https://sonett-archiv.com/forum/ Fri, 01 May 2026 00:03:27 +0000 MyBB https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23826 Tue, 01 Jan 2019 10:47:03 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23826 Op blad en tak waar 't gutsend langs de stammen
Die mos en braam en klimveil vast omklammen
Kleurt gulden gansch den boschrand hoog verheven.

O, ginds op 't koorn als vele roode vlammen
In 't late licht der zon klaprozen beven,
Tot waar aan schemerende hemeldammen
Langs fulpen wouden blauwe nevels zweven.

De roode zon in telkens sneller dalen
Wordt groot en grooter, - tot z' in gruis van stralen
Voor 't laatst nog volschoon brandt, de glanzen stroomen
Op 't wijde land tot aan de verste zoomen....

Dan wordt het nacht en wat nog om mocht dwalen
Langs woud en veld en horizont zijn droomen.]]> Op blad en tak waar 't gutsend langs de stammen
Die mos en braam en klimveil vast omklammen
Kleurt gulden gansch den boschrand hoog verheven.

O, ginds op 't koorn als vele roode vlammen
In 't late licht der zon klaprozen beven,
Tot waar aan schemerende hemeldammen
Langs fulpen wouden blauwe nevels zweven.

De roode zon in telkens sneller dalen
Wordt groot en grooter, - tot z' in gruis van stralen
Voor 't laatst nog volschoon brandt, de glanzen stroomen
Op 't wijde land tot aan de verste zoomen....

Dan wordt het nacht en wat nog om mocht dwalen
Langs woud en veld en horizont zijn droomen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23499 Sat, 24 Nov 2018 14:44:10 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=23499 Herm. P.J. van Alfen.


Berinnering.
Aan L.H.D.
‘Kinders spelen...
... 'k ben geen kind....
'k Heb, helaas, te vroeg bemind!’


I.

'k Heb drie jaar lang het zwijgen nu gedragen
der liefste, die zoo vurig weid bemind
door 't argloos, jeugdig hart - gelijk een kind
van zijnen meester dragen moet de slagen.

Toch wil ik, Vrouwe, geen erbarmen vragen
dan U alleen, die mij onzichtbaar bindt
aan 't hart, welks liefde ik nergens wedervind:
Heb meelij met mijn droevig, somber klagen!

Gelijk een kathedraal bij feestvierstemming
haar zuilen hult in waas van rozengeur
en 't outer schittert door een zee van licht -

zoo was 't gemoed, bevrijd van hartsbeklemming,
waarin ik thans 't verledene betreur,
met moeite torsend 't looden lotsgericht.


II.

Wij speelden saam, als kindren knusjes spelen
met lottospel, het teed're spel der min.
Dra gingen wij de kaarten aan 't verdeelen -
voor inzet stond ons beider leven in.

Onschuldig tijdverdrijf! ‘Zie, zie, wij schelen
al dertien oogen’ riept gij, blij van zin;
de kansen keerden, en toen ik: ‘Ik win,’
en dan gij weer, maar nooit zou 't ons vervelen.

Zoo vlood ons leven onder kienspel door:
Gij hadt het mijn', en ik het uw' gewonnen,
totdat gij deedt dien droevig wreeden zet.

Toen naamt ge uw hart, doch 't mijne ging te loor -
Mijn God! mijn God! wat was ik toch begonnen,
dat 'k op dit spel niet vroeger heb gelet!]]> Herm. P.J. van Alfen.


Berinnering.
Aan L.H.D.
‘Kinders spelen...
... 'k ben geen kind....
'k Heb, helaas, te vroeg bemind!’


I.

'k Heb drie jaar lang het zwijgen nu gedragen
der liefste, die zoo vurig weid bemind
door 't argloos, jeugdig hart - gelijk een kind
van zijnen meester dragen moet de slagen.

Toch wil ik, Vrouwe, geen erbarmen vragen
dan U alleen, die mij onzichtbaar bindt
aan 't hart, welks liefde ik nergens wedervind:
Heb meelij met mijn droevig, somber klagen!

