https://sonett-archiv.com/forum/ Fri, 17 Apr 2026 01:51:34 +0000 MyBB https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21750 Wed, 15 Aug 2012 15:25:17 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21750
Proserpina, de gade wel doch weer de bruid, -

zond in het zalig dal den lichten stoet vooruit,

die kleur en klank zich om haar welkom zou doen twijnen.



En, - scheen de blijdschap ook een oogenblik te kwijnen

voor onverzadigde verwachting, - het geluid,

al spoedig weer door schroom of weemoed niet gestuit,

brak onverminderd uit de wilde tamboerijnen.



Dan trok, om de Vorstin der Lente te begroeten,

de stoet zich samen, en de weide, groen be-spreid,

lag open voor een dans van Haar gebloosde voeten.



Zoo scheen mijn leven ook vanzelve zich te moeten

opnieuw versieren met jeugds onbevangenheid

toen, liefste, uw binnenkomst in mij werd voorbereid.]]>
Proserpina, de gade wel doch weer de bruid, -

zond in het zalig dal den lichten stoet vooruit,

die kleur en klank zich om haar welkom zou doen twijnen.



En, - scheen de blijdschap ook een oogenblik te kwijnen

voor onverzadigde verwachting, - het geluid,

al spoedig weer door schroom of weemoed niet gestuit,

brak onverminderd uit de wilde tamboerijnen.



Dan trok, om de Vorstin der Lente te begroeten,

de stoet zich samen, en de weide, groen be-spreid,

lag open voor een dans van Haar gebloosde voeten.



Zoo scheen mijn leven ook vanzelve zich te moeten

opnieuw versieren met jeugds onbevangenheid

toen, liefste, uw binnenkomst in mij werd voorbereid.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21749 Wed, 15 Aug 2012 15:24:56 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21749
onder de ronding van de ranke schaduwbogen,

den rooden schemer van het altaar, waar de mis

bij onze binnenkomst eerbiedig werd voltogen.



De bisschop zelf ging rond, gemijterd, met zijn staf; -

tusschen de knapen in, die wierookvaten hielden,

voortschrijdend door het volk, dat hij den zegen gaf. -

Toen drong je lieve stem: ‘Kom jongen’. - En wij knielden.



't Licht, in het vlammend raam, schilderde zijn figuren,

en de orgelstem brak los en daverde aan de muren,

terwijl de priester hoog zijn heilig kleinood hief:



‘Ik heb u liet’, zongen in Gods naam ons de koren.

En als een zoet geluid, voor u alleen geboren,

zonk om uw neergebogen hoofd: ‘Ik heb u lief’. -]]>
onder de ronding van de ranke schaduwbogen,

den rooden schemer van het altaar, waar de mis

bij onze binnenkomst eerbiedig werd voltogen.



De bisschop zelf ging rond, gemijterd, met zijn staf; -

tusschen de knapen in, die wierookvaten hielden,

voortschrijdend door het volk, dat hij den zegen gaf. -

Toen drong je lieve stem: ‘Kom jongen’. - En wij knielden.



't Licht, in het vlammend raam, schilderde zijn figuren,

en de orgelstem brak los en daverde aan de muren,

terwijl de priester hoog zijn heilig kleinood hief:



‘Ik heb u liet’, zongen in Gods naam ons de koren.

En als een zoet geluid, voor u alleen geboren,

zonk om uw neergebogen hoofd: ‘Ik heb u lief’. -]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21748 Wed, 15 Aug 2012 15:24:35 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21748
de nevels wijken en, bewogen op den wind,

de nachtelijke reede ontzeilen gaan, begint

in weide allengs en woud al verder zich het leven

aan 't groeiende geluk, den morgen, prijs te geven.

En als die vluchteling, de nacht, zich nog bezint

waar, onder struik of stronk, hij vlugst een leger vindt,

schittert in 't eerste vuur de breede zee reeds even.



