https://sonett-archiv.com/forum/ Sat, 02 May 2026 12:52:03 +0000 MyBB https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23830 Tue, 01 Jan 2019 10:57:32 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23830

‘Had ik, één stond maar, de onbeperkte macht,
van Hem, wiens beeld ge zijn kunt, maar niet zijt
en wien ge, in bitt're spotternij verwijt:
- dat Hij met u slechts ramp op aarde bracht;

gij, die alleen het Gouden Kalf nog acht
en u in broedermoord en -haat verblijdt,
geen naastenliefde kent, maar bloed'gen strijd
en dàn nog heil van Uwen God verwacht.

Ellendigen, die 's levenskern: “genoeg”
't beheerschen van u zelven laf vergeet
en trotsch “beschaafde maatschappij” u heet!

Had ik één oogenblik Zijn wil, ik joeg
u met één wenk terug in 't vormloos niet,
waaruit de Goedheid u ontluiken liet.’]]>

‘Had ik, één stond maar, de onbeperkte macht,
van Hem, wiens beeld ge zijn kunt, maar niet zijt
en wien ge, in bitt're spotternij verwijt:
- dat Hij met u slechts ramp op aarde bracht;

gij, die alleen het Gouden Kalf nog acht
en u in broedermoord en -haat verblijdt,
geen naastenliefde kent, maar bloed'gen strijd
en dàn nog heil van Uwen God verwacht.

Ellendigen, die 's levenskern: “genoeg”
't beheerschen van u zelven laf vergeet
en trotsch “beschaafde maatschappij” u heet!

Had ik één oogenblik Zijn wil, ik joeg
u met één wenk terug in 't vormloos niet,
waaruit de Goedheid u ontluiken liet.’]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23007 Fri, 25 Apr 2014 16:43:50 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23007

ZO praalt de Dichtkunst noch door FOCQUENBROCH geschreven.
Zyn geestig brein vertoont zyn Heldepoëzy,
En schetst ons Reuzen, die een berg de maan voorby
Doen vliegen, dat Jupyn, en al de Goden beven.

’t Is hy die d’ondergang van Troje doet herleven,
Die Grieken woede toont, en dolle razerny,
En thans Virgilius, door snaakse boertery,
Op nieu het leven door zyn vaarzen heeft gegeven.

Ja, ’t is die Dichter, die het droef gemoed verfrist,
En zelfs de schoonheid met zyn Poëzy vernist:
Zyn roem blinkt aan het Y, en by de zwarte Mooren.

d’Onsterflykheid vlecht hem ter eere een lauwerkroon.
Apollo acht hem en Minerva voor haar zoon,
Terwyl de faam zyn lof de Weereld door laat hooren.

A. V. HALMAAL.]]>

ZO praalt de Dichtkunst noch door FOCQUENBROCH geschreven.
Zyn geestig brein vertoont zyn Heldepoëzy,
En schetst ons Reuzen, die een berg de maan voorby
Doen vliegen, dat Jupyn, en al de Goden beven.

’t Is hy die d’ondergang van Troje doet herleven,
Die Grieken woede toont, en dolle razerny,
En thans Virgilius, door snaakse boertery,
Op nieu het leven door zyn vaarzen heeft gegeven.

Ja, ’t is die Dichter, die het droef gemoed verfrist,
En zelfs de schoonheid met zyn Poëzy vernist:
Zyn roem blinkt aan het Y, en by de zwarte Mooren.

d’Onsterflykheid vlecht hem ter eere een lauwerkroon.
Apollo acht hem en Minerva voor haar zoon,
Terwyl de faam zyn lof de Weereld door laat hooren.

A. V. HALMAAL.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21643 Sun, 12 Aug 2012 13:07:50 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21643

Dichter


Niet uit mij-zelf heb ik mijn vlucht genomen,

Noch straalt dit bleek en eens zoo koud gezicht

Aanminnig, of mijn weg door zaal'ge droomen

Mij voerde, met een vers als lieve plicht; - -



Neen, mijn is 't pad dier myriade atomen

Der Zonne, went'lende om het eeuwig licht,

Wier banen, rond háár middenpunt gericht,

Door Haar alleen heur vliên of naderkomen.