Gelijk een kathedraal bij feestvierstemming
haar zuilen hult in waas van rozengeur
en 't outer schittert door een zee van licht -

zoo was 't gemoed, bevrijd van hartsbeklemming,
waarin ik thans 't verledene betreur,
met moeite torsend 't looden lotsgericht.


II.

Wij speelden saam, als kindren knusjes spelen
met lottospel, het teed're spel der min.
Dra gingen wij de kaarten aan 't verdeelen -
voor inzet stond ons beider leven in.

Onschuldig tijdverdrijf! ‘Zie, zie, wij schelen
al dertien oogen’ riept gij, blij van zin;
de kansen keerden, en toen ik: ‘Ik win,’
en dan gij weer, maar nooit zou 't ons vervelen.

Zoo vlood ons leven onder kienspel door:
Gij hadt het mijn', en ik het uw' gewonnen,
totdat gij deedt dien droevig wreeden zet.

Toen naamt ge uw hart, doch 't mijne ging te loor -
Mijn God! mijn God! wat was ik toch begonnen,
dat 'k op dit spel niet vroeger heb gelet!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22068 Sat, 18 Aug 2012 14:49:08 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22068 fl. 1901


Winternacht.



Mij scheen de zon in nevelen vergaan,

Zoo was de dag met sneeuw en damp bevracht.

Nu strooit de nacht op aarde- en hemelbaan

Veel lichten, maar waarin geen vreugde lacht.



In 't wazig schemerlicht blijf 'k eenzaam staan

In weemoed diep, maar zonder woord van klacht.

Ik zie het nachtmysterie peinzend aan,

Als in een droom, geboeid door toovermacht ...



Het koele zilverlicht der volle maan

En starren wijd verstrooid doorschijnend zacht

Het stil en grootsch heelal, waar roerloos staan

De fijn getakte kruinen sneeuwbelaân.

O, zie die stille koude schitterpracht

Der witte boomen in den winternacht!]]> fl. 1901


Winternacht.



Mij scheen de zon in nevelen vergaan,

Zoo was de dag met sneeuw en damp bevracht.

Nu strooit de nacht op aarde- en hemelbaan

Veel lichten, maar waarin geen vreugde lacht.



In 't wazig schemerlicht blijf 'k eenzaam staan

In weemoed diep, maar zonder woord van klacht.

Ik zie het nachtmysterie peinzend aan,

Als in een droom, geboeid door toovermacht ...



Het koele zilverlicht der volle maan

En starren wijd verstrooid doorschijnend zacht

Het stil en grootsch heelal, waar roerloos staan

De fijn getakte kruinen sneeuwbelaân.

O, zie die stille koude schitterpracht

Der witte boomen in den winternacht!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22067 Sat, 18 Aug 2012 14:48:30 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22067 fl. 1901


Octoberonweer.


Een donderslag davert in doffe zwaarte

Langs somb're velden, bosschen, heuvelklingen.

O, hoe in angst'ge stilt' blauwlichte klaarte

Des weerlichts vlamt door verre avondkringen ...



Weer volgt de donder, die in groot gevaarte

Door 't luchtruim dreunt in dieper schemeringen.

Dan daalt na even stilte op 't dicht geblaarte

Een regen neer, en wekt herinneringen ...



Het onweer wijkt, verrommelt in de verte ...

En in het koel geruisch van milden regen,

In 't duistergroen geboomt', hoor ik een zang ...



Daal' in mijn ziele rust die ik zoo verlang ...

Kalm en weemoedig zweeft langs d'avondwegen

Muziek van droom en lied tot 't hoog gesternte...]]> fl. 1901


Octoberonweer.


Een donderslag davert in doffe zwaarte

Langs somb're velden, bosschen, heuvelklingen.

O, hoe in angst'ge stilt' blauwlichte klaarte

Des weerlichts vlamt door verre avondkringen ...



