https://sonett-archiv.com/forum/ Fri, 24 Apr 2026 20:44:56 +0000 MyBB https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20075 Tue, 04 Oct 2011 16:56:39 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20075

Zwaar peinzend hoofd, met eeuwigheid omtogen,
doorgroefd van voren, door de idee geleid,
diep over al dat wereldsch wee gebogen,
dat, staag opwellend, in Uw boezem schreit;

schoon hoofd, wars van versiering, los van logen,
wijd-stralend brandpunt van àl-menschelijkheid,
waarop, nu 't aardsche leven is vervlogen,
een glans van eeuwig leven ligt gespreid:

in laaie liefdevlammen gaan ons harten
tot U, die al hun liefd' hebt voorgevoeld,
en duizendvoud doorvoeld uw fijnste smarten,

met gal gelaafd, door 't waanwijs volkje omjoeld,
waarop Gij nederschouwt met zielvolle oogen,
grootsch van vergiffenis en mededoogen...]]>

Zwaar peinzend hoofd, met eeuwigheid omtogen,
doorgroefd van voren, door de idee geleid,
diep over al dat wereldsch wee gebogen,
dat, staag opwellend, in Uw boezem schreit;

schoon hoofd, wars van versiering, los van logen,
wijd-stralend brandpunt van àl-menschelijkheid,
waarop, nu 't aardsche leven is vervlogen,
een glans van eeuwig leven ligt gespreid:

in laaie liefdevlammen gaan ons harten
tot U, die al hun liefd' hebt voorgevoeld,
en duizendvoud doorvoeld uw fijnste smarten,

met gal gelaafd, door 't waanwijs volkje omjoeld,
waarop Gij nederschouwt met zielvolle oogen,
grootsch van vergiffenis en mededoogen...]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20074 Tue, 04 Oct 2011 16:56:06 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20074

En boordevol is 't herte en toch en wil niet vloeien
die staande en stille stroom in klare poëzie
op 't blad, dat 'k - o! zoo graag - met tranen zou besproeien,
in 't lied, dat wentlen zoude in louter harmonie;

en boordevol is 't herte en niets en kan het boeien,
- geen levensdroom, waarin 'k een wensch weerspiegeld zie! -
geen menschelijk gevoel 't in eedlen drift ontgloeien...
Zoo noodloos staat het vol ... genot? ... melancholie?...

Zoo noodeloos in de onverschilligheid der dingen,
bestendig draaiend in hun vast omschreven kringen
en zielloos hangende in dien eindeloozen nood

van wat? ... 'k en weet niet wat ...
..................................................en boordevol is 't herte,
onledigbaar, - en staat het vol van vreugde of smerte? -
'k en wete ...
.....................en zielloos drukt de hemel, zwaar als lood ...]]>

En boordevol is 't herte en toch en wil niet vloeien
die staande en stille stroom in klare poëzie
op 't blad, dat 'k - o! zoo graag - met tranen zou besproeien,
in 't lied, dat wentlen zoude in louter harmonie;

en boordevol is 't herte en niets en kan het boeien,
- geen levensdroom, waarin 'k een wensch weerspiegeld zie! -
geen menschelijk gevoel 't in eedlen drift ontgloeien...
Zoo noodloos staat het vol ... genot? ... melancholie?...

Zoo noodeloos in de onverschilligheid der dingen,
bestendig draaiend in hun vast omschreven kringen
en zielloos hangende in dien eindeloozen nood

van wat? ... 'k en weet niet wat ...
..................................................en boordevol is 't herte,
onledigbaar, - en staat het vol van vreugde of smerte? -
'k en wete ...
.....................en zielloos drukt de hemel, zwaar als lood ...]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20073 Tue, 04 Oct 2011 16:54:45 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20073

Zing mij dat lied, uitzinnig van verlangen,
en toch zoo zalig drijvend lotuslied,
waar Heine's ziel in Schumans's wondre zangen
al de onvoldaanheid van haar liefde giet.

Want aan uw mond, die smart en zegen biedt,
blijft heel mijn wezen blijde of treurig hangen,
wanneer de volle vloed der klanken vliet
in teere vreugde of zonderling bevangen.

Zoo deint, met 'n wislend leven, 't zachte gestreel
van 't golvend lied; wij proeven lust en lijden,
die, beurtlings overslaande, in licht gespeel,
als boutjes door de levensdraden glijden,
en spinnen zuur en zoet, naar 't harte mint...
Wat vult de ziele, die op 't Eeuwge zint?]]>

Zing mij dat lied, uitzinnig van verlangen,
en toch zoo zalig drijvend lotuslied,
waar Heine's ziel in Schumans's wondre zangen
al de onvoldaanheid van haar liefde giet.