Toch, - of de morgen wint en of de schemer wijkt,

of heviger de zon de hellingen bestrijkt, -

in damp verborgen blijft een verte 't oog verboden:



Zoo, - hoe de liefde groeit, ons het gemoed verlicht

en beiden tot ons heil verheldert het gezicht, -

blijft onbekend genot tot nieuwe liefde nooden.]]>
de nevels wijken en, bewogen op den wind,

de nachtelijke reede ontzeilen gaan, begint

in weide allengs en woud al verder zich het leven

aan 't groeiende geluk, den morgen, prijs te geven.

En als die vluchteling, de nacht, zich nog bezint

waar, onder struik of stronk, hij vlugst een leger vindt,

schittert in 't eerste vuur de breede zee reeds even.



Toch, - of de morgen wint en of de schemer wijkt,

of heviger de zon de hellingen bestrijkt, -

in damp verborgen blijft een verte 't oog verboden:



Zoo, - hoe de liefde groeit, ons het gemoed verlicht

en beiden tot ons heil verheldert het gezicht, -

blijft onbekend genot tot nieuwe liefde nooden.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21747 Wed, 15 Aug 2012 15:24:08 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21747
het water over steenen treden komt gedaald.

waren wij, blijkbaar met den schemer ingenomen,

den luiden middag uit, al verder afgedwaald.



En bij die ronde plek, diep in het bosch, gekomen,

hebben onwetend wij een oogenblik gedraald:

had iets van het voorheen bekoorlijk zich herhaald

in de onbedachtzaamheid wellicht van onze droomen?



't Was zeer stil. Ongenaakbaar stond, aan het begin

van de rotonde, een beeld van Artemis. De dag

sloop vóór ons een krom vochtig laantje bochtig in.



Een grauwe saterkop, met zijn belusten lach

't gekronkeld kreupelhout omglurende, bezag

de ranke lenden van die drieste Jagerin.]]>
het water over steenen treden komt gedaald.

waren wij, blijkbaar met den schemer ingenomen,

den luiden middag uit, al verder afgedwaald.



En bij die ronde plek, diep in het bosch, gekomen,

hebben onwetend wij een oogenblik gedraald:

had iets van het voorheen bekoorlijk zich herhaald

in de onbedachtzaamheid wellicht van onze droomen?



't Was zeer stil. Ongenaakbaar stond, aan het begin

van de rotonde, een beeld van Artemis. De dag

sloop vóór ons een krom vochtig laantje bochtig in.



Een grauwe saterkop, met zijn belusten lach

't gekronkeld kreupelhout omglurende, bezag

de ranke lenden van die drieste Jagerin.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21746 Wed, 15 Aug 2012 15:23:49 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21746
was ieder nieuw gedicht mij wel een metselsteen

in mijn gebouw, doch ik vermoedde niet, waarheen

de toren stijgen zou, noch hoe 't gewelf zich ronden.



Thans echter is van u mijn hart zoo vol bevonden,

dat al mijn woorden, mijn gedachten, een voor een

zich voegden naar de wet, en van mijn wenschen geen

de blijde poort verliet, waar ze u verwachten konden.



Thans weet ik hoe mijn huis, dat gij alleen bewoont,

tot uw genot alleen in statigheid vertoont

zijn trappen van graniet en vorstelijke treden.



En al mijn trots, al mijn verlangen is, dat gij,

de vloeren diep van glans bewandelend, met mij

de zalen door zult gaan, ontroerd, van ons verleden.]]>
was ieder nieuw gedicht mij wel een metselsteen

in mijn gebouw, doch ik vermoedde niet, waarheen

de toren stijgen zou, noch hoe 't gewelf zich ronden.



Thans echter is van u mijn hart zoo vol bevonden,

dat al mijn woorden, mijn gedachten, een voor een

zich voegden naar de wet, en van mijn wenschen geen

de blijde poort verliet, waar ze u verwachten konden.