Weer volgt de donder, die in groot gevaarte

Door 't luchtruim dreunt in dieper schemeringen.

Dan daalt na even stilte op 't dicht geblaarte

Een regen neer, en wekt herinneringen ...



Het onweer wijkt, verrommelt in de verte ...

En in het koel geruisch van milden regen,

In 't duistergroen geboomt', hoor ik een zang ...



Daal' in mijn ziele rust die ik zoo verlang ...

Kalm en weemoedig zweeft langs d'avondwegen

Muziek van droom en lied tot 't hoog gesternte...]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22066 Sat, 18 Aug 2012 14:47:39 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=22066 fl. 1901


Held're nacht.


De nacht is als een zee van licht waar deint

De zilv'ren maan laag aan der aarde zoom,

Die stijgt omhoog aan nachtelijken doom

En zich in 't vloeiend licht in glans verreint.



O Lief! op donk're aarde rijst een gloom

En gouden nevel tot symbolen lijnt, -

Het is altoos uw Beeld dat als in droom

In glans der eeuw'ge starren mij verschijnt ...



Mij licht uit held're nacht nog reiner glans

Dan van de heem'len straalt. Daar is ontloken

Mijn droom tot lichtend lied, en aan den trans

Zoek ik mijn rust in rijk van droom en lied, -

In gouden schaduw eenzaam weggedoken,

Tot d'ochtend weer langs doffe starren vliedt ...]]> fl. 1901


Held're nacht.


De nacht is als een zee van licht waar deint

De zilv'ren maan laag aan der aarde zoom,

Die stijgt omhoog aan nachtelijken doom

En zich in 't vloeiend licht in glans verreint.



O Lief! op donk're aarde rijst een gloom

En gouden nevel tot symbolen lijnt, -

Het is altoos uw Beeld dat als in droom

In glans der eeuw'ge starren mij verschijnt ...



Mij licht uit held're nacht nog reiner glans

Dan van de heem'len straalt. Daar is ontloken

Mijn droom tot lichtend lied, en aan den trans

Zoek ik mijn rust in rijk van droom en lied, -

In gouden schaduw eenzaam weggedoken,

Tot d'ochtend weer langs doffe starren vliedt ...]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21998 Sat, 18 Aug 2012 12:16:16 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21998 fl. 1899


Vogelenzang.



Wat blijde weelde van gezang stijgt uit

Het zonnig zomerbosch! O, hoor 't gestage

Dooréén van duizend toontjes hooge en lage;

Hoe juub'lend elke zanger viert zijn bruid!



De schuwe zwarte merel klaat'rend fluit

En scheert in vluggen boog schuin langs de hagen,

Strijkt neer, en wipt, kijkt om.... maar durft 't niet wagen,

Vlucht weg in 't bosch.... en schaat'rend sterft 't geluid.



O, hoor, hoe daar de koekoek roept, verscholen

Heel diep in 't hout, roept blijde keer op keer....

Totdat, als suizelend de nacht daalt neer,

De nachtegaal uitjubelt als violen

Zijn klanken, paer'lend in het lichte meer

Waar zilv ren maan en sterren weem'lend dolen.]]> fl. 1899


Vogelenzang.



Wat blijde weelde van gezang stijgt uit

Het zonnig zomerbosch! O, hoor 't gestage

Dooréén van duizend toontjes hooge en lage;

Hoe juub'lend elke zanger viert zijn bruid!



De schuwe zwarte merel klaat'rend fluit

En scheert in vluggen boog schuin langs de hagen,

Strijkt neer, en wipt, kijkt om.... maar durft 't niet wagen,

Vlucht weg in 't bosch.... en schaat'rend sterft 't geluid.



O, hoor, hoe daar de koekoek roept, verscholen

Heel diep in 't hout, roept blijde keer op keer....

Totdat, als suizelend de nacht daalt neer,

De nachtegaal uitjubelt als violen

Zijn klanken, paer'lend in het lichte meer

Waar zilv ren maan en sterren weem'lend dolen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21997 Sat, 18 Aug 2012 12:15:35 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21997 fl. 1899


Twee lente-sonnetten.