Geen lach ombloeit, geen traan ontsiert mijn wangen,

Noch wordt dit harte zacht in slaap gesust; - -

Neen, voort zijn lach, èn traan, èn zoete zangen:



Want sinds ZIJ eens mij 't voorhoofd heeft gekust,

Stierf al mijn vreugd', mijn smart, tot één verlangen,

Is heel mijn ziel één rustelooze rust.]]>

Dichter


Niet uit mij-zelf heb ik mijn vlucht genomen,

Noch straalt dit bleek en eens zoo koud gezicht

Aanminnig, of mijn weg door zaal'ge droomen

Mij voerde, met een vers als lieve plicht; - -



Neen, mijn is 't pad dier myriade atomen

Der Zonne, went'lende om het eeuwig licht,

Wier banen, rond háár middenpunt gericht,

Door Haar alleen heur vliên of naderkomen.



Geen lach ombloeit, geen traan ontsiert mijn wangen,

Noch wordt dit harte zacht in slaap gesust; - -

Neen, voort zijn lach, èn traan, èn zoete zangen:



Want sinds ZIJ eens mij 't voorhoofd heeft gekust,

Stierf al mijn vreugd', mijn smart, tot één verlangen,

Is heel mijn ziel één rustelooze rust.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21642 Sun, 12 Aug 2012 13:07:06 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21642


Herfstmorgen


Bleekblauwe nevel hult in matten schijn

Het stervend, roerloos nederhangend loover,

Dat soms slechts, bij een lichte zucht, voorover

Zich rits'lend buigt, in teer gebroken lijn. -



Ach, àl vergaat; - - maar zie, wat kleurentoover

Van bruin en geel tot tinten rood als wijn

Zacht overvloeit! - Wat sterve en wat verdwijn',

De eeuwige Schoonheid blijft te schooner over.



En eeuwig is, als Zij, wat in U wrocht,

Mijn Ziel, het licht, dat U Haar tegenvoerde

Tot waar Gij god en godgelijke U docht!



En toch, maar àl te vaak is, wijl ik zocht,

De schoonheid, die slechts even mij ontroerde,

Mijn arm ontvloôn, - voor ik ze omvatten mocht. -]]>


Herfstmorgen


Bleekblauwe nevel hult in matten schijn

Het stervend, roerloos nederhangend loover,

Dat soms slechts, bij een lichte zucht, voorover

Zich rits'lend buigt, in teer gebroken lijn. -



Ach, àl vergaat; - - maar zie, wat kleurentoover

Van bruin en geel tot tinten rood als wijn

Zacht overvloeit! - Wat sterve en wat verdwijn',

De eeuwige Schoonheid blijft te schooner over.



En eeuwig is, als Zij, wat in U wrocht,

Mijn Ziel, het licht, dat U Haar tegenvoerde

Tot waar Gij god en godgelijke U docht!



En toch, maar àl te vaak is, wijl ik zocht,

De schoonheid, die slechts even mij ontroerde,

Mijn arm ontvloôn, - voor ik ze omvatten mocht. -]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21641 Sun, 12 Aug 2012 13:06:15 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21641

Liefde en Haat


Hoe àl-verscheiden zijn der menschen paden,

Hun handeling en onderlinge stand; -

Hoe àl-verschillend warmte en druk der hand

Van wie elkander wis'lend tegentraden!



Zie, beurt'lings Liefde voegt en Haat ontspant,

Of voegt nog vaster, eens vereende draden:

Zij weven samen dien onscheidb'ren band,

Die mensch aan mensch, en daden bindt aan daden.



