https://sonett-archiv.com/forum/ Wed, 29 Apr 2026 23:59:00 +0000 MyBB https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23827 Tue, 01 Jan 2019 10:49:53 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23827 Hangt als een vuurge bol in lossen rook;
De stilte treedt naar voor als in de sprook
En nadert met heur urn de gulden bron.

Zij was het dus, die 't wolken weefsel spon,
Dat daar in 't zenith hangt, dien ijlen smook,
Die rood, al rooder wordt getint, tot ook
De dunste draad staat scherp op 't wijkend fond.

- Nu schept zij 't water, zie - Ach eensklaps staan
Robijne' en purpren wolkjes vóór het licht;
Als waar 't een vlammenzee, gaat open 't West.

En als ik houd aâmloos den blik gevest
Op 't wondre kleurenspel, vlamt opgericht
Omhoog een garve vuurs: De Gouden Baan.]]> Hangt als een vuurge bol in lossen rook;
De stilte treedt naar voor als in de sprook
En nadert met heur urn de gulden bron.

Zij was het dus, die 't wolken weefsel spon,
Dat daar in 't zenith hangt, dien ijlen smook,
Die rood, al rooder wordt getint, tot ook
De dunste draad staat scherp op 't wijkend fond.

- Nu schept zij 't water, zie - Ach eensklaps staan
Robijne' en purpren wolkjes vóór het licht;
Als waar 't een vlammenzee, gaat open 't West.

En als ik houd aâmloos den blik gevest
Op 't wondre kleurenspel, vlamt opgericht
Omhoog een garve vuurs: De Gouden Baan.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22226 Mon, 20 Aug 2012 04:57:19 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22226 1889 - 1936 Niederlande



Gebeurt het dan, wat eens gebeuren moet,

Dat ik, verward als in onzichtbre strikken,

Mijn hoofd niet meer ter peluw kan verschikken

En koortsig rondkrab in het beddegoed,

Totdat ik, eensklaps strijdensmoe, voorgoed,

Na een paar zuchten en supreme snikken,

Roerloos blijf liggen met verglaasde blikken,

De vingers grauw, de wangen zonder gloed;



Zie mij dan aan, maar wil me niet betreuren

Want, om een doode klagen kan niet baten,

Daar elk toch, als zijn tijd komt, sterven wil;

Maar sluit mijn oogen die uw goedheid beuren

En zeg vaarwel, niet morrend, maar gelaten

En leg den slinger van den tijd niet stil!]]> 1889 - 1936 Niederlande



Gebeurt het dan, wat eens gebeuren moet,

Dat ik, verward als in onzichtbre strikken,

Mijn hoofd niet meer ter peluw kan verschikken

En koortsig rondkrab in het beddegoed,

Totdat ik, eensklaps strijdensmoe, voorgoed,

Na een paar zuchten en supreme snikken,

Roerloos blijf liggen met verglaasde blikken,

De vingers grauw, de wangen zonder gloed;



Zie mij dan aan, maar wil me niet betreuren

Want, om een doode klagen kan niet baten,

Daar elk toch, als zijn tijd komt, sterven wil;

Maar sluit mijn oogen die uw goedheid beuren

En zeg vaarwel, niet morrend, maar gelaten

En leg den slinger van den tijd niet stil!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22225 Mon, 20 Aug 2012 04:56:32 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22225 1889 - 1936 Niederlande



‘Gij zult in uw triomf, als in uw ondergangen,

De held zijn die zich-zelf de diepste deernis wijdt,

Een, die vol wisselkoorts, want met zich-zelf in strijd,

De hoop verzaken zal den vrede te ërlangen;



Gij zult, doch vruchteloos, uw liefsten wensch ten spijt,

Het onderhandsch verzet des harten ondervangen

Tot, op het laatst, de lust U in zijn strik zal vangen

En de adder, die hem dient, U overvalt en bijt.

Want, gij doorgrondt uw hart, gij peilt zijn polsslag niet.

Verwekt en door de drift beheerscht van duizend harten

Eischt het een voortbestaan, eer dat de dood het stuit.