Er blinken reepen gouden zonneschijn

Door fulpen schaduwen van 't lentewoud,

Waar, als de wind er ruischt, het zonnegoud

Verstuift in grill'ge vormen en gelijn.



Wat jubelend gezang klinkt door het hout,

Dat echoot paar'lend weer heur klanken rein,

Hoe murmelt blij de beek en vliet langs fijn

Bebloemde boorden door het ruchtig woud.



O, blonde Lent'! 'k Strek d'armen naar U heen!....

Hoe gouden is Uw golvend haar, hoe licht

En rein Uw oog, hoe ruischt het bloemig kleed

Om blanke heupen, borst en armen heen!....



Mijn Lief, mijn Al, ik zag Uw Beeld! o, weet:

Ik spreek Uw naam, ik zie Uw klaar Gezicht!



II.


Het scheem'rend oogenlicht en golvend haar,

't Gebogen hoofd en 't maanlicht-kleed in plooien, -

Zacht zwevend in een schijnsel op 't gebaar

Van d'avond-stroom, en vluchtend langs de glooien



Van 't fulpen woud, - zij lacht en weet hoe mooi 'n

Lichtschijn is óm haar, die met week gebaar

En stem er zweeft: wel lijkt 't als bloeme-strooien

Dat lichtend nacht begoot, of 't maanlicht waar'.



O, 't lichten van heur stem....: besnaarde wind

Boog om de kim, zeeg op de heuv'len neer....

Was 't boschgeruisch van ver....? Zil'vrig getint

Van dropjes door het loof....? Van regen 't teer

Gesuis op zee....? Wie haar in scheem'ring vindt?

Zij vlucht, en duikt in 't starrenlichte meer.]]> fl. 1899


Twee lente-sonnetten.



Er blinken reepen gouden zonneschijn

Door fulpen schaduwen van 't lentewoud,

Waar, als de wind er ruischt, het zonnegoud

Verstuift in grill'ge vormen en gelijn.



Wat jubelend gezang klinkt door het hout,

Dat echoot paar'lend weer heur klanken rein,

Hoe murmelt blij de beek en vliet langs fijn

Bebloemde boorden door het ruchtig woud.



O, blonde Lent'! 'k Strek d'armen naar U heen!....

Hoe gouden is Uw golvend haar, hoe licht

En rein Uw oog, hoe ruischt het bloemig kleed

Om blanke heupen, borst en armen heen!....



Mijn Lief, mijn Al, ik zag Uw Beeld! o, weet:

Ik spreek Uw naam, ik zie Uw klaar Gezicht!



II.


Het scheem'rend oogenlicht en golvend haar,

't Gebogen hoofd en 't maanlicht-kleed in plooien, -

Zacht zwevend in een schijnsel op 't gebaar

Van d'avond-stroom, en vluchtend langs de glooien



Van 't fulpen woud, - zij lacht en weet hoe mooi 'n

Lichtschijn is óm haar, die met week gebaar

En stem er zweeft: wel lijkt 't als bloeme-strooien

Dat lichtend nacht begoot, of 't maanlicht waar'.



O, 't lichten van heur stem....: besnaarde wind

Boog om de kim, zeeg op de heuv'len neer....

Was 't boschgeruisch van ver....? Zil'vrig getint

Van dropjes door het loof....? Van regen 't teer

Gesuis op zee....? Wie haar in scheem'ring vindt?

Zij vlucht, en duikt in 't starrenlichte meer.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21995 Sat, 18 Aug 2012 12:06:17 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21995

Woud bij nacht.



Luister.... tusschen de stammen van het woud

Gaan zachte schreden... zacht en zachter: 't Leven

Dat wegtrekt en zich neervlijt. Alle dreven

Zijn leeg nu van geluid; de Stilte houdt

Haar intree en de Schemering, gedreven

Door haren broeder Nacht, bluscht snel het goud

En alle purperglansjes, die op 't hout

En op de verre wolken zijn verhieven.