Ach, diep in 't hart is wel heel klaar geschreven,

Dat slechts in Liefde eeuwig Leven is,

Alleen in zielen, boven Haat verheven, -



Doch ons is niet de vrije keus gegeven: -

Wij worden eens tot beide saamgeweven,

Tot Liefde èn Haat, - hoe sterk ons streven is.]]>

Liefde en Haat


Hoe àl-verscheiden zijn der menschen paden,

Hun handeling en onderlinge stand; -

Hoe àl-verschillend warmte en druk der hand

Van wie elkander wis'lend tegentraden!



Zie, beurt'lings Liefde voegt en Haat ontspant,

Of voegt nog vaster, eens vereende draden:

Zij weven samen dien onscheidb'ren band,

Die mensch aan mensch, en daden bindt aan daden.



Ach, diep in 't hart is wel heel klaar geschreven,

Dat slechts in Liefde eeuwig Leven is,

Alleen in zielen, boven Haat verheven, -



Doch ons is niet de vrije keus gegeven: -

Wij worden eens tot beide saamgeweven,

Tot Liefde èn Haat, - hoe sterk ons streven is.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21640 Sun, 12 Aug 2012 13:05:25 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21640

Dimanche Matin
J. Massenet


Ik pluk wat korenbloem en rijpe aren,

Die moeder zei 't Mariabeeld te geven,

‘Voor hen, die in den oorlog zijn gebleven,’ -

Zon ZIJ die voor hen allen dan bewaren?



't Is ook voor Vader; - 'k zag hem nooit - na jaren,

Zegt moeder, zal ze weder mèt hem leven; -

Doch sluit ze 't boek, waar dat zoo staat geschreven,

Dan zit ze droef toch voor zich uit te staren.



- Waarom is Vader dood en wil die halmen

Niet laten bloeien waar de bijen zoemen? -

En stil het jongske peinst en staat te talmen. -

Doch, hoor, - daar dreunen reeds de orgelgalmen -

En 't knaapje gaat, en legt voor 't Beeld zijn bloemen,

En knielt er neer, - en staart in 't wierookwalmen.]]>

Dimanche Matin
J. Massenet


Ik pluk wat korenbloem en rijpe aren,

Die moeder zei 't Mariabeeld te geven,

‘Voor hen, die in den oorlog zijn gebleven,’ -

Zon ZIJ die voor hen allen dan bewaren?



't Is ook voor Vader; - 'k zag hem nooit - na jaren,

Zegt moeder, zal ze weder mèt hem leven; -

Doch sluit ze 't boek, waar dat zoo staat geschreven,

Dan zit ze droef toch voor zich uit te staren.



- Waarom is Vader dood en wil die halmen

Niet laten bloeien waar de bijen zoemen? -

En stil het jongske peinst en staat te talmen. -

Doch, hoor, - daar dreunen reeds de orgelgalmen -

En 't knaapje gaat, en legt voor 't Beeld zijn bloemen,

En knielt er neer, - en staart in 't wierookwalmen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21639 Sun, 12 Aug 2012 13:04:13 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21639


Morgendroom


Des ochtends, in mijn bloemengaard gezeten,

Waar boom en heester praalt in lentepracht,

Heeft, wolkend boven knoppe' en bloesemvracht,

Heur warme wierook 't àl mij doen vergeten.


'k Heb droomend toen mijn diep geluk gemeten

Met vollen teug: - der zonne milde kracht,

Het tintlend gras, der duiven teed're klacht,

En stil mij met hun schoonheid één geweten. -



Doch plots, een voetgerucht, een zilvren lach,

En boven mij, omlijst van gouden lokken,

Verschijnt het liefst gelaat waar 'k ooit in zag;



En 'k ijl omhoog, dat ik U kussen mag,

Op beide oogen, die mij tot U trokken.

En groet in Uwen blik den nieuwen dag.]]>


Morgendroom


Des ochtends, in mijn bloemengaard gezeten,

Waar boom en heester praalt in lentepracht,

Heeft, wolkend boven knoppe' en bloesemvracht,

Heur warme wierook 't àl mij doen vergeten.


