https://sonett-archiv.com/forum/ Fri, 24 Apr 2026 20:44:31 +0000 MyBB https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21981 Sat, 18 Aug 2012 11:31:01 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21981 1855 - 1930 Niederlande


Bij twee duchesses d'Angoulême,
twee van de zeven peren,
gewonnen ten onzent in het jaar onzes Heeren
MCMXV.

Voor August Allebé.


I

Virgilius-vliegen, snelle Atalanten,

En 't Vosje, kleurger nog dan welkend loof,

En daggedrager Wesp, geel, fel op roof,

En 't ruige hommelvolk, de drukke klanten;

Al wat er wordt gerekend tot de santen,

Al wat voor straffe redenen bleef doof,

Wat zinde of puurde of streefde in noest gesloof,

Het ga ons voor en diene tot gezanten.

Doch waar een heuschelijker taal moet zijn,

Waar sprake is van mond en zoeter stemme,

Van lokking, paradijs-ooft, schoone leest,

Vertrouwen wij ons zelf het allermeest:

Hertoginnen zijn wij van Angoulême

Beneden breedachtig, van boven fijn.

[p. 97]
II

Wanneer de tijd er is waarin de voeten

Het haardvuur zoeken en de sprokkelingen,

De tijd er is waarin herinneringen

De plaats vervangen van gevoelens moeten;

Wanneer de nagloed der verdroomde dingen

Werd als gewolk, als d' amouretten-stoeten

Die kennersoogen, snufflaars soms ontmoeten

Op schoorsteenstukken in oude huizingen.

Als 't leven is wanheerlijker dan ooit

En zelf verbrijzelt wat het heeft vermooid,

Waarvan 't verhalen spookt uit iedre krant,

Dan kan 't geen kwaad toch als bevriende hand

Op fruitschaal, schoorsteen of de lambrizeer,

Plomp maar welmeenend zet een góede peer.]]> 1855 - 1930 Niederlande


Bij twee duchesses d'Angoulême,
twee van de zeven peren,
gewonnen ten onzent in het jaar onzes Heeren
MCMXV.

Voor August Allebé.


I

Virgilius-vliegen, snelle Atalanten,

En 't Vosje, kleurger nog dan welkend loof,

En daggedrager Wesp, geel, fel op roof,

En 't ruige hommelvolk, de drukke klanten;

Al wat er wordt gerekend tot de santen,

Al wat voor straffe redenen bleef doof,

Wat zinde of puurde of streefde in noest gesloof,

Het ga ons voor en diene tot gezanten.

Doch waar een heuschelijker taal moet zijn,

Waar sprake is van mond en zoeter stemme,

Van lokking, paradijs-ooft, schoone leest,

Vertrouwen wij ons zelf het allermeest:

Hertoginnen zijn wij van Angoulême

Beneden breedachtig, van boven fijn.

[p. 97]
II

Wanneer de tijd er is waarin de voeten

Het haardvuur zoeken en de sprokkelingen,

De tijd er is waarin herinneringen

De plaats vervangen van gevoelens moeten;

Wanneer de nagloed der verdroomde dingen

Werd als gewolk, als d' amouretten-stoeten

Die kennersoogen, snufflaars soms ontmoeten

Op schoorsteenstukken in oude huizingen.

Als 't leven is wanheerlijker dan ooit

En zelf verbrijzelt wat het heeft vermooid,

Waarvan 't verhalen spookt uit iedre krant,

Dan kan 't geen kwaad toch als bevriende hand

Op fruitschaal, schoorsteen of de lambrizeer,

Plomp maar welmeenend zet een góede peer.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21976 Sat, 18 Aug 2012 11:06:06 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21976 fl. 1923


Het lied.



Wat weet ik dan wat waardelooze woorden,

Tot plots een kracht hun leege rust verschrikt,

Hen naar hun wezen zeker wetend wikt,

De losse klanken bindend tot accoorden.



Zoo wordt een lied! Wat nauw zichzelf behoorde,

't Verworpen woord, tot regelen geschikt,

Met vaste rythmen wonderlijk omstrikt,

Werd zang, die mijn verwonderd hart bekoorde.



Zoo staat een woud van roerelooze pijnen

Tot over zijne rust een windvlaag vaart,



En in de stilt van 't starre zonneschijnen

Onrustig over stugge toppen waart,



Die voor dien druk in breede golven deinen,

Dat vol een sluim'rend lied zich openbaart.]]> fl. 1923


Het lied.