De stammen witten òp een wijle in 't dicht

Neervallend vaal als bleek gebeeide zuilen

Van droometempel zwijmend voor 't gezicht.



Dan wèg - als lichaamloos - zuilen en tuilen

Van slapend loof; wèg in 't aldonkrend zijgen

De ruimte in 't rond.... Zwarter het zware zwijgen.]]>

Woud bij nacht.



Luister.... tusschen de stammen van het woud

Gaan zachte schreden... zacht en zachter: 't Leven

Dat wegtrekt en zich neervlijt. Alle dreven

Zijn leeg nu van geluid; de Stilte houdt

Haar intree en de Schemering, gedreven

Door haren broeder Nacht, bluscht snel het goud

En alle purperglansjes, die op 't hout

En op de verre wolken zijn verhieven.



De stammen witten òp een wijle in 't dicht

Neervallend vaal als bleek gebeeide zuilen

Van droometempel zwijmend voor 't gezicht.



Dan wèg - als lichaamloos - zuilen en tuilen

Van slapend loof; wèg in 't aldonkrend zijgen

De ruimte in 't rond.... Zwarter het zware zwijgen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21994 Sat, 18 Aug 2012 12:05:48 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21994 1844 - 1914 Niederlande


Lente-Boomgaard.



Hier is jonge aaide één wijde bloesemhalle.

Boomen en boompjes, zoover de oogen reiken,

Doen takske aan takske in gulle blankheid prijken

Van bloesemsneeuw, sneeuwigste sneeuw van alle.



Is 't niet of uit zonhemel neer kwam strijken

Een vlncht van vlindertjes, zóó neergevallen

In droomerig verpoozen? Duizendtallen

Van vlerkjes fijn, die vleugelbloempjes blijken.



Al mondjes 't leven drinkend in de lucht,

Gretig, intens; en 't goudlicht neergezegen

Liefkoost en koestert ze. - Ritsling van vlucht



Van klemen vogel even.... Dan bewegen

Noch ritslen meer.... Ál stilte, àl teerheid: zacht

Om ons van 't leven mysterieuze macht.]]> 1844 - 1914 Niederlande


Lente-Boomgaard.



Hier is jonge aaide één wijde bloesemhalle.

Boomen en boompjes, zoover de oogen reiken,

Doen takske aan takske in gulle blankheid prijken

Van bloesemsneeuw, sneeuwigste sneeuw van alle.



Is 't niet of uit zonhemel neer kwam strijken

Een vlncht van vlindertjes, zóó neergevallen

In droomerig verpoozen? Duizendtallen

Van vlerkjes fijn, die vleugelbloempjes blijken.



Al mondjes 't leven drinkend in de lucht,

Gretig, intens; en 't goudlicht neergezegen

Liefkoost en koestert ze. - Ritsling van vlucht



Van klemen vogel even.... Dan bewegen

Noch ritslen meer.... Ál stilte, àl teerheid: zacht

Om ons van 't leven mysterieuze macht.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21993 Sat, 18 Aug 2012 12:04:54 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21993 1844 - 1914 Niederlande


Kinderoogen.



Lente-oogen, waar 't lentzonnetje in gaat schijnen,

Zoodra de wimpervenstertjes ontsluiten;

Spiegeltjes klaar die geen menschwereld buiten,

Maar 't eigen lentezieltje doen weerschijnen,



Zoo rustig rein dat ze in hun kristallijnen

Glanstooverkring al 't duistre buitensluiten;

Boodschappertjes van heil die zachtkens stuiten

Verbitterd woord van wie in treurnis kwijnen;



Wijsgeertjes onbewust, die in één enklen

Opslag zoo helder leeren wat het leven

Zou zijn als lust en ijdelheid niet waren;



Sproke-oogen, die nog 't aangezicht der englen

Aanschouwe' en tegenlachen, en ons even

De macht van 't Reine en Lieflijke openbaren!]]> 1844 - 1914 Niederlande


Kinderoogen.



