https://sonett-archiv.com/forum/ Tue, 21 Apr 2026 09:14:27 +0000 MyBB https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21889 Fri, 17 Aug 2012 17:23:29 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21889
Ciò che m'incontra nella mente more Quando vegno a veder voi, bella gioia.
Dante.



Zoo mijn gedachten, God, zich tot U keeren,

't Sterft alles wat mij vreugd of droefheid scheen,

In Uw nabijheid leeft de liefde alleen -

Leeft naar Uw liefde, God, het groot begeeren.



Ik heb als sneeuw, die voor de zon verdween,

Voor U mijn hoop, mijn onrust zien verteren,

En met de volheid van Uw zoet ontberen

Gevuld het ledig in me en om mij heen.



Wanneer ik uit het duister opwaarts zag

En tot U riep, zoo zijt Gij niet gekomen,

Maar met Uw bijzijn vulde ik mijn droomen

En met Uw afzijn vulde ik mijn dag....

En in den teedren spot van Uwen lach

Voelde ik, mijn God, mijn glimlach opgenomen.]]>
Ciò che m'incontra nella mente more Quando vegno a veder voi, bella gioia.
Dante.



Zoo mijn gedachten, God, zich tot U keeren,

't Sterft alles wat mij vreugd of droefheid scheen,

In Uw nabijheid leeft de liefde alleen -

Leeft naar Uw liefde, God, het groot begeeren.



Ik heb als sneeuw, die voor de zon verdween,

Voor U mijn hoop, mijn onrust zien verteren,

En met de volheid van Uw zoet ontberen

Gevuld het ledig in me en om mij heen.



Wanneer ik uit het duister opwaarts zag

En tot U riep, zoo zijt Gij niet gekomen,

Maar met Uw bijzijn vulde ik mijn droomen

En met Uw afzijn vulde ik mijn dag....

En in den teedren spot van Uwen lach

Voelde ik, mijn God, mijn glimlach opgenomen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21888 Fri, 17 Aug 2012 17:23:09 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21888
't Sterft, als mijn oog, o schoone vreugde, u ziet,

In uw nabijheid leeft de liefde alleen,

‘Zoo 't leven’, zegt ze zacht, ‘u lief is, vlied.’



En, waar ik wankel aan de wanden leen,

Toont mijn gelaat mijn staat, mijn kleur verschiet.

'k Hoor in mijn waanzin zelfs den dooden steen

Het ‘sterf!’ herhalen, dronken van verdriet.



Wel schuldig hij, die mij aldus aanschouwde,

Die mij in dezen droeven toestand zag,

En mij zijn troost, zijn deernis zou onthouden,

Die deernis, door uw wreeden spot verslagen,

Waar ze verwekt werd door de smart, die lag

In de oogen, die slechts dit: te sterven, vragen.]]>
't Sterft, als mijn oog, o schoone vreugde, u ziet,

In uw nabijheid leeft de liefde alleen,

‘Zoo 't leven’, zegt ze zacht, ‘u lief is, vlied.’



En, waar ik wankel aan de wanden leen,

Toont mijn gelaat mijn staat, mijn kleur verschiet.

'k Hoor in mijn waanzin zelfs den dooden steen

Het ‘sterf!’ herhalen, dronken van verdriet.



Wel schuldig hij, die mij aldus aanschouwde,

Die mij in dezen droeven toestand zag,

En mij zijn troost, zijn deernis zou onthouden,

Die deernis, door uw wreeden spot verslagen,

Waar ze verwekt werd door de smart, die lag

In de oogen, die slechts dit: te sterven, vragen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21707 Tue, 14 Aug 2012 07:52:31 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21707
De weg is nauw, die tot het leven leidt, en weinigen zijn die denzelven vinden.
Matth. VII:14.



Graag zou ik met mijn God in d' eenzaamheid

Het smalle pad begaan. De schare treedt

Den grooten weg, die veilig is en breed

En vlak en effen ligt en welbereid,



Met afgepaste plichten geplaveid

En meeningen, die ieder kent en weet;

Daar wandelt men gerust en welgekleed....

