https://sonett-archiv.com/forum/ Thu, 30 Apr 2026 14:03:49 +0000 MyBB https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21880 Fri, 17 Aug 2012 07:28:29 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21880
Zie hoe Natuur in kleurrijk herfstgewaad

Nu straalt en fonkelt! Schitt'rend is het loover,

Een gloed van geel en roodend bruin, waarover

Al-schoonheid scheppend, 't gouden zonlicht gaat.



Geen droeve rouw om Zomer's licht gelaat,

Dat nog onsterflijk glanst in 't zongetoover;

Geen vrees welk offer Winter zich verover',

Het heden heerscht, dat zich in weelde baadt.



Het Heden heerscht! Laat af van 't blij verleden,

Geniet wat is, eer 't korte schoon vervliegt,

En staal uw kracht - de strijd moet tòch gestreden.



Reeds zingt de wind die zacht de boomen wiegt,

En hier en daar wat gelend blad doet zwerven,

't Weemoedig lied van naderend versterven.]]>
Zie hoe Natuur in kleurrijk herfstgewaad

Nu straalt en fonkelt! Schitt'rend is het loover,

Een gloed van geel en roodend bruin, waarover

Al-schoonheid scheppend, 't gouden zonlicht gaat.



Geen droeve rouw om Zomer's licht gelaat,

Dat nog onsterflijk glanst in 't zongetoover;

Geen vrees welk offer Winter zich verover',

Het heden heerscht, dat zich in weelde baadt.



Het Heden heerscht! Laat af van 't blij verleden,

Geniet wat is, eer 't korte schoon vervliegt,

En staal uw kracht - de strijd moet tòch gestreden.



Reeds zingt de wind die zacht de boomen wiegt,

En hier en daar wat gelend blad doet zwerven,

't Weemoedig lied van naderend versterven.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21879 Fri, 17 Aug 2012 07:28:15 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21879
De dennen zingen 't lied van d' avondstond,

Die langzaam daalt met zegenend erbarmen.

Zóó sluit een moeder in haar trouwe armen

Het kranke kind, dat nergens ruste vond.



Met 't eerste lichten, dat de morgen zond,

Ging als een bede, huiv'rend om ontfermen,

Door bloem en blad een rits'len, klagen, kermen,

Om 't arme leven, door den storm gewond.



Vergeefs - de kille, nevelgrauwe dag

Bracht feller strijd en hagelbitse vlagen,

Geen uur van rust, geen enk'len zonnelach.



Nu staan de boomen stil en schreiensmoe....

In zachte vlokken, die den vrede dragen,

Dekt blanke sneeuw de doode bloemen toe.]]>
De dennen zingen 't lied van d' avondstond,

Die langzaam daalt met zegenend erbarmen.

Zóó sluit een moeder in haar trouwe armen

Het kranke kind, dat nergens ruste vond.



Met 't eerste lichten, dat de morgen zond,

Ging als een bede, huiv'rend om ontfermen,

Door bloem en blad een rits'len, klagen, kermen,

Om 't arme leven, door den storm gewond.



Vergeefs - de kille, nevelgrauwe dag

Bracht feller strijd en hagelbitse vlagen,

Geen uur van rust, geen enk'len zonnelach.



Nu staan de boomen stil en schreiensmoe....

In zachte vlokken, die den vrede dragen,

Dekt blanke sneeuw de doode bloemen toe.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21878 Fri, 17 Aug 2012 07:28:01 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21878
De droeve schoonheid van vergane dingen

Houdt mij omvangen en heeft, diep ontroerd,

Mijn hart en denken willoos meegevoerd,

Dat starend nu, woelt in herinneringen.



'k Hervoel, van weeke weelde zacht beroerd,

Die teere wijding en 't al macht'ger dringen

Tot rijke liefde, als d' ochtend-schemeringen

Door volle zon ten dage opgevoerd.



Is dat een stem, die door de stilte gaat,

Die fluisterkoozend zoetjes aan komt zweven,

Met zacht geklank mijn dorstig' ooren lavend?



'k Voel om mijn hoofd twee sterke handen beven,

Mijn oog streelt lachend een geliefd gelaat......

Maar ziet al tranend in den vroegen avond.]]>
De droeve schoonheid van vergane dingen

Houdt mij omvangen en heeft, diep ontroerd,

Mijn hart en denken willoos meegevoerd,

Dat starend nu, woelt in herinneringen.