Gij, gij wilt geestelijk, des levens oerdrift tarten,

Gij pantsert uwen wil en oefent dien, maar ziet,

Gij valt, tot eigen smaad, den wellust steeds ten buit.’]]> 1889 - 1936 Niederlande



‘Gij zult in uw triomf, als in uw ondergangen,

De held zijn die zich-zelf de diepste deernis wijdt,

Een, die vol wisselkoorts, want met zich-zelf in strijd,

De hoop verzaken zal den vrede te ërlangen;



Gij zult, doch vruchteloos, uw liefsten wensch ten spijt,

Het onderhandsch verzet des harten ondervangen

Tot, op het laatst, de lust U in zijn strik zal vangen

En de adder, die hem dient, U overvalt en bijt.

Want, gij doorgrondt uw hart, gij peilt zijn polsslag niet.

Verwekt en door de drift beheerscht van duizend harten

Eischt het een voortbestaan, eer dat de dood het stuit.



Gij, gij wilt geestelijk, des levens oerdrift tarten,

Gij pantsert uwen wil en oefent dien, maar ziet,

Gij valt, tot eigen smaad, den wellust steeds ten buit.’]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22224 Mon, 20 Aug 2012 04:54:44 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22224 1889 - 1936 Niederlande




Genade, nacht, genade, word toch koel

En heet de krekels minder luid te zingen,

Bedaar de worken in hun zwoele poel

En vaar zacht aan met kille suizelingen!

Ik hijg, ik smacht, ik keer, ik wend, ik woel

En wil den stuggen slaap tot mildheid dwingen,

Maar mijn hart jaagt al luider en ik voel

Mijn angstig bloed zich door mijn polsen wringen.



Beklemd lig ik in maffe duisternis

En, wijl ik koortsig wentel op de sponde,

Reik ik de klamme hand en tast in 't ronde.



Wat of ik zoek, ach, wist ik wat het is

Dat ik begeer? - 't Is of mijn diepste wezen

Hunkert naar iets, waarvoor ik tevens vreeze!]]> 1889 - 1936 Niederlande




Genade, nacht, genade, word toch koel

En heet de krekels minder luid te zingen,

Bedaar de worken in hun zwoele poel

En vaar zacht aan met kille suizelingen!

Ik hijg, ik smacht, ik keer, ik wend, ik woel

En wil den stuggen slaap tot mildheid dwingen,

Maar mijn hart jaagt al luider en ik voel

Mijn angstig bloed zich door mijn polsen wringen.



Beklemd lig ik in maffe duisternis

En, wijl ik koortsig wentel op de sponde,

Reik ik de klamme hand en tast in 't ronde.



Wat of ik zoek, ach, wist ik wat het is

Dat ik begeer? - 't Is of mijn diepste wezen

Hunkert naar iets, waarvoor ik tevens vreeze!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22223 Mon, 20 Aug 2012 04:53:25 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22223 1889 - 1936 Niederlande



Altijd maar hopen, hopen, nooit versagen,

Nacht in, nacht uit, trouw op den uitkijk klimmen

Of in het waas der ongewisse kimme

Het flakkervuur der vreugde niet zal dagen,

En ondertusschen, zacht-melodisch, klagen

Terwijl de sterren, rijzen en verglimmen

En ondergaan, maar dan, ten laatste, grimmen

En machteloos 't onwrikbaar noodlot dragen!



Zooals de wachter op het grieksch tooneel

Den slaap verdrijft met weemoed-zoet beklag

Tot Agamemnons vlam en vloot verschijnt,

Zóó kort ik ook mijn tijd met zacht gekweel,

Doch onheil wordt mijn lotsbestel en ach!

Dat plechtig koor dat om een grijsaard deint.]]> 1889 - 1936 Niederlande



Altijd maar hopen, hopen, nooit versagen,

Nacht in, nacht uit, trouw op den uitkijk klimmen

Of in het waas der ongewisse kimme

Het flakkervuur der vreugde niet zal dagen,

En ondertusschen, zacht-melodisch, klagen

Terwijl de sterren, rijzen en verglimmen

En ondergaan, maar dan, ten laatste, grimmen

En machteloos 't onwrikbaar noodlot dragen!



Zooals de wachter op het grieksch tooneel

Den slaap verdrijft met weemoed-zoet beklag

Tot Agamemnons vlam en vloot verschijnt,

Zóó kort ik ook mijn tijd met zacht gekweel,

Doch onheil wordt mijn lotsbestel en ach!

Dat plechtig koor dat om een grijsaard deint.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22138 Sun, 19 Aug 2012 13:32:52 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22138 1864 - 1925 Niederlande


Herfst.