Wat weet ik dan wat waardelooze woorden,

Tot plots een kracht hun leege rust verschrikt,

Hen naar hun wezen zeker wetend wikt,

De losse klanken bindend tot accoorden.



Zoo wordt een lied! Wat nauw zichzelf behoorde,

't Verworpen woord, tot regelen geschikt,

Met vaste rythmen wonderlijk omstrikt,

Werd zang, die mijn verwonderd hart bekoorde.



Zoo staat een woud van roerelooze pijnen

Tot over zijne rust een windvlaag vaart,



En in de stilt van 't starre zonneschijnen

Onrustig over stugge toppen waart,



Die voor dien druk in breede golven deinen,

Dat vol een sluim'rend lied zich openbaart.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21975 Sat, 18 Aug 2012 11:05:20 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21975 fl. 1923


Schaduw.


Door gouden reeks zich schakelende dagen,

Wier stralend snoer mijn lichte leven is,

Voer 'k met mij steeds het doffe, stille knagen

Van nimmermoede pijn om het gemis



Van ééne vreugd; een onbevredigd vragen

En duist'ren drang naar weelde, die ik gis;

Begeerten, tot vervulling nooit voldragen,

Die 't hart bezwaren met haar duisternis.



Zooals een vogel, die op stille vlerken

Voort-drijvend, zwart is tegen lichte lucht,

Doellooze zwerver, zwevend op zijn sterke



Wijduit-gespreide, schaduw-duistre vlucht,

Draag ik mijn hart door 's levens lichte perken,

Verdonkerd door een nooit vervulde zucht.]]> fl. 1923


Schaduw.


Door gouden reeks zich schakelende dagen,

Wier stralend snoer mijn lichte leven is,

Voer 'k met mij steeds het doffe, stille knagen

Van nimmermoede pijn om het gemis



Van ééne vreugd; een onbevredigd vragen

En duist'ren drang naar weelde, die ik gis;

Begeerten, tot vervulling nooit voldragen,

Die 't hart bezwaren met haar duisternis.



Zooals een vogel, die op stille vlerken

Voort-drijvend, zwart is tegen lichte lucht,

Doellooze zwerver, zwevend op zijn sterke



Wijduit-gespreide, schaduw-duistre vlucht,

Draag ik mijn hart door 's levens lichte perken,

Verdonkerd door een nooit vervulde zucht.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21964 Sat, 18 Aug 2012 10:40:28 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21964 fl. 1923


Gesprongen.



Onzeker leekt de wijn uit wreede wonde

Van waardeloos geworden weeldeglas:

Gebarsten is de ongerepte, ronde

En wijdgewelfde bekerwand, die pas



Den blijden wijn omving, maar nu, geschonden,

Zijn doel verliest: Door scherp getrokken kras,

Nauw zichtbaar voor het oog, wordt bits ontbonden

Een eenheid, die zoo zuiv're schoonheid was.



Rijk heeft met held'ren tinteltoon geklonken

De volle roemer op een blij festijn,



Weerspiegelend in duizend felle vonken

Het licht der luchteren in schitterschijn.



Thans wordt geen vreugd meer uit dit glas gedronken:

Uit brooze breuke vloeit de laatste wijn.]]> fl. 1923


Gesprongen.



Onzeker leekt de wijn uit wreede wonde

Van waardeloos geworden weeldeglas:

Gebarsten is de ongerepte, ronde

En wijdgewelfde bekerwand, die pas



Den blijden wijn omving, maar nu, geschonden,

Zijn doel verliest: Door scherp getrokken kras,

Nauw zichtbaar voor het oog, wordt bits ontbonden

Een eenheid, die zoo zuiv're schoonheid was.



Rijk heeft met held'ren tinteltoon geklonken

De volle roemer op een blij festijn,



Weerspiegelend in duizend felle vonken

Het licht der luchteren in schitterschijn.



Thans wordt geen vreugd meer uit dit glas gedronken:

Uit brooze breuke vloeit de laatste wijn.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21963 Sat, 18 Aug 2012 10:39:49 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21963 fl. 1923


Rust.


Mijn leven is als een vergeten gracht,

Die zwijgend ligt tusschen de oude boomen,

Een zuiver vlak, dat vol de verre droomen

Der sterren spiegelt in den diepen nacht.