'k Hervoel, van weeke weelde zacht beroerd,

Die teere wijding en 't al macht'ger dringen

Tot rijke liefde, als d' ochtend-schemeringen

Door volle zon ten dage opgevoerd.



Is dat een stem, die door de stilte gaat,

Die fluisterkoozend zoetjes aan komt zweven,

Met zacht geklank mijn dorstig' ooren lavend?



'k Voel om mijn hoofd twee sterke handen beven,

Mijn oog streelt lachend een geliefd gelaat......

Maar ziet al tranend in den vroegen avond.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21877 Fri, 17 Aug 2012 07:27:47 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21877
Een schat van bloemen, bleek' en gloeiend roode...

O zomertijd! waarvan mijn hart zoo noode

Kon scheiden, schoon toch 't einde eens moest zijn.



Toen rukte ik met een vlijmend felle pijn

Mij los van wie ik inniglijk vergoodde;

't Was of 'k met eigen hand mijn voelen doodde,

Dat weenend zich verborg in sterkte-schijn.



Nu snikt in mij een mateloos verlangen,

Dat uiting wil en voor zichzelve vreest,

Innerlijk angstig om zóó groote macht.



Uw beeld is immer mij nabij geweest!

Kan dan mijn leven toch zijn lust en kracht

Alleen van U, die liefde zijt, ontvangen?]]>
Een schat van bloemen, bleek' en gloeiend roode...

O zomertijd! waarvan mijn hart zoo noode

Kon scheiden, schoon toch 't einde eens moest zijn.



Toen rukte ik met een vlijmend felle pijn

Mij los van wie ik inniglijk vergoodde;

't Was of 'k met eigen hand mijn voelen doodde,

Dat weenend zich verborg in sterkte-schijn.



Nu snikt in mij een mateloos verlangen,

Dat uiting wil en voor zichzelve vreest,

Innerlijk angstig om zóó groote macht.



Uw beeld is immer mij nabij geweest!

Kan dan mijn leven toch zijn lust en kracht

Alleen van U, die liefde zijt, ontvangen?]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21815 Thu, 16 Aug 2012 07:48:40 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21815
Daar rijst een lied te teer om uit te spreken,

En zwelt al aan en stilt het scheidenswee...

Vaarwel! vertrouwde bosch- en heidestreken,

'k Gaf u mijn hart - gij loondet met uw vreê.



Doorzonde velden! 'k zie uw heuv'len bleeken;

'k Aanschouw voor 't laatst uw pracht, die als een zee

Van schoonheid golft, waar stroomen lichts in breken,

Uw zang'rig ruischen zingt mijn ziele mee:



Ik heb u lief, mijn wouden! die m' uw droomen -

Verheven weelde! - hebt geopenbaard,

Gewijde klanken, die de stilte zoomen;



G' omvloeide 't diepst verlangen en ontberen;

Gij weet, waarop het peinzend oog nu staart...

Vaarwel, vaarwel! eens zal ik wederkeeren!]]>
Daar rijst een lied te teer om uit te spreken,

En zwelt al aan en stilt het scheidenswee...

Vaarwel! vertrouwde bosch- en heidestreken,

'k Gaf u mijn hart - gij loondet met uw vreê.



Doorzonde velden! 'k zie uw heuv'len bleeken;

'k Aanschouw voor 't laatst uw pracht, die als een zee

Van schoonheid golft, waar stroomen lichts in breken,

Uw zang'rig ruischen zingt mijn ziele mee:



Ik heb u lief, mijn wouden! die m' uw droomen -

Verheven weelde! - hebt geopenbaard,

Gewijde klanken, die de stilte zoomen;



G' omvloeide 't diepst verlangen en ontberen;

Gij weet, waarop het peinzend oog nu staart...

Vaarwel, vaarwel! eens zal ik wederkeeren!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21814 Thu, 16 Aug 2012 07:48:24 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21814
Als held're sterren waren mij Uw oogen,

Die lichten ver door duist're nachten heen;

In 't heilig schouwen vlood mijn stil geween,

Werd leven liefde en elke moeite logen.



De blonde bloemen hooren opgetogen

Naar vogelklanken, suizelend dooreen;

Zóó heeft het streelen van Uw stem alleen

En van Uw handen zacht mijn ziel bewogen.