Chroom-gele lindeblaêren dwarlen schuin

Op zucht en tocht van vochte najaarsdagen,

En spettren vonke' in flonker-donkre lagen

Van barnend brons en broos kastanjebruin.



Over de stoepen van verweerd arduin,

Vol roest van 't mos dat sarcofagen dragen,

Langs goud- en wingerdrood-omrankte hagen,

Huivert de koortskleur door mijn toovertuin.



Wringend staan zwart berooide beukestammen

Tusschen dien wervelbrand van okervlammen:

Eèn doodenzang, verschroeiend, schoon en bang...



Zou dùs: als zomers die in herfstpracht gingen,

Het rosse rouwfeest zijn van 't Eind der Dingen,

De bajert van der waereld ondergang?]]> 1864 - 1925 Niederlande


Herfst.


Chroom-gele lindeblaêren dwarlen schuin

Op zucht en tocht van vochte najaarsdagen,

En spettren vonke' in flonker-donkre lagen

Van barnend brons en broos kastanjebruin.



Over de stoepen van verweerd arduin,

Vol roest van 't mos dat sarcofagen dragen,

Langs goud- en wingerdrood-omrankte hagen,

Huivert de koortskleur door mijn toovertuin.



Wringend staan zwart berooide beukestammen

Tusschen dien wervelbrand van okervlammen:

Eèn doodenzang, verschroeiend, schoon en bang...



Zou dùs: als zomers die in herfstpracht gingen,

Het rosse rouwfeest zijn van 't Eind der Dingen,

De bajert van der waereld ondergang?]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22134 Sun, 19 Aug 2012 13:05:48 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22134 1864 - 1925 Niederlande


Sorbes.



Schalt lustig uit, scharlaken lijsterbessen, -

De zomergaarde loeg niet luid genoeg,

Zoolang haar groen nog rijpe vruchten vroeg

Als luchters tusschen beuken en cypressen.



Nu druipt uw top van triomfante tressen,

Zoo schel alsof het loover vonken sloeg,

En heel uw kroon stijf-staande snoeren droeg

Van kralen voor zwart-glanzende princessen!



O, 'k weet: zóó schoon mag dit fel-rood niet daavren

Als 't gloeien deed van anjers en papaavren;



Maar bloemen kunnen 't wimplen van haar kleuren,

Zoo vooglen-lokkend en zoo hoog niet beuren, -



En welkom is 't soms, als brutaler branden,

Verbeelding troonen naar barbaarscher stranden.]]> 1864 - 1925 Niederlande


Sorbes.



Schalt lustig uit, scharlaken lijsterbessen, -

De zomergaarde loeg niet luid genoeg,

Zoolang haar groen nog rijpe vruchten vroeg

Als luchters tusschen beuken en cypressen.



Nu druipt uw top van triomfante tressen,

Zoo schel alsof het loover vonken sloeg,

En heel uw kroon stijf-staande snoeren droeg

Van kralen voor zwart-glanzende princessen!



O, 'k weet: zóó schoon mag dit fel-rood niet daavren

Als 't gloeien deed van anjers en papaavren;



Maar bloemen kunnen 't wimplen van haar kleuren,

Zoo vooglen-lokkend en zoo hoog niet beuren, -



En welkom is 't soms, als brutaler branden,

Verbeelding troonen naar barbaarscher stranden.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22133 Sun, 19 Aug 2012 13:05:07 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22133 1864 - 1925 Niederlande


Hermes.
Bij een schilderij van Derkinderen.



Hij naakt, - de neevlen zijn 't azuur ontvloden;

't Is of de dalen versche verwen vinden;

En zoenend kruiven zoete zefierwinden

Zijn mantel op, den vlammend geel-en-rooden.



Hij komt! Nauw raakt zijn vlugge voet de zode.

Vleuglengeschoeide en vogelengezwinde,

Zweeft hij voorbij gelijk een ranke hinde,

Hij, Maja's zoon, der Goden vuurge bode!



Zoo laait, wat van de Goden tot hem kwam,

Vurig en snel als een rood-gouden vlam,

Den kunstnaar in de kaamren van zijn geest.



En vóór weer 't flitsend fenomeem zal zwichten,

Laat hij rondom, - op aarde een hemelsch feest! -

Een weerglans van die vlam in luister lichten...]]> 1864 - 1925 Niederlande


Hermes.
Bij een schilderij van Derkinderen.