Het is de weg, die ten verderve leidt!



Maar zoo ik - ik slechts wijs, al d' andren dwaas? -

Den weg verlatende, Gods weg niet vond,

En, nog verward door 't waarschuwend geraas

Der wereld, niet Gods stille stem verstond?

Zoo 't avond werd en duister voor mijn voeten?

- Zou, wie God opgeeft slechts, zijn God ontmoeten? -]]>
De weg is nauw, die tot het leven leidt, en weinigen zijn die denzelven vinden.
Matth. VII:14.



Graag zou ik met mijn God in d' eenzaamheid

Het smalle pad begaan. De schare treedt

Den grooten weg, die veilig is en breed

En vlak en effen ligt en welbereid,



Met afgepaste plichten geplaveid

En meeningen, die ieder kent en weet;

Daar wandelt men gerust en welgekleed....

Het is de weg, die ten verderve leidt!



Maar zoo ik - ik slechts wijs, al d' andren dwaas? -

Den weg verlatende, Gods weg niet vond,

En, nog verward door 't waarschuwend geraas

Der wereld, niet Gods stille stem verstond?

Zoo 't avond werd en duister voor mijn voeten?

- Zou, wie God opgeeft slechts, zijn God ontmoeten? -]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20144 Wed, 05 Oct 2011 19:22:18 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20144

Verhoor mij niet als mijn gebed in strijd
met Uwen wil is, Vader, uit genade.
Verhoor mij niet, opdat ik niet het kwade
Afdwingen zou in mijn onwetendheid.

Wij arme menschen gaan vergeefs te rade
Met eigen oordeel, Vader, ik belijd
Mijn blinde blindheid. Uit barmhartigheid
Verhoor mij niet in toorn, mijn ziel tot schade.

Mijn hart is moe van 't wenschen en gekrenkt
Door uitgestelde hoop en angstig wachten
En schreit en roept of Gij verhoring schenkt.
Maar, ach, ik val U lastig met mijn klachten,
U, God, die nooit zich iets ontwringen liet,
Verhoor mij niet, mijn God, verhoor mij niet.]]>

Verhoor mij niet als mijn gebed in strijd
met Uwen wil is, Vader, uit genade.
Verhoor mij niet, opdat ik niet het kwade
Afdwingen zou in mijn onwetendheid.

Wij arme menschen gaan vergeefs te rade
Met eigen oordeel, Vader, ik belijd
Mijn blinde blindheid. Uit barmhartigheid
Verhoor mij niet in toorn, mijn ziel tot schade.

Mijn hart is moe van 't wenschen en gekrenkt
Door uitgestelde hoop en angstig wachten
En schreit en roept of Gij verhoring schenkt.
Maar, ach, ik val U lastig met mijn klachten,
U, God, die nooit zich iets ontwringen liet,
Verhoor mij niet, mijn God, verhoor mij niet.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20143 Wed, 05 Oct 2011 19:21:03 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20143
Rondeel


Aanstonds, toen ik wakker werd,
Scheen de zon mij in de ruiten
En de vogeltjes daarbuiten,
Van nabij en in de vert,

Sloegen, 't bekje opgesperd,
Aan het zingen en het fluiten,
- Aanstonds, toen ik wakker werd -
Dat de englen met hun luiten

Niet zo vrij en onbenerd,
- Als de dooden 't oog ontsluiten -
Hunne vreugde kunnen uiten
In het hemelsche concert,
Als de vogeltjes daarbuiten
Aanstonds, toen ik wakker werd.]]>
Rondeel


Aanstonds, toen ik wakker werd,
Scheen de zon mij in de ruiten
En de vogeltjes daarbuiten,
Van nabij en in de vert,

Sloegen, 't bekje opgesperd,
Aan het zingen en het fluiten,
- Aanstonds, toen ik wakker werd -
Dat de englen met hun luiten

Niet zo vrij en onbenerd,
- Als de dooden 't oog ontsluiten -
Hunne vreugde kunnen uiten
In het hemelsche concert,
Als de vogeltjes daarbuiten
Aanstonds, toen ik wakker werd.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20142 Wed, 05 Oct 2011 19:20:36 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20142

Ik vroeg: Is dit lichtzinnigheid in mij,
Dat ik niet angstig of bedroefd kan wezen
Van wege mijn zonde, noch met vreeze
Tot U, o Heer, om schuldvergeving schrei?
Ik kende vroeger nog besef van schuld
En schreide vaak tot U om schuldvergeving,
Hoe is het, dat de dood dan niet met beving,
Doch met groote stilte mij vervult?