Lente-oogen, waar 't lentzonnetje in gaat schijnen,

Zoodra de wimpervenstertjes ontsluiten;

Spiegeltjes klaar die geen menschwereld buiten,

Maar 't eigen lentezieltje doen weerschijnen,



Zoo rustig rein dat ze in hun kristallijnen

Glanstooverkring al 't duistre buitensluiten;

Boodschappertjes van heil die zachtkens stuiten

Verbitterd woord van wie in treurnis kwijnen;



Wijsgeertjes onbewust, die in één enklen

Opslag zoo helder leeren wat het leven

Zou zijn als lust en ijdelheid niet waren;



Sproke-oogen, die nog 't aangezicht der englen

Aanschouwe' en tegenlachen, en ons even

De macht van 't Reine en Lieflijke openbaren!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21504 Sat, 11 Aug 2012 08:38:18 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21504 (1574 - 1654)


Aen ionck-vrouw Anna Roemers, op haer Manet altâ mente repostum, gegraveert in een Glas.


Wat isser dat u blijft so diep int hert geschreven,

O waerde Roem, en eer van 't maeghdelijck gheslacht,

Van naelde-konst, verstandt, Pallas gelijck geacht,

Dat ghy, als Iuno, wildt vergeten noch vergeven?

Om 't vonnis teghen haer, by Priams soon gegeven,

Heeft sy, ô wreede wraeck! heel Troja, met haer pracht

Deerlijck door sweerdt en vyer, in bloed en asch gebracht.

Maer wat hebb' ick so swaer doch tegen u bedreven?

Ick weet wel mijn ghebreck, maer weet oock raedt daer toe,

Dat ick met nieuwe vlijt, neerstige boete doe,

Dat sal dan u gemoedt wel tegens my versachten;

So niet, dan denck ick noch, het dreygen, dat ick las,

Was wel met diamant geschreven, maer op glas:

Glas is broos, so is oock den toorn in u gedachten.]]> (1574 - 1654)


Aen ionck-vrouw Anna Roemers, op haer Manet altâ mente repostum, gegraveert in een Glas.


Wat isser dat u blijft so diep int hert geschreven,

O waerde Roem, en eer van 't maeghdelijck gheslacht,

Van naelde-konst, verstandt, Pallas gelijck geacht,

Dat ghy, als Iuno, wildt vergeten noch vergeven?

Om 't vonnis teghen haer, by Priams soon gegeven,

Heeft sy, ô wreede wraeck! heel Troja, met haer pracht

Deerlijck door sweerdt en vyer, in bloed en asch gebracht.

Maer wat hebb' ick so swaer doch tegen u bedreven?

Ick weet wel mijn ghebreck, maer weet oock raedt daer toe,

Dat ick met nieuwe vlijt, neerstige boete doe,

Dat sal dan u gemoedt wel tegens my versachten;

So niet, dan denck ick noch, het dreygen, dat ick las,

Was wel met diamant geschreven, maer op glas:

Glas is broos, so is oock den toorn in u gedachten.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21485 Thu, 09 Aug 2012 14:10:03 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21485 16tes Jahrhundert Niederlande



Doen Achelous bedroeft, om 't verlies van zyn Hooren,

Die Hercules met kracht, toornig, had afgebrooken,

Van schaemt bewond zyn Hooft met Riedt, en is gedooken

Beneen na zyn Spelonk, niet dorvend' komen voren;

Want hy meend', dat die was geheel end' al verloren,

Doen treedt een Nymphe toe, en heeft hem aengesprooken,

Bedroeft u niet, maer zyt in vreugden wyt ontlooken,

Want ghy 't geen u behaegt sult van u Hooren hooren.

Siet Neptun' en Vulcan', en d' ander Goden mee

Hebben die tot een Stadt heerlyk gemaekt aen Zee.