Toen moest ik oogen, stem en handen missen,

En 'k dwaalde in donker als een blinde rond,

Ik doolde en zocht en kon den weg niet gissen;



Totdat ik in mijn innigst wezen vond,

Onaangeroerd en stralend vrij van zorgen,

De schatten, door Uw liefde daar geborgen.]]>
Als held're sterren waren mij Uw oogen,

Die lichten ver door duist're nachten heen;

In 't heilig schouwen vlood mijn stil geween,

Werd leven liefde en elke moeite logen.



De blonde bloemen hooren opgetogen

Naar vogelklanken, suizelend dooreen;

Zóó heeft het streelen van Uw stem alleen

En van Uw handen zacht mijn ziel bewogen.



Toen moest ik oogen, stem en handen missen,

En 'k dwaalde in donker als een blinde rond,

Ik doolde en zocht en kon den weg niet gissen;



Totdat ik in mijn innigst wezen vond,

Onaangeroerd en stralend vrij van zorgen,

De schatten, door Uw liefde daar geborgen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21813 Thu, 16 Aug 2012 07:48:02 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21813

De kleine beek doet lichte golfjes glijden,

In vluchtig vlieten, als een spelend kind,

Gelukkig, nu haar boom en bloem belijden

Hoe heel Natuur haar jonge jeugd bemint.



De losgestoeide berkeblaadjes spreiden

Een vreugdekrans, wen 't zonnig spel begint

Van vlinders, de met vreugd gebenedijden,

En 't luchtig luwen van den zoelen wind.



Een vlugge eekhoorn trippeltrappelt even

Boom in- boom uit- 't genietend oog voorbij,

En in de dennen zingt het vogelleven...



O wonneplek van lachend-groene Mei,

Die eens in winternacht mijn snikken hoorde,

In u hervind ik al, wat m' eens bekoorde!]]>

De kleine beek doet lichte golfjes glijden,

In vluchtig vlieten, als een spelend kind,

Gelukkig, nu haar boom en bloem belijden

Hoe heel Natuur haar jonge jeugd bemint.



De losgestoeide berkeblaadjes spreiden

Een vreugdekrans, wen 't zonnig spel begint

Van vlinders, de met vreugd gebenedijden,

En 't luchtig luwen van den zoelen wind.



Een vlugge eekhoorn trippeltrappelt even

Boom in- boom uit- 't genietend oog voorbij,

En in de dennen zingt het vogelleven...



O wonneplek van lachend-groene Mei,

Die eens in winternacht mijn snikken hoorde,

In u hervind ik al, wat m' eens bekoorde!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21810 Thu, 16 Aug 2012 07:47:41 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21810
Verlangen ademt alles wat daar leeft...

Zie, hoe en bloem- en bladknop zich ontsluiten,

Vol jubelende kracht, die zich mòet uiten

In schoonheidszin, die naar volmaking streeft.



't Is of onzichtb're hand de siers'len weeft

Der jonge Mei, die wacht en lonkt daar buiten;

Een leeuw'rik stijgt omhoog met helder fluiten,

Waarin zijn popelende liefde beeft.



Natuur wil blij haar schoonste kind begroeten.

Buigt, ranke berken, wuivend 't frissche loof!

Viooltjes bloeien geurend aan Haar voeten.



O - dat geen macht ooit 't nieuw geluk m' ontroov'!

Wat vreugde! mocht ik thans U hier ontmoeten,

Nu 'k weer aan 't Goede in èlken mensch geloof.]]>
Verlangen ademt alles wat daar leeft...

Zie, hoe en bloem- en bladknop zich ontsluiten,

Vol jubelende kracht, die zich mòet uiten

In schoonheidszin, die naar volmaking streeft.



't Is of onzichtb're hand de siers'len weeft

Der jonge Mei, die wacht en lonkt daar buiten;

Een leeuw'rik stijgt omhoog met helder fluiten,

Waarin zijn popelende liefde beeft.



Natuur wil blij haar schoonste kind begroeten.

Buigt, ranke berken, wuivend 't frissche loof!

Viooltjes bloeien geurend aan Haar voeten.



O - dat geen macht ooit 't nieuw geluk m' ontroov'!