Stil is mijn ziel, want hare rust verwacht

Gebeuren noch ontroeringen, die komen

In sterk're levens, die als drift'ge stroomen

Voortsnellen, vol hartstochtelijke kracht.



Die vrede is een lang gewend ontberen,

Een kalmte, die verlangen niet meer drijft.

Wat 't Lot niet gaf zal 'k niet van 't Lot begeeren:



'k Aanschouw hoe heel de wereld woelt en wrijft,

Steeds worst'lend met zichzelf, maar wars wil weren

De rust in God, die tot het einde blijft.]]> fl. 1923


Rust.


Mijn leven is als een vergeten gracht,

Die zwijgend ligt tusschen de oude boomen,

Een zuiver vlak, dat vol de verre droomen

Der sterren spiegelt in den diepen nacht.



Stil is mijn ziel, want hare rust verwacht

Gebeuren noch ontroeringen, die komen

In sterk're levens, die als drift'ge stroomen

Voortsnellen, vol hartstochtelijke kracht.



Die vrede is een lang gewend ontberen,

Een kalmte, die verlangen niet meer drijft.

Wat 't Lot niet gaf zal 'k niet van 't Lot begeeren:



'k Aanschouw hoe heel de wereld woelt en wrijft,

Steeds worst'lend met zichzelf, maar wars wil weren

De rust in God, die tot het einde blijft.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21922 Fri, 17 Aug 2012 21:14:12 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21922 1880 - 1947 Südafrika


Insulinde.



Mirakelland van oerwoud en vulkaan,

Ik groet jou in jouw glorie! Elke teug

Van die koel suidewind hernuw mijn jeug,

En maak mij amper kind weer, en verslaan

'n Dampwolk van gedagtes en die waan.

Dat net maar in die Wes die lewensvreng

'n Weerklank vinde, en dat trouw en deng

Alleen kan bloei in lande, waar die maan

Oor louter ijs en wit kapok sijn glans

Op wintermôres werp. Ag, ik gewaar

Mijn liefde bloei tot bijna bo verstand!

Ken ik nie meer mijn eie koppie en krans,

Mijn boland-vlak van Beaufort tot Die Aar?

Leen dan vir mij 'n nuwe Vaderland!]]> 1880 - 1947 Südafrika


Insulinde.



Mirakelland van oerwoud en vulkaan,

Ik groet jou in jouw glorie! Elke teug

Van die koel suidewind hernuw mijn jeug,

En maak mij amper kind weer, en verslaan

'n Dampwolk van gedagtes en die waan.

Dat net maar in die Wes die lewensvreng

'n Weerklank vinde, en dat trouw en deng

Alleen kan bloei in lande, waar die maan

Oor louter ijs en wit kapok sijn glans

Op wintermôres werp. Ag, ik gewaar

Mijn liefde bloei tot bijna bo verstand!

Ken ik nie meer mijn eie koppie en krans,

Mijn boland-vlak van Beaufort tot Die Aar?

Leen dan vir mij 'n nuwe Vaderland!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21921 Fri, 17 Aug 2012 21:13:31 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21921 1880 - 1947 Südafrika



Aan Multatuli.


Kind van die noordewêreld, waar die kou

Van winter weerga vinde in 'n volk

Wat kalm blij, als jij kokend is, en flouw

En nie jouw taal verstaan nie sonder tolk!


Die warmer Ooste, waar die son ontstaan.

Het jou tot man gemaak, en van jouw hart

Die ijsgekorste kettings afgeslaan,

En jou geleer daar lê ook vreug in smart,

En in ellende grootsheid! Ik, als een

Met wie die Ooste ook gepraat het, gee

Hier, waar Adinda's spook bij maanlig ween

Oor Saïdjahs graf in eensaam stille wee.

Mij huldegroet aan jou als blijk daarvan,

Apostel, hoëpriester, lijder, Man!]]> 1880 - 1947 Südafrika



Aan Multatuli.


Kind van die noordewêreld, waar die kou

Van winter weerga vinde in 'n volk

Wat kalm blij, als jij kokend is, en flouw

En nie jouw taal verstaan nie sonder tolk!


Die warmer Ooste, waar die son ontstaan.