En toond' hem tot bewys dit Boek, dies hy verblydt was:

En seyd': dewyl ik sie, dat uyt schaed' winste ryst,

G'lyk neffens dese Nymph, ons Velius aenwyst,

Wild' ik, dat ik ook soo myn ander Hooren quyt was.]]> 16tes Jahrhundert Niederlande



Doen Achelous bedroeft, om 't verlies van zyn Hooren,

Die Hercules met kracht, toornig, had afgebrooken,

Van schaemt bewond zyn Hooft met Riedt, en is gedooken

Beneen na zyn Spelonk, niet dorvend' komen voren;

Want hy meend', dat die was geheel end' al verloren,

Doen treedt een Nymphe toe, en heeft hem aengesprooken,

Bedroeft u niet, maer zyt in vreugden wyt ontlooken,

Want ghy 't geen u behaegt sult van u Hooren hooren.

Siet Neptun' en Vulcan', en d' ander Goden mee

Hebben die tot een Stadt heerlyk gemaekt aen Zee.

En toond' hem tot bewys dit Boek, dies hy verblydt was:

En seyd': dewyl ik sie, dat uyt schaed' winste ryst,

G'lyk neffens dese Nymph, ons Velius aenwyst,

Wild' ik, dat ik ook soo myn ander Hooren quyt was.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21462 Wed, 08 Aug 2012 13:57:39 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21462 17te Jahrhundert



KOm Soeters al gelijck, die rontom zijt bepaelt,

Met Maare, Vliet, en Rhijn, vvilt met mijn Kransjes çieren,

Om BARONS vvaerde hooft, van Mirthe, en Laurieren,

Die (spijt de bitse-Nijt) met Phoebus rijst, en daelt,

En u op 't schoonst met Kunst, Ziel, hert, en Geest bestraelt,

Waer uyt ghy Liefd' bespeurt, ey! kom om dees te vieren,

die u ten Offer stelt 't Prieel, en omme-svvieren,

Waer yder naer de lust yet leerelijckx uyt haelt,

Nu Soeters kom by een, ey! vvilt dees Helt besproncken,

Met een verdiende-krans, sa opent Floraês-schoot,

Pluckt af naer vvil, en vvensch menich begeurde loot,

Ha! Maechden dieder veel 't hert steelen door 't soet loncken,

Treet in 't Parnassus-dal, en pleecht de lieve-lust,

Niet minder is u loon, als soet te sijn ge-kust.


O! 'k hebse soo Lieff.]]> 17te Jahrhundert



KOm Soeters al gelijck, die rontom zijt bepaelt,

Met Maare, Vliet, en Rhijn, vvilt met mijn Kransjes çieren,

Om BARONS vvaerde hooft, van Mirthe, en Laurieren,

Die (spijt de bitse-Nijt) met Phoebus rijst, en daelt,

En u op 't schoonst met Kunst, Ziel, hert, en Geest bestraelt,

Waer uyt ghy Liefd' bespeurt, ey! kom om dees te vieren,

die u ten Offer stelt 't Prieel, en omme-svvieren,

Waer yder naer de lust yet leerelijckx uyt haelt,

Nu Soeters kom by een, ey! vvilt dees Helt besproncken,

Met een verdiende-krans, sa opent Floraês-schoot,

Pluckt af naer vvil, en vvensch menich begeurde loot,

Ha! Maechden dieder veel 't hert steelen door 't soet loncken,

Treet in 't Parnassus-dal, en pleecht de lieve-lust,

Niet minder is u loon, als soet te sijn ge-kust.


O! 'k hebse soo Lieff.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21450 Tue, 07 Aug 2012 14:01:48 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21450 Salomon de Bray
1597 - 1664 Niederlande


Sonnet, Op de Amstelsche Ghebouwen.



GHY die begeerigh zijt om levendigh t'aenschouwen

't Cieraet van Amsterdam, gebouwt op 't Schip-rijck Y:

Dit Boeck vertoont u meest haer deftige Gebouwen,

Siet wat de Keyser kon uytrechten met de Ry.



