomen,

jou nog zal zien zoo schoon, en zoo devootlijk-vrome

met heel dien lichtschijn om je donk're haar.



Daar kwam alleen na stil-verloren zwijgen, innig en klaar,

een priesterzang binnen den droom van mijn gepeinzen stroomen,

ik hoorde niet, ik zag alleen zoo zuiver en volkomen,

jou staan aan 't bloeme-groen altaar -



Jongen, wat was je mooi, wat was je stil,

hoe waren je oogen lichten van jouw weten,

en scheen je alles om je heen vergeten,



denkend alleen aan èènen hoogen Wil, -

en nu,... ik hoor weer diezelfde zachte orgelzangen,

en zie jouw oogen, dònker van verlangen.]]> Voor Deef


I

Daar waren zachte orgel-tonen, en gouden kaarslicht om 't altaar,

en ik weet niet of ik ooit in later, hooger droomen,

jou nog zal zien zoo schoon, en zoo devootlijk-vrome

met heel dien lichtschijn om je donk're haar.



Daar kwam alleen na stil-verloren zwijgen, innig en klaar,

een priesterzang binnen den droom van mijn gepeinzen stroomen,

ik hoorde niet, ik zag alleen zoo zuiver en volkomen,

jou staan aan 't bloeme-groen altaar -



Jongen, wat was je mooi, wat was je stil,

hoe waren je oogen lichten van jouw weten,

en scheen je alles om je heen vergeten,



denkend alleen aan èènen hoogen Wil, -

en nu,... ik hoor weer diezelfde zachte orgelzangen,

en zie jouw oogen, dònker van verlangen.]]>