Het jou tot man gemaak, en van jouw hart

Die ijsgekorste kettings afgeslaan,

En jou geleer daar lê ook vreug in smart,

En in ellende grootsheid! Ik, als een

Met wie die Ooste ook gepraat het, gee

Hier, waar Adinda's spook bij maanlig ween

Oor Saïdjahs graf in eensaam stille wee.

Mij huldegroet aan jou als blijk daarvan,

Apostel, hoëpriester, lijder, Man!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21826 Thu, 16 Aug 2012 15:37:10 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21826 1876 - 1931 Niederlande


Bede voor den wedzang



Onder de knapen, die het prijslied zingen, -

De een viert het vuur, éen vrouwen, de ander bloemen, -

Zal ik vergeefs wel naar den lauwer dingen,

Want ach, ik moet den heilgen aether roemen.



Het onuitspreeklijke in een naam te noemen,

Wat een gestalte mist tot vorm te dwingen,

Vol zang om 't honinghart des lichts te zoemen,

Wie schenkt een stem daartoe, wie spreidt mijn zwingen?



O, vogel, lieflijk wiegekind der winden,

Reuk van de roos, gewoon omhoog te rijzen,

En wolken, die de zee van 't blauw bezeilen,



Zegt gij, hoe zal ik Uwen vader vinden,

Geeft aan mijn ziel een geur om hem te prijzen,

Mijn lied een wiek om aan zijn borst te ijlen.]]> 1876 - 1931 Niederlande


Bede voor den wedzang



Onder de knapen, die het prijslied zingen, -

De een viert het vuur, éen vrouwen, de ander bloemen, -

Zal ik vergeefs wel naar den lauwer dingen,

Want ach, ik moet den heilgen aether roemen.



Het onuitspreeklijke in een naam te noemen,

Wat een gestalte mist tot vorm te dwingen,

Vol zang om 't honinghart des lichts te zoemen,

Wie schenkt een stem daartoe, wie spreidt mijn zwingen?



O, vogel, lieflijk wiegekind der winden,

Reuk van de roos, gewoon omhoog te rijzen,

En wolken, die de zee van 't blauw bezeilen,



Zegt gij, hoe zal ik Uwen vader vinden,

Geeft aan mijn ziel een geur om hem te prijzen,

Mijn lied een wiek om aan zijn borst te ijlen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21722 Tue, 14 Aug 2012 15:22:43 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21722 1876 - 1931 Niederlande



Maar gij keert weer, reeds zweeft toekomstig leven

Op dons en vleugel naar de rullë aarde,

Vroom-stille rust van damp-omdroomde dreven

Geeft doffe plof van 't ooft een inn'ger waarde;



O gij keert weer, de zwaluw die daar paarde,

In goed betrouwe' ons grof bewegen neven,

Is heen, toch bleef haar nest den muur bekleven,

Dat wij tot wederkomst die wieg bewaarden.



Dan doet de wereld speelscher jonkheid groenen,

Wij liggen neder, in een roes de regen

Te drinken van haar rozen, zon en zoenen,



Tot gij September zwaar den dubb'len zegen,

Gerijpten ernst en blauwe trosfestoenen,

Op dorre ziel en dorste tong laat wegen.]]> 1876 - 1931 Niederlande



Maar gij keert weer, reeds zweeft toekomstig leven

Op dons en vleugel naar de rullë aarde,

Vroom-stille rust van damp-omdroomde dreven

Geeft doffe plof van 't ooft een inn'ger waarde;



O gij keert weer, de zwaluw die daar paarde,

In goed betrouwe' ons grof bewegen neven,

Is heen, toch bleef haar nest den muur bekleven,

Dat wij tot wederkomst die wieg bewaarden.



Dan doet de wereld speelscher jonkheid groenen,

Wij liggen neder, in een roes de regen

Te drinken van haar rozen, zon en zoenen,



Tot gij September zwaar den dubb'len zegen,

Gerijpten ernst en blauwe trosfestoenen,

Op dorre ziel en dorste tong laat wegen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21721 Tue, 14 Aug 2012 15:21:50 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21721 1876 - 1931 Niederlande


Aan 't lief haar ziekbed min het zoetste pijnt,

Gij voelt wat gij bezat eerst bij haar roof,

Nooit was zij schooner, nauw'lijks troost geloof

Dat zulk een volheid niet voorgoed verdwijnt..,



Nu rust het najaar in haar hoog alkoof,

Waar zon door dak van bruine blaren schijnt,

Van geur doorhonigd en van kleur doorwijnd,

Om 't goud van vruchten en haar laatste schoof.