Hij naakt, - de neevlen zijn 't azuur ontvloden;

't Is of de dalen versche verwen vinden;

En zoenend kruiven zoete zefierwinden

Zijn mantel op, den vlammend geel-en-rooden.



Hij komt! Nauw raakt zijn vlugge voet de zode.

Vleuglengeschoeide en vogelengezwinde,

Zweeft hij voorbij gelijk een ranke hinde,

Hij, Maja's zoon, der Goden vuurge bode!



Zoo laait, wat van de Goden tot hem kwam,

Vurig en snel als een rood-gouden vlam,

Den kunstnaar in de kaamren van zijn geest.



En vóór weer 't flitsend fenomeem zal zwichten,

Laat hij rondom, - op aarde een hemelsch feest! -

Een weerglans van die vlam in luister lichten...]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22121 Sun, 19 Aug 2012 12:46:38 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22121 1864 - 1925 Niederlande


Raad.



Geniet de dagen als de slanke ranken,

Zich opwaarts slingrend, blij in bloemen monden,

Die, bij de zuivre praal der middagstonde,

Zich weiden onder 't hemelblauw, het blanke.



Geniet het stoeien van smaragden spranken

In 't krieuwend zomergroen, het hoog be-zònde -

En 't deinen van de graan-begroeide gronden,

Die glinstren als gespeel van cither-klanken.



O, drink het licht in zijn volmaakte stralen!

Straks zal het weeke floers der scheemring dalen;

Dan komt de nacht, die dof en grondloos is....



Dan zwijgt wat blonk: geen bloem die kleur meer ademt,

En zelfs de geur, die nog door 't venster wademt,

Nijpt bitterzoet als dierbre heugenis.]]> 1864 - 1925 Niederlande


Raad.



Geniet de dagen als de slanke ranken,

Zich opwaarts slingrend, blij in bloemen monden,

Die, bij de zuivre praal der middagstonde,

Zich weiden onder 't hemelblauw, het blanke.



Geniet het stoeien van smaragden spranken

In 't krieuwend zomergroen, het hoog be-zònde -

En 't deinen van de graan-begroeide gronden,

Die glinstren als gespeel van cither-klanken.



O, drink het licht in zijn volmaakte stralen!

Straks zal het weeke floers der scheemring dalen;

Dan komt de nacht, die dof en grondloos is....



Dan zwijgt wat blonk: geen bloem die kleur meer ademt,

En zelfs de geur, die nog door 't venster wademt,

Nijpt bitterzoet als dierbre heugenis.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22120 Sun, 19 Aug 2012 12:45:54 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22120 1864 - 1925 Niederlande


Delft.


Uw torenklok heeft wisslende geslachten

Luid uitgeluid en hel verwellekoomd, -

En hun gedachten hangen bleek verdroomd,

Nog onder 't lommer van Uw grijze grachten.



Ja soms, als 't licht uit heldre stralenschachten,

Langs muur en poortje en raamkozijnen stroomt,

Spiegelt een plek, waar achter jong geboomt,

Fabritius en de Hooch te peinzen plachten....



Maar toch, waar eens Uw rij van wallen lag,

Een gordel snoerend om die kleur'ge veste,

Die Van der Meer in glorie glanzen zag,



Bleef thans een schemerspel van schaamle resten;

Want wat wij van der eeuwen schoonheid erven,

Is louter schittring van superbe scherven.]]> 1864 - 1925 Niederlande


Delft.


Uw torenklok heeft wisslende geslachten

Luid uitgeluid en hel verwellekoomd, -

En hun gedachten hangen bleek verdroomd,

Nog onder 't lommer van Uw grijze grachten.



Ja soms, als 't licht uit heldre stralenschachten,

Langs muur en poortje en raamkozijnen stroomt,

Spiegelt een plek, waar achter jong geboomt,

Fabritius en de Hooch te peinzen plachten....



Maar toch, waar eens Uw rij van wallen lag,

Een gordel snoerend om die kleur'ge veste,

Die Van der Meer in glorie glanzen zag,



Bleef thans een schemerspel van schaamle resten;

Want wat wij van der eeuwen schoonheid erven,

Is louter schittring van superbe scherven.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22119 Sun, 19 Aug 2012 12:45:13 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22119 1864 - 1925 Niederlande


Herinnering.