Toen lachte God en sprak: Toen gij daareven
Al wat ik nam, vrijwillig hebt gegeven,
Toen gaaft gij in de gulheid van uw bod
Mij ook uw smarten, ook uw levenswonden...

In 't leven is de zonde, onze zonde
Maar in den dood is ze Uwe zaak, mijn God.]]>

Ik vroeg: Is dit lichtzinnigheid in mij,
Dat ik niet angstig of bedroefd kan wezen
Van wege mijn zonde, noch met vreeze
Tot U, o Heer, om schuldvergeving schrei?
Ik kende vroeger nog besef van schuld
En schreide vaak tot U om schuldvergeving,
Hoe is het, dat de dood dan niet met beving,
Doch met groote stilte mij vervult?

Toen lachte God en sprak: Toen gij daareven
Al wat ik nam, vrijwillig hebt gegeven,
Toen gaaft gij in de gulheid van uw bod
Mij ook uw smarten, ook uw levenswonden...

In 't leven is de zonde, onze zonde
Maar in den dood is ze Uwe zaak, mijn God.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20141 Wed, 05 Oct 2011 19:19:10 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20141
Ciò che m' incontra nella mente more
Quando vegno a veder voi, bella gioia
Dante

Zoo mijn gedachten, God, zich tot U keeren,
't Sterft alles, wat mij vreugde of droefheid scheen,
In Uw nabijheid leeft de liefde alleen -
Leeft naar Uw liefde, God, het groot begeeren.

Ik heb, als sneeuw, die voor de zon verdween,
Voor U mijn hoop, mijn onrust zien verteren
En met de volheid van Uw zoet ontberen
Gevuld het ledig in me en voor mij heen.

Wanneer ik uit het duister opwaarts zag
En tot U riep, zoo zijt Gij niet gekomen,
Maar met Uw bijzijn vulde ik mijn droomen
En met Uw afzijn vulde ik mijn dag....
En in den teedren spot van Uwen lach
Voelde ik, mijn God, mijn glimlach opgenomen.]]>
Ciò che m' incontra nella mente more
Quando vegno a veder voi, bella gioia
Dante

Zoo mijn gedachten, God, zich tot U keeren,
't Sterft alles, wat mij vreugde of droefheid scheen,
In Uw nabijheid leeft de liefde alleen -
Leeft naar Uw liefde, God, het groot begeeren.

Ik heb, als sneeuw, die voor de zon verdween,
Voor U mijn hoop, mijn onrust zien verteren
En met de volheid van Uw zoet ontberen
Gevuld het ledig in me en voor mij heen.

Wanneer ik uit het duister opwaarts zag
En tot U riep, zoo zijt Gij niet gekomen,
Maar met Uw bijzijn vulde ik mijn droomen
En met Uw afzijn vulde ik mijn dag....
En in den teedren spot van Uwen lach
Voelde ik, mijn God, mijn glimlach opgenomen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20140 Wed, 05 Oct 2011 19:18:01 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20140

Al wat mij vreugd, al wat mij droefheid scheen,
't Sterft, als mijn oog, o schoonste vreugde, u ziet,
In uw nabijheid leeft de liefde alleen,
Die fluistert: "Zoo 't leven lief is, vlied."

En, waar ik wankel aan de wanden leen,
Toont mijn gelaat mijn staat, mijn kleur verschiet
En: "Sterf," hoor 'k in mijn waanzin zelfs de steen
Der wanden roepen, dronken van verdriet.