In U September geeft het jaar zijn feest

Van zilv'ren misten en verzadigd zaad;

Het hart verwarmend, klaarheid voor den geest,



Waait frisch Uw koelte ons in 't verruimd gelaat,

En huwt zich vreugde die geen einde vreest

Aan diepen weemoed dat gij dra vergaat.]]> 1876 - 1931 Niederlande


Aan 't lief haar ziekbed min het zoetste pijnt,

Gij voelt wat gij bezat eerst bij haar roof,

Nooit was zij schooner, nauw'lijks troost geloof

Dat zulk een volheid niet voorgoed verdwijnt..,



Nu rust het najaar in haar hoog alkoof,

Waar zon door dak van bruine blaren schijnt,

Van geur doorhonigd en van kleur doorwijnd,

Om 't goud van vruchten en haar laatste schoof.



In U September geeft het jaar zijn feest

Van zilv'ren misten en verzadigd zaad;

Het hart verwarmend, klaarheid voor den geest,



Waait frisch Uw koelte ons in 't verruimd gelaat,

En huwt zich vreugde die geen einde vreest

Aan diepen weemoed dat gij dra vergaat.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21720 Tue, 14 Aug 2012 15:20:53 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21720 1876 - 1931 Niederlande



Reeds tweemaal redde ik hem; eens bij de beek

Toen slaap zijn meester was die, té bekoord,

Hem langzaam tot den spiegel trok waar week

't Gebloemte siddert van zijn eeuwig oord;



Dan aan een brandingsschuim-besneeuwde kreek,

Als moe mijn held der golf al had behoord,

En 't hoofd, dat zijlings zeeg, het lijf zoo bleek,

Zich tot de rust reeds schikten die geen stoort.



‘Koel trof me uw blik die dankend mij verweet,

En schaamte sloeg mij dat een slaaf zijn god

Voor dood dorst schutten in zijn schamel kleed;



Maar 'k zweer dat niet ten derde maal de spot

Verkonden zal hoe ik mij weer vermeet

Richtend te treden tusschen U en 't lot.’]]> 1876 - 1931 Niederlande



Reeds tweemaal redde ik hem; eens bij de beek

Toen slaap zijn meester was die, té bekoord,

Hem langzaam tot den spiegel trok waar week

't Gebloemte siddert van zijn eeuwig oord;



Dan aan een brandingsschuim-besneeuwde kreek,

Als moe mijn held der golf al had behoord,

En 't hoofd, dat zijlings zeeg, het lijf zoo bleek,

Zich tot de rust reeds schikten die geen stoort.



‘Koel trof me uw blik die dankend mij verweet,

En schaamte sloeg mij dat een slaaf zijn god

Voor dood dorst schutten in zijn schamel kleed;



Maar 'k zweer dat niet ten derde maal de spot

Verkonden zal hoe ik mij weer vermeet

Richtend te treden tusschen U en 't lot.’]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21719 Tue, 14 Aug 2012 15:19:50 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21719 1876 - 1931 Niederlande




‘O liever, dood, Uw stilte en mededoogen

Eer van het kreupel leed den staf te borgen

Voor 't eedle lied’, sprak hij een zomermorgen

En streek de blonde lokken zich uit de oogen.



Toen kwamen dagen die den lichten morgen

Verduisterden, en vluchten vogels vlogen

Van 't Noorden naar het Zuiden, wolken togen,

Doch roerloos hielde' om hem de wacht zijn zorgen.



Toch heeft de Muze niet dien somb'ren bode,

Den zwart-gevleugelde, aan de hand geleid

Naar waar hij zat en schreide, niet ten doode,



Maar tot éen liefde lied en leed gewijd,

Hem leerend zelfs de wanhoop te vergoden

In schoone zangen diep als de eeuwigheid.]]> 1876 - 1931 Niederlande




‘O liever, dood, Uw stilte en mededoogen

Eer van het kreupel leed den staf te borgen

Voor 't eedle lied’, sprak hij een zomermorgen

En streek de blonde lokken zich uit de oogen.



Toen kwamen dagen die den lichten morgen

Verduisterden, en vluchten vogels vlogen

Van 't Noorden naar het Zuiden, wolken togen,

Doch roerloos hielde' om hem de wacht zijn zorgen.