Wat vreugde! mocht ik thans U hier ontmoeten,

Nu 'k weer aan 't Goede in èlken mensch geloof.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21811 Thu, 16 Aug 2012 07:22:51 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21811 1883 - 1966 Niederlande



Zomervreugde.



Het zoet gedroom van zoelen lentenacht

Is nu vervuld; vallei en heuvel bloeien,

Het wuivend loof doet duizend tinten vloeien

Door 't welig woud, met zomergeur bevracht.



De paarse hei, die 't bijengonzen wacht,

Laat honing-biedend 't lokkend purper gloeien,

En bontgewiekte bloemevlinders stoeien

In 't spranklend licht, dat in hun kleuren lacht.



In gouden glanzing wiegelt 't rijpe graan,

Al golvend op de zonbeschenen velden,

Welhaast zal 't schoovend daar gebonden staan.



't Is levensvolheid, wáar mijn oogen turen....

O roode rozen, die zijn komst verzelden,

Waarom kan Zomer's weeldebloei niet duren?]]> 1883 - 1966 Niederlande



Zomervreugde.



Het zoet gedroom van zoelen lentenacht

Is nu vervuld; vallei en heuvel bloeien,

Het wuivend loof doet duizend tinten vloeien

Door 't welig woud, met zomergeur bevracht.



De paarse hei, die 't bijengonzen wacht,

Laat honing-biedend 't lokkend purper gloeien,

En bontgewiekte bloemevlinders stoeien

In 't spranklend licht, dat in hun kleuren lacht.



In gouden glanzing wiegelt 't rijpe graan,

Al golvend op de zonbeschenen velden,

Welhaast zal 't schoovend daar gebonden staan.



't Is levensvolheid, wáar mijn oogen turen....

O roode rozen, die zijn komst verzelden,

Waarom kan Zomer's weeldebloei niet duren?]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21809 Thu, 16 Aug 2012 07:22:00 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21809 1883 - 1966 Niederlande



Zonsondergang



Nu staar ik stil, in schoonheidsmacht geboeid,

Naar 't vlammend westen, waar in gouden lonken,

Als badend in een zee van purpervonken,

D'algoede zon in vuur'ge branding gloeit.



En zacht, zooals een kleine golf vervloeit,

Verdrijven, nu zij stralend is gezonken,

De gulden glansen, die haar teer omblonken,

En sneeuwen wolkjes glijden, licht-besproeid.



En roerloos stil in 't stervend avondrood

Aanbidt de hei.... Ik dool in 't schemer-blauwen,

Niet eenzaam, schoon elk lachend leven vlood,



Want in die stilte zie 'k Uw lief gelaat,

Dat vrede brengt en eindeloos vertrouwen;

Gij zijt mijn Zon, die nimmer ondergaat!]]> 1883 - 1966 Niederlande



Zonsondergang



Nu staar ik stil, in schoonheidsmacht geboeid,

Naar 't vlammend westen, waar in gouden lonken,

Als badend in een zee van purpervonken,

D'algoede zon in vuur'ge branding gloeit.



En zacht, zooals een kleine golf vervloeit,

Verdrijven, nu zij stralend is gezonken,

De gulden glansen, die haar teer omblonken,

En sneeuwen wolkjes glijden, licht-besproeid.



En roerloos stil in 't stervend avondrood

Aanbidt de hei.... Ik dool in 't schemer-blauwen,

Niet eenzaam, schoon elk lachend leven vlood,



Want in die stilte zie 'k Uw lief gelaat,

Dat vrede brengt en eindeloos vertrouwen;

Gij zijt mijn Zon, die nimmer ondergaat!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21808 Thu, 16 Aug 2012 07:20:26 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21808 1883 - 1966 Niederlande



Nieuw leven.



Een vreemd bewegen gaat door 't stille bosch,

Een heimlijk fluistren en een wonder zingen,

Als verre stemmen sprekend van de dingen,

Die tooien zullen 't woud in lentedos.



Reeds bloeit met zachten vreugdevollen blos

Een jonge lariks en een machtig dringen

Doet hier en daar de knopjes openspringen

Van anemonen, sierend tusschen 't mos.



Nu is 't alsof met nieuw en blij geluid

Mij 't leven roept. - Hoor, hoe een merel fluit!

Een vlugge vlinder dartelt vroolijk rond.