Wel schuldig hij, die mij aldus aanschouwde,
Die mij in dezen droeven toestand zag,
En mij zijn troost, zijn deernis zou onthouden,
Die deernis - door uw wreeden spot verslagen,
Waar ze verwekt werd door de smart, die lag
In de oogen, die slechts dit: te sterven, vragen.]]>

Al wat mij vreugd, al wat mij droefheid scheen,
't Sterft, als mijn oog, o schoonste vreugde, u ziet,
In uw nabijheid leeft de liefde alleen,
Die fluistert: "Zoo 't leven lief is, vlied."

En, waar ik wankel aan de wanden leen,
Toont mijn gelaat mijn staat, mijn kleur verschiet
En: "Sterf," hoor 'k in mijn waanzin zelfs de steen
Der wanden roepen, dronken van verdriet.

Wel schuldig hij, die mij aldus aanschouwde,
Die mij in dezen droeven toestand zag,
En mij zijn troost, zijn deernis zou onthouden,
Die deernis - door uw wreeden spot verslagen,
Waar ze verwekt werd door de smart, die lag
In de oogen, die slechts dit: te sterven, vragen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20139 Wed, 05 Oct 2011 19:17:33 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20139

Als 't kind, bedroefd dat moeder haar verliet,
Schreiend de schatten, die haar kort te voren,
In de ernst van 't vreugdevolle spel verloren,
Zoo dierbaar waren, haat in haar verdriet,

Zal dan de moeder, als ze weerkomt, niet
Heel even zich bedroeven en verstoren,
Als zij het schreien van haar kind zal hooren
En 't zoo verlaten en zoo ledig ziet? ....

Zou 't God, die nederziet, misschien behagen,
Dat ik, die toch zoo licht dit leven tel,
En lichtelijk mijn vreugd en smart kan dragen,
Toch, wat ik doe, zoo ernstig doe, zoo wèl
Mijn heimwee in den arbeid mijner dagen
Vergeet en in de vreugd van 't aardsche spel?]]>

Als 't kind, bedroefd dat moeder haar verliet,
Schreiend de schatten, die haar kort te voren,
In de ernst van 't vreugdevolle spel verloren,
Zoo dierbaar waren, haat in haar verdriet,

Zal dan de moeder, als ze weerkomt, niet
Heel even zich bedroeven en verstoren,
Als zij het schreien van haar kind zal hooren
En 't zoo verlaten en zoo ledig ziet? ....

Zou 't God, die nederziet, misschien behagen,
Dat ik, die toch zoo licht dit leven tel,
En lichtelijk mijn vreugd en smart kan dragen,
Toch, wat ik doe, zoo ernstig doe, zoo wèl
Mijn heimwee in den arbeid mijner dagen
Vergeet en in de vreugd van 't aardsche spel?]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20138 Wed, 05 Oct 2011 19:16:34 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20138 's Morgens te wachten staan op 't rijzen van uw gloed,
En, als uw schijnsel komt, dien lichtglans van hier boven
In 't hart ontvangen, dat zich voor u open doet,

En bloeien naar uw wil, en met hun schoon u loven,
U, die hun schoonheid zijt, en God, en hoogste goed,
En 's avonds, als de glans van uw zoet licht gaat doven,
Tevreden slapen gaan, als alles rusten moet,

Zoo ligt mijn ziel voor God en doet zich voor Hem open,
Voor Hem, der zielen Zon, die 't eeuwig schijnsel geeft,
En bij Wiens godlijk licht mijn zitten, opstaan, loopen,
Al, wat ik ben, of doe, of niet doe waarde heeft;
Zoo ligt mijn ziel voor God, zoo zonder vreeze of hopen,
Tevreden zoo ze sterft - of zoo ze eeuwig leeft.]]> 's Morgens te wachten staan op 't rijzen van uw gloed,
En, als uw schijnsel komt, dien lichtglans van hier boven
In 't hart ontvangen, dat zich voor u open doet,

En bloeien naar uw wil, en met hun schoon u loven,
U, die hun schoonheid zijt, en God, en hoogste goed,
En 's avonds, als de glans van uw zoet licht gaat doven,
Tevreden slapen gaan, als alles rusten moet,