Thans weet ik hoe mijn huis, dat gij alleen bewoont,

tot uw genot alleen in statigheid vertoont

zijn trappen van graniet en vorstelijke treden.



En al mijn trots, al mijn verlangen is, dat gij,

de vloeren diep van glans bewandelend, met mij

de zalen door zult gaan, ontroerd, van ons verleden.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21730 Tue, 14 Aug 2012 15:33:17 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21730
dat overwogenheid geluk beduidt,

maar hoe zal ik het woedend water keeren,

dat hoog bedreigend heel mijn land omsluit?



Hoe zal ik mij tegen den aanval weren

dien rede niet of overreding stuit

en diep in mij het dierbare geluid

eenmaal onzer genegenheid ontberen?



Wat zou tegen de liefde zijn bestand?

De branding woelt en woekert op het zand:



alles dan, wat verborgen in mij brandt,

al, wat ik nimmer aan de wereld bood,

mijn hoop, mijn troost, in leven als in dood,

aan uwe voeten, bleek en arm en bloot.]]>
dat overwogenheid geluk beduidt,

maar hoe zal ik het woedend water keeren,

dat hoog bedreigend heel mijn land omsluit?



Hoe zal ik mij tegen den aanval weren

dien rede niet of overreding stuit

en diep in mij het dierbare geluid

eenmaal onzer genegenheid ontberen?



Wat zou tegen de liefde zijn bestand?

De branding woelt en woekert op het zand:



alles dan, wat verborgen in mij brandt,

al, wat ik nimmer aan de wereld bood,

mijn hoop, mijn troost, in leven als in dood,

aan uwe voeten, bleek en arm en bloot.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21729 Tue, 14 Aug 2012 15:32:51 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21729
dat ik den morgen mocht in opene oogen drinken,

dat ik de wereld in één edelsteen, - bezield

van één verlangen als ik was, - terug zag blinken,



dat al de blijdschap, die het leven mij onthield,

de lang benijde, mij in één kreet mocht doorklinken, -

dat alles dank ik u, - en zoo gij mij ontvielt,

zou al wat ik bezit in één kreet mij ontzinken.



Zooals in 't onderzeesche schip de periskoop

den omtrek weergeeft, licht verzamelend en brekend,

zoodat de zeeman uit de beelden, door dien knoop

van stralen bijgebracht, den goeden koers berekent,

zoo ligt, sinds ik u zag, mijn gansche levensloop

door één geluk verbeeld, diep in mijn hart geteekend.]]>
dat ik den morgen mocht in opene oogen drinken,

dat ik de wereld in één edelsteen, - bezield

van één verlangen als ik was, - terug zag blinken,



dat al de blijdschap, die het leven mij onthield,

de lang benijde, mij in één kreet mocht doorklinken, -

dat alles dank ik u, - en zoo gij mij ontvielt,

zou al wat ik bezit in één kreet mij ontzinken.



Zooals in 't onderzeesche schip de periskoop

den omtrek weergeeft, licht verzamelend en brekend,

zoodat de zeeman uit de beelden, door dien knoop

van stralen bijgebracht, den goeden koers berekent,

zoo ligt, sinds ik u zag, mijn gansche levensloop

door één geluk verbeeld, diep in mijn hart geteekend.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21728 Tue, 14 Aug 2012 15:32:28 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21728
is mij 't herdenken van ons kort verleden zoet:

'k zie, 's morgens aan ons raam, weer van de zon den gloed

in 't golvende gordijn van uw los haar gevangen.



Ik zie den bloesem weer over de wegen hangen,

waarlangs gij bij mij gaat en 't helderroode bloed, -

nu levensblijdschap u den stap versnellen doet, -

levendiger het vel doorschijnen van de wangen.



Hier in dit stadje, waar ik dikwijls aan u dacht,

worden de straten leeg en langzaam, nu de nacht

er binnenkomt, gaat deur na deurtje omzichtig dicht.