'k Heb droomend toen mijn diep geluk gemeten

Met vollen teug: - der zonne milde kracht,

Het tintlend gras, der duiven teed're klacht,

En stil mij met hun schoonheid één geweten. -



Doch plots, een voetgerucht, een zilvren lach,

En boven mij, omlijst van gouden lokken,

Verschijnt het liefst gelaat waar 'k ooit in zag;



En 'k ijl omhoog, dat ik U kussen mag,

Op beide oogen, die mij tot U trokken.

En groet in Uwen blik den nieuwen dag.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21638 Sun, 12 Aug 2012 13:02:55 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21638
Levensgang

II

Ik deed den stouten stap en brak mijn oude banden,

En ben ver-wèg gegaan, het hoofd trotsch opgericht,

Tot waar een nieuw geluid en onbekend gezicht

Mij stuitten, aan mijns ouden werelds verste stranden.



Daar heb ik lang gewoond, en zag de golven branden

En dond'ren op de kust, die voor geen branding zwicht,

Of ruischend lisp'len zacht, in zilvren avondlicht,

Een droeve melodie, langs klaterende wanden. -
[p. 35]

O Leven, dóór uw lied en duizendvoudig schoon

Heb ik uw leed gehoord, en zag uw ziel gebogen; -

Hoe vreemd was mij uw lach, uit uw verweende oogen -



O Zee, wie al uw trots en woede en smartbetoon

Slechts rimp'len 't oppervlak, doch niet ontroeren mogen

Uw grondelooze hart, van wee noch vreugd bewogen!




IV

Laat af! - Wij zijn tot strijd geroepen machten, -

Geen onzer die de hand den ander biedt;

En toch vermogen we éénen oorsprong niet

Te logenstraffe', al worst'len onze krachten.



Gij waart de bron, het doel van mijn gedachten:

'k Heb liggen schreien om uw weenend lied,

Des nachts, wen maanlicht langs uw golven vliet,

En juichte, als in de zon zij gouden lachten.



Doch eens doorzag ik u: - mijn kennend oog

Weet uwer diepste diepten diepste gronden

En wat, voor elk verborgen, u bewoog.



En thans, ik stá, - een godheid, diep omhoog,

Het middenpunt van duizend wereldronden,

Mij zelf gelijk, wat keer GIJ nemen moog'.]]>
Levensgang

II

Ik deed den stouten stap en brak mijn oude banden,

En ben ver-wèg gegaan, het hoofd trotsch opgericht,

Tot waar een nieuw geluid en onbekend gezicht

Mij stuitten, aan mijns ouden werelds verste stranden.



Daar heb ik lang gewoond, en zag de golven branden

En dond'ren op de kust, die voor geen branding zwicht,

Of ruischend lisp'len zacht, in zilvren avondlicht,

Een droeve melodie, langs klaterende wanden. -
[p. 35]

O Leven, dóór uw lied en duizendvoudig schoon

Heb ik uw leed gehoord, en zag uw ziel gebogen; -

Hoe vreemd was mij uw lach, uit uw verweende oogen -



O Zee, wie al uw trots en woede en smartbetoon

Slechts rimp'len 't oppervlak, doch niet ontroeren mogen

Uw grondelooze hart, van wee noch vreugd bewogen!




IV

Laat af! - Wij zijn tot strijd geroepen machten, -

Geen onzer die de hand den ander biedt;

En toch vermogen we éénen oorsprong niet

Te logenstraffe', al worst'len onze krachten.



Gij waart de bron, het doel van mijn gedachten:

'k Heb liggen schreien om uw weenend lied,

Des nachts, wen maanlicht langs uw golven vliet,

En juichte, als in de zon zij gouden lachten.



Doch eens doorzag ik u: - mijn kennend oog

Weet uwer diepste diepten diepste gronden

En wat, voor elk verborgen, u bewoog.