Zoo ligt mijn ziel voor God en doet zich voor Hem open,
Voor Hem, der zielen Zon, die 't eeuwig schijnsel geeft,
En bij Wiens godlijk licht mijn zitten, opstaan, loopen,
Al, wat ik ben, of doe, of niet doe waarde heeft;
Zoo ligt mijn ziel voor God, zoo zonder vreeze of hopen,
Tevreden zoo ze sterft - of zoo ze eeuwig leeft.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20137 Wed, 05 Oct 2011 19:15:24 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20137
Het windje, zoel van bloemengeuren, streek
Mij langs de warme wangen, zwaar en loom,
De bijen gonsden om den lindeboom,
Vlak bij mijn open venster, en ik keek

Doelloos naar buiten, waar ik bij de heg,
Aan de andere zijde van de eikenlaan,
Je moeder langzaam langs haar bloemen gaan
En toeven zag en uitzien langs den weg.

En, toen je kwam en toen je naast elkaar
Naar binnen ging, en zij, de slanke vrouw,
Het hoofd omhoog hier - o, ik wist, hoe blauw
Die oogen blonken onder 't grijze haar -
Toen dacht ik, hoe ik ook wel graag tot jou
Eens zóó had willen opzien - even maar.]]>
Het windje, zoel van bloemengeuren, streek
Mij langs de warme wangen, zwaar en loom,
De bijen gonsden om den lindeboom,
Vlak bij mijn open venster, en ik keek

Doelloos naar buiten, waar ik bij de heg,
Aan de andere zijde van de eikenlaan,
Je moeder langzaam langs haar bloemen gaan
En toeven zag en uitzien langs den weg.

En, toen je kwam en toen je naast elkaar
Naar binnen ging, en zij, de slanke vrouw,
Het hoofd omhoog hier - o, ik wist, hoe blauw
Die oogen blonken onder 't grijze haar -
Toen dacht ik, hoe ik ook wel graag tot jou
Eens zóó had willen opzien - even maar.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20136 Wed, 05 Oct 2011 19:14:28 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20136 Mijn woorden zijn als dwalenden, als blinden,
In 't donker tastende om licht te vinden,
Dat voor hun blindheid licht ontsteken zal.

Zijt Gij het, God, geweest, die ze op deed staan
Uit duistre zielsgewelven, uit zeer diepe,
Stille vertrekken, waar ze veilig sliepen?
En kunt Gij wenschen, dat ik ze uit liet gaan?

Neen, laat ze rusten en de hoofdjes vlijen,
In veiligheid geborgen aan de borst
Der moeder, die ze weer in slaap wil schreien,
Opdat ze tastend niet, in blindheid, breken
Het hoogste, dat mijn ziel bezitten dorst...
Ik weet niet, of ik zwijgen zal - of spreken.]]> Mijn woorden zijn als dwalenden, als blinden,
In 't donker tastende om licht te vinden,
Dat voor hun blindheid licht ontsteken zal.

Zijt Gij het, God, geweest, die ze op deed staan
Uit duistre zielsgewelven, uit zeer diepe,
Stille vertrekken, waar ze veilig sliepen?
En kunt Gij wenschen, dat ik ze uit liet gaan?

Neen, laat ze rusten en de hoofdjes vlijen,
In veiligheid geborgen aan de borst
Der moeder, die ze weer in slaap wil schreien,
Opdat ze tastend niet, in blindheid, breken
Het hoogste, dat mijn ziel bezitten dorst...
Ik weet niet, of ik zwijgen zal - of spreken.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20135 Wed, 05 Oct 2011 19:14:08 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20135 En als een wakende haar arbeid deed;
Doch als men in den droom de dingen weet,
Zoo wist ik vast en zeker, dat ze sliep.

En 'k vroeg mij, of ik uit een slaap zoo diep
En vreemd de vrouw moest wekken met een kreet?
Of wachten tot een prins ze ontwaken deed,
Die met een kus de slaapster wakker riep?