En ik verbeeld mij, hoe nu 't milde, warme licht

der kamerlamp de ronding raakt van uw gezicht,

daarbinnen, ergens, waar gij zit en op mij wacht.]]>
is mij 't herdenken van ons kort verleden zoet:

'k zie, 's morgens aan ons raam, weer van de zon den gloed

in 't golvende gordijn van uw los haar gevangen.



Ik zie den bloesem weer over de wegen hangen,

waarlangs gij bij mij gaat en 't helderroode bloed, -

nu levensblijdschap u den stap versnellen doet, -

levendiger het vel doorschijnen van de wangen.



Hier in dit stadje, waar ik dikwijls aan u dacht,

worden de straten leeg en langzaam, nu de nacht

er binnenkomt, gaat deur na deurtje omzichtig dicht.



En ik verbeeld mij, hoe nu 't milde, warme licht

der kamerlamp de ronding raakt van uw gezicht,

daarbinnen, ergens, waar gij zit en op mij wacht.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21727 Tue, 14 Aug 2012 15:32:09 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21727
en nog altijd verdween die lage luister niet

uit de vermoeide lucht. Een oud en diep verdriet

scheen om ons heen zich in den avond te verzachten

tot milder lijdzaamheid. Verwijderd, in 't verschiet

van ronde boomen, stond, te midden van zijn grachten

gemetseld, het kasteel. Wij zagen het en dachten

aan de beslotenheid van dat omgroeid gebied

en aan den weeken gloed op die bemoste muren.

Wij zaten in het zwakke licht te turen, - de uren



dreven aan ons voorbij, eentonig, op den stroom

van onverklaarde en onvermeesterde gedachten.



Toen hinderde ons de komst van kinderen, die lachten.



En voor het eerst ontbrak de blijdschap onzen droom.]]>
en nog altijd verdween die lage luister niet

uit de vermoeide lucht. Een oud en diep verdriet

scheen om ons heen zich in den avond te verzachten

tot milder lijdzaamheid. Verwijderd, in 't verschiet

van ronde boomen, stond, te midden van zijn grachten

gemetseld, het kasteel. Wij zagen het en dachten

aan de beslotenheid van dat omgroeid gebied

en aan den weeken gloed op die bemoste muren.

Wij zaten in het zwakke licht te turen, - de uren



dreven aan ons voorbij, eentonig, op den stroom

van onverklaarde en onvermeesterde gedachten.



Toen hinderde ons de komst van kinderen, die lachten.



En voor het eerst ontbrak de blijdschap onzen droom.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21726 Tue, 14 Aug 2012 15:31:35 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21726
van jonge vrijers trekt op reis, de blijgezinden,

de vroolijken van hart. Zij voelen zich als vrinden

en tijgen opgewekt de liefde tegemoet.



Bij de open tuindeur gaat de man zijn gade vinden

en acht de wereld schoon en 't lieve leven zoet.

Zeer donker staat een boom tegen den avondgloed.

En Lize, Clare en Toos verwachten haar beminden.



Het schaapje met de vlag, hoog boven op de toren

glimt, in de ruimte van den hemeldom verloren.

De wegen wenden zich, de velden liggen wijd,

de vaarten schieten ver. Dat kostbare geschenk,

de avondbezonkenheid, bereikt ons. En ik denk

aan u, ik denk aan u, dat ge niet bij mij zijt.]]>
van jonge vrijers trekt op reis, de blijgezinden,

de vroolijken van hart. Zij voelen zich als vrinden

en tijgen opgewekt de liefde tegemoet.



Bij de open tuindeur gaat de man zijn gade vinden

en acht de wereld schoon en 't lieve leven zoet.

Zeer donker staat een boom tegen den avondgloed.

En Lize, Clare en Toos verwachten haar beminden.



Het schaapje met de vlag, hoog boven op de toren

glimt, in de ruimte van den hemeldom verloren.