Want aan uw mond, die smart en zegen biedt,
blijft heel mijn wezen blijde of treurig hangen,
wanneer de volle vloed der klanken vliet
in teere vreugde of zonderling bevangen.

Zoo deint, met 'n wislend leven, 't zachte gestreel
van 't golvend lied; wij proeven lust en lijden,
die, beurtlings overslaande, in licht gespeel,
als boutjes door de levensdraden glijden,
en spinnen zuur en zoet, naar 't harte mint...
Wat vult de ziele, die op 't Eeuwge zint?]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20072 Tue, 04 Oct 2011 16:54:08 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20072

Wat maakt dat ras daar voor een bijster leven!
Hun malle bende warrelt om uw voeten;
hun stem is heeschgeschreeuw van raad te geven,
zij die uw gang op aarde richten moeten,

die redders van uw ziel, door niets gedreven
- o kale ridders! - dan uw eigen goed en
uw zaligheid en die slechts hiernaar streven,
dat ge eens zoudt heilzaam voor uw zonden boeten!

O gij, die iemand zijt, veracht het praten
dier niemands en hun palingengekrinkel,
al waren zij wel duizend advocaten,
zoo koen verschanst in hunnen vrouwenwinkel,

wat 't is uw doel steeds hooger op te zien en
hun gansche waarde is 't, dat ze u mochten dienen.]]>

Wat maakt dat ras daar voor een bijster leven!
Hun malle bende warrelt om uw voeten;
hun stem is heeschgeschreeuw van raad te geven,
zij die uw gang op aarde richten moeten,

die redders van uw ziel, door niets gedreven
- o kale ridders! - dan uw eigen goed en
uw zaligheid en die slechts hiernaar streven,
dat ge eens zoudt heilzaam voor uw zonden boeten!

O gij, die iemand zijt, veracht het praten
dier niemands en hun palingengekrinkel,
al waren zij wel duizend advocaten,
zoo koen verschanst in hunnen vrouwenwinkel,

wat 't is uw doel steeds hooger op te zien en
hun gansche waarde is 't, dat ze u mochten dienen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20071 Tue, 04 Oct 2011 16:53:33 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20071

I

't Is wel die gulden mond uit 't koele Noorden,
Die ons met warmen woordenklank begroet, -
De teedre en forsche toon dier volle accoorden,
Gedragen op dien inn'gen hartegloed!

Wees, Ziener, ons gezegend om die woorden...
Lang dreunt hen nagalm door ons diepst gemoed;
Al wat we, luistrend, in ons zelven hoorden
Is 't, dat uw stalen stem weerklinken doet.

Wij wéten 't doel, den plicht. Met 't zwaard van kennis
En woord gewapend, staat een sterke jeugd,
In steev'gen drom, door storm en strijd verheugd,
En weert van Vlaandren iedre Fransche schennis.

Onstuitbaar stijgt ze, in zegetocht, naar boven,
Met trotschen mannenwil en kinderlijk gelooven.

II

Germanjers, ja, - maar Vlaamsche Nederlanders:
Déés naam verbeeldt ons wezen, zegt ons doel.
Licht vechten we eenmaal rond dezelfde standerds,
Want waarheid wordt der Dichtren voorgevoel.

O! Hollands, Vlaandrens ziel zijn één, - hoe anders
't Een schijn ook spiegelde - en, in 't strijdgewoel
Gelouterd, daagt, trots veete en tegenstanders,
Dwars door des tijds omstuimige gejoel,

Eens 't Groote Nederland, in reine glorie,
- Vlaandrens rijk hart met Hollands stoeren kop -
Hoog stijgend, in den goudglans der victorie,
Boven der menschheid wijde deining op,

En doet weer, uit het kloekgepaarde streven,
De Macht, de Kunst, den Roem van Vondel's eeuw herleven.]]>

I

't Is wel die gulden mond uit 't koele Noorden,
Die ons met warmen woordenklank begroet, -
De teedre en forsche toon dier volle accoorden,
Gedragen op dien inn'gen hartegloed!

Wees, Ziener, ons gezegend om die woorden...
Lang dreunt hen nagalm door ons diepst gemoed;
Al wat we, luistrend, in ons zelven hoorden
Is 't, dat uw stalen stem weerklinken doet.