'tGeen eertijds was een Baeck, van arme Visschers zielen:

Rees als een Phoenix op, uyt zijn geringe As,

En bouwt Palleysen nu, door 't geen haer vlotte kielen

Toe voeren van het endt, van 't grondeloos Moras.



Soo kan een kleene staet, door eendracht sich vermeeren:

Soo kan een arm gehucht tot soo een Stadt verkeeren,

VVanneer Gods segen stiert des vromen Raeds beleydt:



Schoon dat de felle Mars woedt onder de geburen,

Et met zjjn donder-Schut breeckt Toorenen en muren,

VVijl d'een hand voert het swaert, d'aar nieuwe wallen leydt.]]> Salomon de Bray
1597 - 1664 Niederlande


Sonnet, Op de Amstelsche Ghebouwen.



GHY die begeerigh zijt om levendigh t'aenschouwen

't Cieraet van Amsterdam, gebouwt op 't Schip-rijck Y:

Dit Boeck vertoont u meest haer deftige Gebouwen,

Siet wat de Keyser kon uytrechten met de Ry.



'tGeen eertijds was een Baeck, van arme Visschers zielen:

Rees als een Phoenix op, uyt zijn geringe As,

En bouwt Palleysen nu, door 't geen haer vlotte kielen

Toe voeren van het endt, van 't grondeloos Moras.



Soo kan een kleene staet, door eendracht sich vermeeren:

Soo kan een arm gehucht tot soo een Stadt verkeeren,

VVanneer Gods segen stiert des vromen Raeds beleydt:



Schoon dat de felle Mars woedt onder de geburen,

Et met zjjn donder-Schut breeckt Toorenen en muren,

VVijl d'een hand voert het swaert, d'aar nieuwe wallen leydt.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21449 Tue, 07 Aug 2012 14:00:17 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21449 Salomon de Bray
1597 - 1664 Niederlande


Lof-sonnet,
Op de Doodt van Mr. Hendrick de Keyser


GEbouvven sprakeloos, die Amsterdam verciert

En schijnt als vvonderen in't oogh der Vreemdelingen:

Ghy toont dat Keysers breyn is vvaerdigh gelauriert,

Meer als mijn Sangh-Goddin, met haer gedicht kan singen,

Nochtans dat Atropos niet meene dat zijn Lof

(Door 't korten van haer draet,) de Aerd heeft ingesvvolgen,

Soo langh Prins Wilhelms Tomb bevvaert is voor het stof,

So sal de Faem sijn Lof met haer Trompette volgen,

Sijn handen rusten vvel, het lijf is afgheleeft:

En d'aerde 't edel Breyn tot spijs genooten heeft.

Gelijckse deed' van hem die d'lliades dichte,

Doch nimmer sy de eer der Konstenaren erst,

Die opvvaeckt meer en meer, hoevvel het Lichaem sterft,

En toont dan opentlijck de vvaerheyd eerst in 't lichte.]]> Salomon de Bray
1597 - 1664 Niederlande


Lof-sonnet,
Op de Doodt van Mr. Hendrick de Keyser


GEbouvven sprakeloos, die Amsterdam verciert

En schijnt als vvonderen in't oogh der Vreemdelingen:

Ghy toont dat Keysers breyn is vvaerdigh gelauriert,

Meer als mijn Sangh-Goddin, met haer gedicht kan singen,

Nochtans dat Atropos niet meene dat zijn Lof

(Door 't korten van haer draet,) de Aerd heeft ingesvvolgen,

Soo langh Prins Wilhelms Tomb bevvaert is voor het stof,

So sal de Faem sijn Lof met haer Trompette volgen,

Sijn handen rusten vvel, het lijf is afgheleeft:

En d'aerde 't edel Breyn tot spijs genooten heeft.

Gelijckse deed' van hem die d'lliades dichte,

Doch nimmer sy de eer der Konstenaren erst,

Die opvvaeckt meer en meer, hoevvel het Lichaem sterft,

En toont dan opentlijck de vvaerheyd eerst in 't lichte.]]>