De wegen wenden zich, de velden liggen wijd,

de vaarten schieten ver. Dat kostbare geschenk,

de avondbezonkenheid, bereikt ons. En ik denk

aan u, ik denk aan u, dat ge niet bij mij zijt.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21725 Tue, 14 Aug 2012 15:31:19 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21725
in den verzekerden en toch bedeesden schroom

die aan het schoone altijd voorafgaat, - als het loom

aandrijvende geluid van klokken en gezangen

aan de processie, die, van plechtig wit omhangen

voorbijschrijdt, - is hij nu genaderd aan den zoom

van licht en duisternis, van duisternis en droom,

één lange wankeling van aandacht en verlangen.



De dag was goed. Wij gingen rustig voort en traden

't zonnige woudgewemel binnen en wij baadden

langdurig in den koelen schaduwkom. De dag

was goed voor ons. Ik weet dat zeker. Want bewogen

herdenken wij de groote stilte nog en oogen

't wijkende schijnsel na, dat ons de nacht ontzag.]]>
in den verzekerden en toch bedeesden schroom

die aan het schoone altijd voorafgaat, - als het loom

aandrijvende geluid van klokken en gezangen

aan de processie, die, van plechtig wit omhangen

voorbijschrijdt, - is hij nu genaderd aan den zoom

van licht en duisternis, van duisternis en droom,

één lange wankeling van aandacht en verlangen.



De dag was goed. Wij gingen rustig voort en traden

't zonnige woudgewemel binnen en wij baadden

langdurig in den koelen schaduwkom. De dag

was goed voor ons. Ik weet dat zeker. Want bewogen

herdenken wij de groote stilte nog en oogen

't wijkende schijnsel na, dat ons de nacht ontzag.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21724 Tue, 14 Aug 2012 15:30:46 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21724
de takken uitgespreid, die op het water hangen, -

die witte berkestam onder zijn kronkelhout

een koele duurzaamheid van schaduw hield gevangen.



't Licht, dat een zomerlucht zoo lang in zich behoudt,

doorgloeide nog het blauw en kroop in gouden slangen

lager de wolken rond. - Een zonderling verlangen

beving mij, om nog meer genot van blauw en goud.



O nooit gekend geluk, - o nooit geziene weelde!

Wat goedheid was het, die zóó'n wonder mij bedeelde?



En toch, zooals ik even later werd gewaar,

een wonder was het niet, dat aan mij is voltogen:



of was het wonder, dat een schat van gouden haar

over mij viel, en dat ik opzag in uwe oogen?]]>
de takken uitgespreid, die op het water hangen, -

die witte berkestam onder zijn kronkelhout

een koele duurzaamheid van schaduw hield gevangen.



't Licht, dat een zomerlucht zoo lang in zich behoudt,

doorgloeide nog het blauw en kroop in gouden slangen

lager de wolken rond. - Een zonderling verlangen

beving mij, om nog meer genot van blauw en goud.



O nooit gekend geluk, - o nooit geziene weelde!

Wat goedheid was het, die zóó'n wonder mij bedeelde?



En toch, zooals ik even later werd gewaar,

een wonder was het niet, dat aan mij is voltogen:



of was het wonder, dat een schat van gouden haar

over mij viel, en dat ik opzag in uwe oogen?]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21723 Tue, 14 Aug 2012 15:30:20 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21723
hun woord zich voordoet, en in de gedichten niet

van Hooft, dien Meester van het diepverliefde lied, -

dan heerlijk eens verdwaasd en dan weer eens bezonnen, -



ontmoet ik het geluk, dat in mij is begonnen.

Toch brengen zij mij veel: zij voeren in 't gebied,

waar lichte weiden men in schemer dauwig ziet

en nimfen nijgen over koel blinkende bronnen.