Wij wéten 't doel, den plicht. Met 't zwaard van kennis
En woord gewapend, staat een sterke jeugd,
In steev'gen drom, door storm en strijd verheugd,
En weert van Vlaandren iedre Fransche schennis.

Onstuitbaar stijgt ze, in zegetocht, naar boven,
Met trotschen mannenwil en kinderlijk gelooven.

II

Germanjers, ja, - maar Vlaamsche Nederlanders:
Déés naam verbeeldt ons wezen, zegt ons doel.
Licht vechten we eenmaal rond dezelfde standerds,
Want waarheid wordt der Dichtren voorgevoel.

O! Hollands, Vlaandrens ziel zijn één, - hoe anders
't Een schijn ook spiegelde - en, in 't strijdgewoel
Gelouterd, daagt, trots veete en tegenstanders,
Dwars door des tijds omstuimige gejoel,

Eens 't Groote Nederland, in reine glorie,
- Vlaandrens rijk hart met Hollands stoeren kop -
Hoog stijgend, in den goudglans der victorie,
Boven der menschheid wijde deining op,

En doet weer, uit het kloekgepaarde streven,
De Macht, de Kunst, den Roem van Vondel's eeuw herleven.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20070 Tue, 04 Oct 2011 16:52:35 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20070 elkander voorbestemd van den beginne;
nooit mocht ge in 't leven smart of weelde ervaren
die niet bij mij weertrilde in ziel en zinnen!

Wij zagen nooit elkaar; met wondre snaren
vereende ons onbewust verborgen minne;
eens kwam de stonde dat bij 't liefdrijk paren
ik eeuwge rust in zaligheid zou winnen.

Wat booze geest kwam toen mijn hart beheeren?
'k Versmaadde koud de stemme van 't geweten,
ontembaar kondend: "'t is de wil des Heeren!"

O naar het euvel werd de straf gemeten!
En vruchtloos poog ik 't noodlot te bezweren;
helaas! vervlogen tijd kan nimmer keeren.]]> elkander voorbestemd van den beginne;
nooit mocht ge in 't leven smart of weelde ervaren
die niet bij mij weertrilde in ziel en zinnen!

Wij zagen nooit elkaar; met wondre snaren
vereende ons onbewust verborgen minne;
eens kwam de stonde dat bij 't liefdrijk paren
ik eeuwge rust in zaligheid zou winnen.

Wat booze geest kwam toen mijn hart beheeren?
'k Versmaadde koud de stemme van 't geweten,
ontembaar kondend: "'t is de wil des Heeren!"

O naar het euvel werd de straf gemeten!
En vruchtloos poog ik 't noodlot te bezweren;
helaas! vervlogen tijd kan nimmer keeren.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20069 Tue, 04 Oct 2011 16:52:04 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20069 langs 't dartlend beekje dat heur ginds moet leiden,
waar, reeds voor heur sinds eeuwen uitgelezen,
de zusterplant haar minnend zal verbeiden.

Zij werden door Gods wil verwekt, om beiden
slechts één te zijn in vrucht als één in wezen;
thans naakt het uur ter heimnis aangewezen;
een golf dringt tusschen haar; zij zijn gescheiden!

O kon die eenge stonde nog herleven!
Mocht nog die plantenschakel samengroeien,
werd ooit bekroond dat zoete liefde streven!
Acht! 't deinzend water zal niet opwaarts vloeien!
De liefdeband wordt nimmer vastgeweven:
geen spruit nog zal ontstaan, geen bloeme bloeien!]]> langs 't dartlend beekje dat heur ginds moet leiden,
waar, reeds voor heur sinds eeuwen uitgelezen,
de zusterplant haar minnend zal verbeiden.

Zij werden door Gods wil verwekt, om beiden
slechts één te zijn in vrucht als één in wezen;
thans naakt het uur ter heimnis aangewezen;
een golf dringt tusschen haar; zij zijn gescheiden!

O kon die eenge stonde nog herleven!
Mocht nog die plantenschakel samengroeien,
werd ooit bekroond dat zoete liefde streven!
Acht! 't deinzend water zal niet opwaarts vloeien!
De liefdeband wordt nimmer vastgeweven:
geen spruit nog zal ontstaan, geen bloeme bloeien!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20068 Tue, 04 Oct 2011 16:51:28 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20068 de zee der menschheid om de wereld varen,
soms schijnbaar kalm, met gladde spiegelbaren,
maar dra vervoerd in woedend stormgebots.

Zij wentelt om zichzelf in kalmen trots,
en schijnt in eigen grootheid te bedaren,
maar beukt, in zucht naar 't eindlooze opgevaren,
weer dreunend strand, àl naar den wil des Lots.