Toch heeft de Muze niet dien somb'ren bode,

Den zwart-gevleugelde, aan de hand geleid

Naar waar hij zat en schreide, niet ten doode,



Maar tot éen liefde lied en leed gewijd,

Hem leerend zelfs de wanhoop te vergoden

In schoone zangen diep als de eeuwigheid.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21718 Tue, 14 Aug 2012 15:16:26 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21718 1876 - 1931 Niederlande



Ik weet, o blonde vrouw, dat gij niet vraagt,

Daaglijks geboden op de palm der hand,

De gouden munt die mij Uw min verpand',

En die de beeld'naar van mijn wijsheid draagt,



Ook dat Uw' ernst de weeke mond mishaagt

Die, naardat stemmings geestdrift dooft of brandt,

Met wiss'lend woord 't leed of de vreugd verbant

En 's morgens jubelt, maar des avonds klaagt.



Gij wilt een frissche bloem, van dauw nog nat,

Waar rein een parel tusschen 't bladgoud rust,

Dat ik ze U brak, dan om Uw lippen bad,



Met zulk een glimlach, jong en onbewust,

Dat gij in dubb'len drang mijn wangen vat,

Als maagd en moeder die haar kindje kust.]]> 1876 - 1931 Niederlande



Ik weet, o blonde vrouw, dat gij niet vraagt,

Daaglijks geboden op de palm der hand,

De gouden munt die mij Uw min verpand',

En die de beeld'naar van mijn wijsheid draagt,



Ook dat Uw' ernst de weeke mond mishaagt

Die, naardat stemmings geestdrift dooft of brandt,

Met wiss'lend woord 't leed of de vreugd verbant

En 's morgens jubelt, maar des avonds klaagt.



Gij wilt een frissche bloem, van dauw nog nat,

Waar rein een parel tusschen 't bladgoud rust,

Dat ik ze U brak, dan om Uw lippen bad,



Met zulk een glimlach, jong en onbewust,

Dat gij in dubb'len drang mijn wangen vat,

Als maagd en moeder die haar kindje kust.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21717 Tue, 14 Aug 2012 13:14:30 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21717 1876 - 1931 Niederlande


Een kille wintermiddag - wolke' en wind

Die doelloos-traag hun net van regen sleuren,

Lijk moede visschers die in poelen peuren,

Langs wei en wegen, wat geen dagloon wint.



Maar o, daar loopt en lacht een spelend kind,

Zij wuift en weet niet dat de droppen treuren,

't Zijn stemmen haar die in het water neuren,

En als een trouwe hond stoeit wild de wind.



Is het dan wonder dat die bleeke wereld

Van zon doorblonken ligt waar marmergloed

En zuidertuinen warm te wonen nooden,



En dat wij leve', als kinderlachen perelt,

In 't land waar zulk een vraag den vreemd'ling groet:

‘Zijt gij een sterv'ling of een spruit der goden?’]]> 1876 - 1931 Niederlande


Een kille wintermiddag - wolke' en wind

Die doelloos-traag hun net van regen sleuren,

Lijk moede visschers die in poelen peuren,

Langs wei en wegen, wat geen dagloon wint.



Maar o, daar loopt en lacht een spelend kind,

Zij wuift en weet niet dat de droppen treuren,

't Zijn stemmen haar die in het water neuren,

En als een trouwe hond stoeit wild de wind.



Is het dan wonder dat die bleeke wereld

Van zon doorblonken ligt waar marmergloed

En zuidertuinen warm te wonen nooden,



En dat wij leve', als kinderlachen perelt,

In 't land waar zulk een vraag den vreemd'ling groet:

‘Zijt gij een sterv'ling of een spruit der goden?’]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21714 Tue, 14 Aug 2012 12:54:19 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21714 1861 - 1932 Niederlande / Deutschland


Gesloten tempel.


I.


De arduinen tempeldeuren van mijn ziel,

waarachter 'k veilig waande Liefde in rust

op hoog altaar, de vuren half gebluscht,

wijl op hun gloed geen tochtje wekkend viel,



zijn door een kind op roestig slot gekust

en sprongen open, wijl het God geviel.

Het kind vroeg, lachend: ‘dat ik nederkniel'

en zie tresooren all' naar hartelust!’....