Ik wandel in dien tuin, beluister het geluid,

dat in de blaren drijft, en spied er, hoe de huid

matblank of blozig is van die sierlijke vrouwen:



totdat opeens, eer ik het weet, uw lief gelaat

aan mij verschijnt, en uw gestalte voor mij staat

en als mijne aandacht eischt, om u alleen te aanschouwen.]]>
hun woord zich voordoet, en in de gedichten niet

van Hooft, dien Meester van het diepverliefde lied, -

dan heerlijk eens verdwaasd en dan weer eens bezonnen, -



ontmoet ik het geluk, dat in mij is begonnen.

Toch brengen zij mij veel: zij voeren in 't gebied,

waar lichte weiden men in schemer dauwig ziet

en nimfen nijgen over koel blinkende bronnen.



Ik wandel in dien tuin, beluister het geluid,

dat in de blaren drijft, en spied er, hoe de huid

matblank of blozig is van die sierlijke vrouwen:



totdat opeens, eer ik het weet, uw lief gelaat

aan mij verschijnt, en uw gestalte voor mij staat

en als mijne aandacht eischt, om u alleen te aanschouwen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21701 Mon, 13 Aug 2012 14:45:45 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=21701
die bij 't verstrijken van de jaren schaars ontstaan:

zij liggen wijd verspreid, zooals de vuren aan

de kust, die land en zee gedeeltelijk verlichten.



De zeeman ziet den snellen schemer, dien zij stichten

in 't weiland, en den bundel op de rotsen slaan,

en met een koenen zwaai de wateren overgaan,

de ruimte door, en dan in nacht en nevel zwichten.



Hoe weinig is zijn oog verschenen, en hoe kort

ontwikkelt beeld aan beeld zich waar de stralen treffen.



Toch is het hem, alsof de hemel dieper wordt,

wanneer die lichtzuil in 't omringend duister schiet.



Zoo doet een vers alleen 't vele des levens niet,

maar 't enkele in ons, dat oneindig is, beseffen.]]>
die bij 't verstrijken van de jaren schaars ontstaan:

zij liggen wijd verspreid, zooals de vuren aan

de kust, die land en zee gedeeltelijk verlichten.



De zeeman ziet den snellen schemer, dien zij stichten

in 't weiland, en den bundel op de rotsen slaan,

en met een koenen zwaai de wateren overgaan,

de ruimte door, en dan in nacht en nevel zwichten.



Hoe weinig is zijn oog verschenen, en hoe kort

ontwikkelt beeld aan beeld zich waar de stralen treffen.



Toch is het hem, alsof de hemel dieper wordt,

wanneer die lichtzuil in 't omringend duister schiet.



Zoo doet een vers alleen 't vele des levens niet,

maar 't enkele in ons, dat oneindig is, beseffen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20083 Wed, 05 Oct 2011 10:02:07 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20083
De morgen en de middag en de nacht,
al de verschijningen der etmaalronde,
liggen als in één groot verband gebonden
binnen den hemel en zijn kalme pracht.

Zoo ook heb ik aan u alleen gedacht
en heb in u alleen de rust gevonden
van waaruit wij dat vluchtige verstonden:
den morgen en den middag en den nacht.

Want alles ligt in één geheel besloten.
Niets kan zoo nietig zijn of zoo verstooten,
dat het zijn deel aan 't eeuwge zij misgund.

De wevers aan het lijnwaad van dit leven
weten zijn maat niet, maar zij weven, weven...
Leef dan zoo waar, leef dan zoo diep gij kunt.]]>
De morgen en de middag en de nacht,
al de verschijningen der etmaalronde,
liggen als in één groot verband gebonden
binnen den hemel en zijn kalme pracht.

Zoo ook heb ik aan u alleen gedacht
en heb in u alleen de rust gevonden
van waaruit wij dat vluchtige verstonden:
den morgen en den middag en den nacht.

Want alles ligt in één geheel besloten.
Niets kan zoo nietig zijn of zoo verstooten,
dat het zijn deel aan 't eeuwge zij misgund.

De wevers aan het lijnwaad van dit leven
weten zijn maat niet, maar zij weven, weven...
Leef dan zoo waar, leef dan zoo diep gij kunt.]]>