Aan hoeveel kaden heb ik al gemeerd,

Voor hoeveel poorten bleef ik vragend staan,

Langs hoeveel wegen ben ik uitgegaan,

Van wat al zwervens moede weêrgekeerd!



Hoe tal van goden heb ik stil geëerd,

Wat zag ik hopend op naar meen'ge vaan,

Hoe doolde ik voort in telkens nieuwen waan,

En hoeveel schoons heb ik vergeefs begeerd!



En thans, bij 't denken aan die drift van jaren,

Is 't of een wilde en onafwendbre droom,

Mij weerloos voortjoeg op een blinden stroom,



Doch mij nooit stuurde, waar ik heen wou varen, -

En of dan hij, die mijns lijfs leven leefde,

Nauw deel aan 't wit had, waar mijn ziel naar streefde.]]> 1864 - 1925 Niederlande


Herinnering.



Aan hoeveel kaden heb ik al gemeerd,

Voor hoeveel poorten bleef ik vragend staan,

Langs hoeveel wegen ben ik uitgegaan,

Van wat al zwervens moede weêrgekeerd!



Hoe tal van goden heb ik stil geëerd,

Wat zag ik hopend op naar meen'ge vaan,

Hoe doolde ik voort in telkens nieuwen waan,

En hoeveel schoons heb ik vergeefs begeerd!



En thans, bij 't denken aan die drift van jaren,

Is 't of een wilde en onafwendbre droom,

Mij weerloos voortjoeg op een blinden stroom,



Doch mij nooit stuurde, waar ik heen wou varen, -

En of dan hij, die mijns lijfs leven leefde,

Nauw deel aan 't wit had, waar mijn ziel naar streefde.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22118 Sun, 19 Aug 2012 12:39:03 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22118 1864 - 1925 Niederlande


Vreemd geluk.


Ik heb zoo vaak uw aangezicht, mijn vriend,

Tersluiks aanschouwd, en mij dan afgevraagd,

Wàt heil gij eens aan lichte kimmen zaagt,

En welken afgod gij geduldig dient.



Want naar het raadsel van uw trekken ziend,

Die teeder zijn en nochtans onversaagd,

Is 't me of een gulden glans uit deemoed daagt:

Een schijn van vreemd geluk, in leed verdiend.



O 't is wel, wijl ge in wanhoop en in trouw,

Vragend niet meer dan een gehoorzaam kind,

Uw peinzen richtend naar een verre vrouw,



In zaâlge pijn staâge vertroosting vindt.

Als een die, door fèl-vromen lust bezield,

Een zoete wonde heimlijk bloedend hield.]]> 1864 - 1925 Niederlande


Vreemd geluk.


Ik heb zoo vaak uw aangezicht, mijn vriend,

Tersluiks aanschouwd, en mij dan afgevraagd,

Wàt heil gij eens aan lichte kimmen zaagt,

En welken afgod gij geduldig dient.



Want naar het raadsel van uw trekken ziend,

Die teeder zijn en nochtans onversaagd,

Is 't me of een gulden glans uit deemoed daagt:

Een schijn van vreemd geluk, in leed verdiend.



O 't is wel, wijl ge in wanhoop en in trouw,

Vragend niet meer dan een gehoorzaam kind,

Uw peinzen richtend naar een verre vrouw,



In zaâlge pijn staâge vertroosting vindt.

Als een die, door fèl-vromen lust bezield,

Een zoete wonde heimlijk bloedend hield.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22117 Sun, 19 Aug 2012 12:38:22 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22117 1864 - 1925 Niederlande


Aan Jim bij zijn vertrek naar de voorschool van Harvard.



Dat weeke voorhoofd staat nog blank gespannen,

En fulpen oogen fonklen fijn daaronder, -

Die zachte mond trekt bevend en bizonder,

Als wilde zich uw jonkheid reeds vermannen.



Een gloeiend heir van ongemeten plannen,

Broeit achter teêre trekken, die straks ronder

Ontbloeien, als uw lichtend oog verkonder

Zal zijn van vuur, dat duisternis moog' bannen.



Nog schijnt ge een schildknaap, slank en ongedeerd,

Maar hunkrend naar de wimplende tournooien,

Waar kampioenen schoonheids vaan ontplooien.