Dit heil maakt weer de kranke ziel gezond;

De tijd van moeizaam wachten gaat voorbij,

Herleving wenkt en nadert - ook voor mij.]]> 1883 - 1966 Niederlande



Nieuw leven.



Een vreemd bewegen gaat door 't stille bosch,

Een heimlijk fluistren en een wonder zingen,

Als verre stemmen sprekend van de dingen,

Die tooien zullen 't woud in lentedos.



Reeds bloeit met zachten vreugdevollen blos

Een jonge lariks en een machtig dringen

Doet hier en daar de knopjes openspringen

Van anemonen, sierend tusschen 't mos.



Nu is 't alsof met nieuw en blij geluid

Mij 't leven roept. - Hoor, hoe een merel fluit!

Een vlugge vlinder dartelt vroolijk rond.



Dit heil maakt weer de kranke ziel gezond;

De tijd van moeizaam wachten gaat voorbij,

Herleving wenkt en nadert - ook voor mij.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21807 Thu, 16 Aug 2012 07:19:27 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21807 1883 - 1966 Niederlande


Wintermorgen



Zie, hoe het al in feestkleed wordt getooid!

Een donzig-blanke milde vlokkenregen

Komt vallen als een rijke hemelzegen,

Heeft spelend zich om tak en twijg geplooid.



In winterpracht nog duizendvoud vermooid

Lachen mij bosch en hei nu vroolijk tegen,

Omhoog, omlaag heerscht twinkelend bewegen,

Natuur voelt zich met reinheid overstrooid.



In blij bewond'ren staat het beekje stil;

't Staart vragend op naar d'eeuwenoude eiken,

Die zonneschitt'ren als in nieuwe jeugd.



Zóó voelt mijn ziel zich eindeloos verheugd.

Kon slechts mijn dankend loflied U bereiken,

Die met Uw liefdekracht mij steunen wil!]]> 1883 - 1966 Niederlande


Wintermorgen



Zie, hoe het al in feestkleed wordt getooid!

Een donzig-blanke milde vlokkenregen

Komt vallen als een rijke hemelzegen,

Heeft spelend zich om tak en twijg geplooid.



In winterpracht nog duizendvoud vermooid

Lachen mij bosch en hei nu vroolijk tegen,

Omhoog, omlaag heerscht twinkelend bewegen,

Natuur voelt zich met reinheid overstrooid.



In blij bewond'ren staat het beekje stil;

't Staart vragend op naar d'eeuwenoude eiken,

Die zonneschitt'ren als in nieuwe jeugd.



Zóó voelt mijn ziel zich eindeloos verheugd.

Kon slechts mijn dankend loflied U bereiken,

Die met Uw liefdekracht mij steunen wil!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21806 Thu, 16 Aug 2012 07:17:28 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21806 1883 - 1966 Niederlande


Overgave.



Daar is een stille weemoed in mijn hart,

Om wat verloren ging en niet zal keeren,

Om 's levens droefenis, niet af te weren,

Om 't eigen lot, in raadselen verward.



Wee wie tè lachend 't groot Gebeuren tart,

Alsof geen onheilschicht zijn hoofd kon deren;

Hem treft te feller 't allerdiepst ontberen,

Schier doodend weegt hem 't zware wicht der smart.



Ik heb wel lang gevoeld die wonde schrijning....

Nu wordt der wilde golven bitterst branden

Door U ter rust gewiegd in zachte deining.



Gij hebt in mij een nieuw geluk ontvouwd;

Mijn innigst leven leg ik in Uw handen,

't Verleden, 't heden, 't zij U gansch vertrouwd.]]> 1883 - 1966 Niederlande


Overgave.



Daar is een stille weemoed in mijn hart,

Om wat verloren ging en niet zal keeren,

Om 's levens droefenis, niet af te weren,

Om 't eigen lot, in raadselen verward.



Wee wie tè lachend 't groot Gebeuren tart,

Alsof geen onheilschicht zijn hoofd kon deren;

Hem treft te feller 't allerdiepst ontberen,

Schier doodend weegt hem 't zware wicht der smart.



Ik heb wel lang gevoeld die wonde schrijning....

Nu wordt der wilde golven bitterst branden

Door U ter rust gewiegd in zachte deining.



Gij hebt in mij een nieuw geluk ontvouwd;

Mijn innigst leven leg ik in Uw handen,

't Verleden, 't heden, 't zij U gansch vertrouwd.]]>