Zij vond mijn hart en nam het in de hand: -

‘Wat mag dìt wel voor prettig speelgoed zijn?

wat wonder licht, als ik het beur tot mijn!

hoe vreemd dat hart zóó koud zoo helder brandt!’



Maar grooter werd de vlam in 't handje rein...

Bang maagdlijn wierp haar speelgoed in het zand. -



II.


Het meisje vlood en beî d'arduinen deuren,

waarachter ik mijn Liefde veilig waande,

waarachter dof, het rood der toortsen taande,

waar eeuwig mijn erinn'ringsbloemen geuren,



zijn toegeworpen door mijn Trots die, staande

met vlammend zwaard, mijn hart hoog op wou beuren

en sprak:

‘Nu is het mijn. Gij zult niet treuren;

maar, fier uw heerlijk altaar thans omgaande,



nemen uw schatten in uw bleeke handen:

de maagdensluiers bloedend van robijnen,

de rozen rood, de geurende jasmijnen,



turkoizen glanzend, gouden lokkenbanden,

tropheeën heerlijk van uw minfestijnen,

en ze in de vlam van 't laaiend hart verbranden!’



III.


Zóó werd mijn ziel een praalgraf, gelijk geen

ooit werd gebouwd voor vorst'lijke geslachten;

hoog rust het doode hart daar nu, alleen

omgeven door mijn droevigste gedachten.



Mijn Trots duldt in dien tempel nòch geween,

nòch ander rouwbedrijf der trouwe wachten;

d'asch der tropheeën dekt er marmersteen

met rouwkleed, doffer nog dan donk're nachten.



't Onschuldig meisje komt wel aan de poort

en klopt en klopt, en wil nog even kijken

naar 't vreemde hart, dat toch zoo wonder gloort,



doch voor haar klop zal nooit de deur bezwijken,

noch voor haar kus de zware grendel wijken:-

Ze mag nooit weten wàt ze heeft vermoord!.]]> 1861 - 1932 Niederlande / Deutschland


Gesloten tempel.


I.


De arduinen tempeldeuren van mijn ziel,

waarachter 'k veilig waande Liefde in rust

op hoog altaar, de vuren half gebluscht,

wijl op hun gloed geen tochtje wekkend viel,



zijn door een kind op roestig slot gekust

en sprongen open, wijl het God geviel.

Het kind vroeg, lachend: ‘dat ik nederkniel'

en zie tresooren all' naar hartelust!’....



Zij vond mijn hart en nam het in de hand: -

‘Wat mag dìt wel voor prettig speelgoed zijn?

wat wonder licht, als ik het beur tot mijn!

hoe vreemd dat hart zóó koud zoo helder brandt!’



Maar grooter werd de vlam in 't handje rein...

Bang maagdlijn wierp haar speelgoed in het zand. -



II.


Het meisje vlood en beî d'arduinen deuren,

waarachter ik mijn Liefde veilig waande,

waarachter dof, het rood der toortsen taande,

waar eeuwig mijn erinn'ringsbloemen geuren,



zijn toegeworpen door mijn Trots die, staande

met vlammend zwaard, mijn hart hoog op wou beuren

en sprak:

‘Nu is het mijn. Gij zult niet treuren;

maar, fier uw heerlijk altaar thans omgaande,



nemen uw schatten in uw bleeke handen:

de maagdensluiers bloedend van robijnen,

de rozen rood, de geurende jasmijnen,



turkoizen glanzend, gouden lokkenbanden,

tropheeën heerlijk van uw minfestijnen,

en ze in de vlam van 't laaiend hart verbranden!’



III.


Zóó werd mijn ziel een praalgraf, gelijk geen

ooit werd gebouwd voor vorst'lijke geslachten;

hoog rust het doode hart daar nu, alleen

omgeven door mijn droevigste gedachten.



Mijn Trots duldt in dien tempel nòch geween,

nòch ander rouwbedrijf der trouwe wachten;

d'asch der tropheeën dekt er marmersteen

met rouwkleed, doffer nog dan donk're nachten.



't Onschuldig meisje komt wel aan de poort

en klopt en klopt, en wil nog even kijken

naar 't vreemde hart, dat toch zoo wonder gloort,



doch voor haar klop zal nooit de deur bezwijken,

noch voor haar kus de zware grendel wijken:-

Ze mag nooit weten wàt ze heeft vermoord!.]]>