Ai, zult ook gij, wanneer ge wederkeert,

Door 't slurpen van het zoet venijn versagen,

En zwichten voor den Mammon dezer dagen!]]> 1864 - 1925 Niederlande


Aan Jim bij zijn vertrek naar de voorschool van Harvard.



Dat weeke voorhoofd staat nog blank gespannen,

En fulpen oogen fonklen fijn daaronder, -

Die zachte mond trekt bevend en bizonder,

Als wilde zich uw jonkheid reeds vermannen.



Een gloeiend heir van ongemeten plannen,

Broeit achter teêre trekken, die straks ronder

Ontbloeien, als uw lichtend oog verkonder

Zal zijn van vuur, dat duisternis moog' bannen.



Nog schijnt ge een schildknaap, slank en ongedeerd,

Maar hunkrend naar de wimplende tournooien,

Waar kampioenen schoonheids vaan ontplooien.



Ai, zult ook gij, wanneer ge wederkeert,

Door 't slurpen van het zoet venijn versagen,

En zwichten voor den Mammon dezer dagen!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22116 Sun, 19 Aug 2012 12:37:33 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22116 1864 - 1925 Niederlande


De zwerver spreekt.



Verstoot mij niet: ik kan geen leed meer dragen; -

Gelijk op dezen broozen herfstdag 't loover,

Nog eenmaal gloeit in bronzen kleurentoover,

Maar neer zal huiveren bij de eerste vlagen, -



Zoo is 't ook mij. Vrees niet, ik ben geen roover,

Noch bedelaar, - en 'k zal geen aalmoes vragen;

Maar dolend voel ik 't einde mijner dagen,

En uit uw woning waaiden klanken over:



Tonen van tinklend heldre kindertaal,

Gewiekt geluid, dat mij van vreugd deed beven.



Want vóór ik heenga, wilde ik nog éénmaal,

Bij menschen toeven, die in blijheid leven;



Om in geluk geloovend, straks den vaal

Wenkenden Dood stil tegemoet te streven...]]> 1864 - 1925 Niederlande


De zwerver spreekt.



Verstoot mij niet: ik kan geen leed meer dragen; -

Gelijk op dezen broozen herfstdag 't loover,

Nog eenmaal gloeit in bronzen kleurentoover,

Maar neer zal huiveren bij de eerste vlagen, -



Zoo is 't ook mij. Vrees niet, ik ben geen roover,

Noch bedelaar, - en 'k zal geen aalmoes vragen;

Maar dolend voel ik 't einde mijner dagen,

En uit uw woning waaiden klanken over:



Tonen van tinklend heldre kindertaal,

Gewiekt geluid, dat mij van vreugd deed beven.



Want vóór ik heenga, wilde ik nog éénmaal,

Bij menschen toeven, die in blijheid leven;



Om in geluk geloovend, straks den vaal

Wenkenden Dood stil tegemoet te streven...]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21979 Sat, 18 Aug 2012 11:19:16 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21979 fl. 1930



Die Liefde Weet.


Die vyeboom bot wanneer die lente kom,

Nog voor die eerste reëns die grond benat;

Nog voor die son keer van sy winterspad,

Pryk in die veld die eerste botterblom.



Die tortel koer sy liefdeslied, en om

'n Maat te win stryk hy sy veertjies glad,

Nog voor die son draai op sy Noorderpad

En warme winde uit die Ooste kom.



Die jongman glimlag skaam, maar voel vol moed,

Hy toon sy bors en kam sy hare glad;

Die jongnooi voor die spieël draai om en om,



Haar wange kleur van nuwe lewensbloed

En skaamrig loer sy na die ou wapad:

Die liefde weet wanneer sy lente kom.]]> fl. 1930



Die Liefde Weet.


Die vyeboom bot wanneer die lente kom,

Nog voor die eerste reëns die grond benat;

Nog voor die son keer van sy winterspad,

Pryk in die veld die eerste botterblom.



Die tortel koer sy liefdeslied, en om

'n Maat te win stryk hy sy veertjies glad,

Nog voor die son draai op sy Noorderpad

En warme winde uit die Ooste kom.



Die jongman glimlag skaam, maar voel vol moed,

Hy toon sy bors en kam sy hare glad;

Die jongnooi voor die spieël draai om en om,



Haar wange kleur van nuwe lewensbloed

En skaamrig loer sy na die ou wapad:

Die liefde weet wanneer sy lente kom.]]>