'k Ontwaakte en schreide als om verzuimden plicht,
In angst, dat zij haar dag verslapen zou
En eerst ontwaken als het gouden licht
Verbleekte tot het kille avondgrauw....
Doch wat was mij het lot dier jonge vrouw?
En wat bedroefde 'k me om een droomgezicht?]]> En als een wakende haar arbeid deed;
Doch als men in den droom de dingen weet,
Zoo wist ik vast en zeker, dat ze sliep.

En 'k vroeg mij, of ik uit een slaap zoo diep
En vreemd de vrouw moest wekken met een kreet?
Of wachten tot een prins ze ontwaken deed,
Die met een kus de slaapster wakker riep?

'k Ontwaakte en schreide als om verzuimden plicht,
In angst, dat zij haar dag verslapen zou
En eerst ontwaken als het gouden licht
Verbleekte tot het kille avondgrauw....
Doch wat was mij het lot dier jonge vrouw?
En wat bedroefde 'k me om een droomgezicht?]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20134 Wed, 05 Oct 2011 19:13:49 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20134 Begon mijn ongeloof zijn lied te zingen:
"Waar is de grond, de vaste grond der dingen,
Waarop gij hoopt?" - Ik zuchtte en zeide zacht:

"Stil, stil, mijn kind! Ga slapen, het is nacht.
Gij zoudt mijn pas ontslapen twijfelingen
Ontwaken doen" ... Maar klagend bleef het zingen,
En schreiende herzei mijn ziel de klacht:

"Waar is de grond? waar mijner hope grond?
Waar het bewijs der onzienlijke zaken?"
Wees stil, mijn ziel! Zou aan Gods horizont
Nog niet het licht van zijn genade naken
Die mij den naren nacht, dien ik doorwake,
Doet wijken - ach wanneer? - voor blijden morgenstond?]]> Begon mijn ongeloof zijn lied te zingen:
"Waar is de grond, de vaste grond der dingen,
Waarop gij hoopt?" - Ik zuchtte en zeide zacht:

"Stil, stil, mijn kind! Ga slapen, het is nacht.
Gij zoudt mijn pas ontslapen twijfelingen
Ontwaken doen" ... Maar klagend bleef het zingen,
En schreiende herzei mijn ziel de klacht:

"Waar is de grond? waar mijner hope grond?
Waar het bewijs der onzienlijke zaken?"
Wees stil, mijn ziel! Zou aan Gods horizont
Nog niet het licht van zijn genade naken
Die mij den naren nacht, dien ik doorwake,
Doet wijken - ach wanneer? - voor blijden morgenstond?]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20133 Wed, 05 Oct 2011 19:13:31 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20133 Waar niemand toegang vindt, waar mijn gedachten
Niet binnen durven gaan. Als ik met zachte,
Bevende schreden langzaam naderkom,

Dan hef ik wel de oogen naar het dicht
Gordijn en strek de handen vol verlangen,
Maar grijp de plooien nooit en in mijn bange
Handen verberg ik weenend het gezicht.

Ik durf niet vragen, welke God het is,
Dien ik aanbid maar nimmer durf ontmoeten.
Maar Moeder! Jezus! als Uw beider zoete
Naam door mijn ziel gaat, voel ik als gemis
Mijn liefde, en dan naderen mijn voeten
Het heiligste, dat in mijn leven is.]]> Waar niemand toegang vindt, waar mijn gedachten
Niet binnen durven gaan. Als ik met zachte,
Bevende schreden langzaam naderkom,

Dan hef ik wel de oogen naar het dicht
Gordijn en strek de handen vol verlangen,
Maar grijp de plooien nooit en in mijn bange
Handen verberg ik weenend het gezicht.

Ik durf niet vragen, welke God het is,
Dien ik aanbid maar nimmer durf ontmoeten.
Maar Moeder! Jezus! als Uw beider zoete
Naam door mijn ziel gaat, voel ik als gemis
Mijn liefde, en dan naderen mijn voeten
Het heiligste, dat in mijn leven is.]]>