En thans, ik stá, - een godheid, diep omhoog,

Het middenpunt van duizend wereldronden,

Mij zelf gelijk, wat keer GIJ nemen moog'.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21507 Sat, 11 Aug 2012 08:45:56 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21507 1647 - 1664



Die oyt vermakelijck in Klucht of Boerterye

Te lesen soeckt, die lees my die vol soeticheyt

Van sin en woorden ben seer aenghenaem gheseyt,

Gelijck ghy hooren sult aen Teeuvvis maet en vrye

Lof Coster, lof segh ick, comt u tot allen tye,

Vermits u Pen de roem van uwe naem verbreyt,

Dit spel dat is van u soo sinrijck uytgheleyt,

Dat het geneuchelijck doet yeder een verblye:

Daerom wie dat my leest, of immer lesen sal,

Recht op sijn Amsterdams, die sal my moeten prijsen,

Dus stuert, versendt my vry, van hier naer over al,

Dat my een Doctor schreef, dat kan ick elck bewijsen,

En dat het Crom-hout brant so vvel gelijck het recht

Dat beelt den Joncker af met Teeuvvis syne knecht.]]> 1647 - 1664



Die oyt vermakelijck in Klucht of Boerterye

Te lesen soeckt, die lees my die vol soeticheyt

Van sin en woorden ben seer aenghenaem gheseyt,

Gelijck ghy hooren sult aen Teeuvvis maet en vrye

Lof Coster, lof segh ick, comt u tot allen tye,

Vermits u Pen de roem van uwe naem verbreyt,

Dit spel dat is van u soo sinrijck uytgheleyt,

Dat het geneuchelijck doet yeder een verblye:

Daerom wie dat my leest, of immer lesen sal,

Recht op sijn Amsterdams, die sal my moeten prijsen,

Dus stuert, versendt my vry, van hier naer over al,

Dat my een Doctor schreef, dat kan ick elck bewijsen,

En dat het Crom-hout brant so vvel gelijck het recht

Dat beelt den Joncker af met Teeuvvis syne knecht.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21444 Tue, 07 Aug 2012 13:45:55 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21444 fl.: 1625 /1626


Sonnet.

DAts weer een wond op nieuw, het oude schaers ghenesen,

Door wyse raat, door kracht, van Medecijn, van kruyt,

Ick sedt soo haestigh weer myn voet stadts poort niet wt:

Myn bloedt ontroert, 'thart klopt, ick dacht wat mach-me wesen!

Midrs sien ick op! daer staat en bralt myn Son gheresen,

En blinckt van roodt van wit, en purper als eenbruyt.

ô Hemel? Ist Fatael? wel wat off dit beduyt?

Ghen leven noch gheen doot, Myn sterven souick vreesen,



Maer waerom of sy doch soo dreutsich my toelachten?

'k gis wt medogentheydt, wech, wech, sotte ghedachten:

t' gebeurt maer by gheval, gaat heen bedroeft nae huys:



Ghy quelt u selfs vergheefs, gaat op ghedachten bouwen

Kasteelen inde Lucht, haar woorden wilt onthouwen.

Sy gaet verblyt ter feest, en ick bedroeft met kruys.]]> fl.: 1625 /1626


Sonnet.

DAts weer een wond op nieuw, het oude schaers ghenesen,

Door wyse raat, door kracht, van Medecijn, van kruyt,

Ick sedt soo haestigh weer myn voet stadts poort niet wt:

Myn bloedt ontroert, 'thart klopt, ick dacht wat mach-me wesen!

Midrs sien ick op! daer staat en bralt myn Son gheresen,

En blinckt van roodt van wit, en purper als eenbruyt.

ô Hemel? Ist Fatael? wel wat off dit beduyt?

Ghen leven noch gheen doot, Myn sterven souick vreesen,



Maer waerom of sy doch soo dreutsich my toelachten?

'k gis wt medogentheydt, wech, wech, sotte ghedachten:

t' gebeurt maer by gheval, gaat heen bedroeft nae huys:



Ghy quelt u selfs vergheefs, gaat op ghedachten bouwen

Kasteelen inde Lucht, haar woorden wilt onthouwen.

Sy gaet verblyt ter feest, en ick bedroeft met kruys.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21422 Sun, 05 Aug 2012 17:31:27 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21422

Klinck-dicht


Ghelijck een Arent hooch doorsweeft des Hemels tenten,

En door zijn scharp gesicht beoocht de lage aart,

Zo sweeft u vlugge geest (o Bredero) vermaart,

Wiens scharp verstandt uytbeeldt het dichtsel van u prenten.



De zuyverheyt van spraack ghy hebt ghesocht te enten

Door vloeyend' soete rijm in ons Neerduytsche taal,

En gheeft ons 'trechte spoor van reden wickincx schaal,

Waar door ghy onsterflijck blijft bloeyend' in u lenten.



De waarheyt van deez' zaack, de stomme sal't u segghen,

Doorleest en wel herknaut, het werck zijn meester prijst,

Ghy vint de nutticheyt die uyt zijn spreucke rijst.



Zo dat het Plautus zelf niet beter kon uytleggen:

Dies kan geen traghe tong de roem van deez' Poeet

Na waart wtspreken 'tloon, 'tgheen aan hem is besteet.]]>

Klinck-dicht


Ghelijck een Arent hooch doorsweeft des Hemels tenten,

En door zijn scharp gesicht beoocht de lage aart,

Zo sweeft u vlugge geest (o Bredero) vermaart,

Wiens scharp verstandt uytbeeldt het dichtsel van u prenten.



De zuyverheyt van spraack ghy hebt ghesocht te enten

Door vloeyend' soete rijm in ons Neerduytsche taal,

En gheeft ons 'trechte spoor van reden wickincx schaal,

Waar door ghy onsterflijck blijft bloeyend' in u lenten.



De waarheyt van deez' zaack, de stomme sal't u segghen,

Doorleest en wel herknaut, het werck zijn meester prijst,

Ghy vint de nutticheyt die uyt zijn spreucke rijst.



Zo dat het Plautus zelf niet beter kon uytleggen:

Dies kan geen traghe tong de roem van deez' Poeet

Na waart wtspreken 'tloon, 'tgheen aan hem is besteet.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21349 Sun, 05 Aug 2012 12:36:34 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21349

Sonnet, op het Schilder-boeck van C. v. M.


Ghy hoogh-begaefd', in Const van Schilderijen,

Draeght doch geen moedt, al is van duysent een

Nau uws ghelijck. V goet verstands door reen,

Toont in d'hoovaerd te setten gants besijen.

Die Const is schoon, maer schoonder t'allen tijen

Een constigh gheest, die gheestlijck hem laet leen:

Dees, door Gods Gheest, die gaef can onderscheen,

En oock door dien weet eyghen eer te mijen.

Soo Mander heeft ghebreydelt d'eyghen eer,

Dat ick (alst hoord') zijn lof niet dar uytspreken:

Dies swijght mijn Pen, die anders sou veel meer

Der nieuwer lof by d'oud' hebben verleken,

Heerlijck ten toon: daerom prijs' ick niet seer.

Hun eyghen strael, sal als de Son doorbreken.]]>

Sonnet, op het Schilder-boeck van C. v. M.


Ghy hoogh-begaefd', in Const van Schilderijen,

Draeght doch geen moedt, al is van duysent een

Nau uws ghelijck. V goet verstands door reen,

Toont in d'hoovaerd te setten gants besijen.

Die Const is schoon, maer schoonder t'allen tijen

Een constigh gheest, die gheestlijck hem laet leen:

Dees, door Gods Gheest, die gaef can onderscheen,

En oock door dien weet eyghen eer te mijen.

Soo Mander heeft ghebreydelt d'eyghen eer,

Dat ick (alst hoord') zijn lof niet dar uytspreken:

Dies swijght mijn Pen, die anders sou veel meer

Der nieuwer lof by d'oud' hebben verleken,

Heerlijck ten toon: daerom prijs' ick niet seer.

Hun eyghen strael, sal als de Son doorbreken.]]>