Wij zullen iedren slag van 't Noodlot weren;
wij zijn de toekomst, 't heden en 't voorheen;

laat de eeuwen immer wentlen, gaan en keeren:
slechts wij bestaan op aarde en anders géén;

en heel het leven zullen wij beheeren,
want 't gaat uit ons en 't slaat in òns alleen.]]> de zee der menschheid om de wereld varen,
soms schijnbaar kalm, met gladde spiegelbaren,
maar dra vervoerd in woedend stormgebots.

Zij wentelt om zichzelf in kalmen trots,
en schijnt in eigen grootheid te bedaren,
maar beukt, in zucht naar 't eindlooze opgevaren,
weer dreunend strand, àl naar den wil des Lots.

Wij zullen iedren slag van 't Noodlot weren;
wij zijn de toekomst, 't heden en 't voorheen;

laat de eeuwen immer wentlen, gaan en keeren:
slechts wij bestaan op aarde en anders géén;

en heel het leven zullen wij beheeren,
want 't gaat uit ons en 't slaat in òns alleen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20067 Tue, 04 Oct 2011 16:50:58 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20067 voor al de zonden van het menschdom lijden
en in 't gejoel van 't woedend volksgespuis,
nog stervend zijne beulen benedijden.

Maar 'k zie hem thans, door 't buldrend stormgedruisch,
in vollen luister op de waatren schrijden,
den sjacheraar verjagen uit Gods huis,
den doode wekken en den slaaf bevrijden.

Hoe heerlijk daagt de groote Liefdegod,
vergeving zaaiend met zijn milde handen
en Liefde prijzend als het hoogste gebod.

'k Voel ze alverterend in mijn harte branden,
de àlliefde, die geen schepsel uitsluit, géén,
maar zie 't Heelal door uwen blik alleen.]]> voor al de zonden van het menschdom lijden
en in 't gejoel van 't woedend volksgespuis,
nog stervend zijne beulen benedijden.

Maar 'k zie hem thans, door 't buldrend stormgedruisch,
in vollen luister op de waatren schrijden,
den sjacheraar verjagen uit Gods huis,
den doode wekken en den slaaf bevrijden.

Hoe heerlijk daagt de groote Liefdegod,
vergeving zaaiend met zijn milde handen
en Liefde prijzend als het hoogste gebod.

'k Voel ze alverterend in mijn harte branden,
de àlliefde, die geen schepsel uitsluit, géén,
maar zie 't Heelal door uwen blik alleen.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20066 Tue, 04 Oct 2011 16:50:25 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20066 ...................................Voel mijn hart!
Het is het hart eens mans, zoo vaak gebroken,
maar toch herrezen boven ramp en smart
en weer in wonderbare jeugd ontloken.

'k Heb vaak, in overmoed, het Lot getart
en 't Lot heeft zich, met slag op slag, gewroken,
maar 'k sta weer pal en tegen 't Lot verhard,
en voel me een storm van bloed in de aad'ren koken.

En 'k voel en voel dat eeuwig stormend bloed,
in breeden stroom door 't trillend lijf gedreven,
d'onsmachtbren drang van 't immervol gemoed.

Mij lokt, met vreugde en smarte, 't gansche leven:
ik ben geen droomer; 'k tracht naar daad en strijd
en heel mijn wezen haakt naar werklijkheid.]]> ...................................Voel mijn hart!
Het is het hart eens mans, zoo vaak gebroken,
maar toch herrezen boven ramp en smart
en weer in wonderbare jeugd ontloken.

'k Heb vaak, in overmoed, het Lot getart
en 't Lot heeft zich, met slag op slag, gewroken,
maar 'k sta weer pal en tegen 't Lot verhard,
en voel me een storm van bloed in de aad'ren koken.

En 'k voel en voel dat eeuwig stormend bloed,
in breeden stroom door 't trillend lijf gedreven,
d'onsmachtbren drang van 't immervol gemoed.

Mij lokt, met vreugde en smarte, 't gansche leven:
ik ben geen droomer; 'k tracht naar daad en strijd
en heel mijn wezen haakt naar werklijkheid.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20065 Tue, 04 Oct 2011 16:49:35 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20065
Log stuwt de Lethe hare loome baren,
als onbewuste droomen, naast het veld
van louter licht en vreê, waar alles meldt:
Hier komt ge in 't Rijk der eeuwge rust gevaren.

De schimmen, die onlijdlijk ommewaren,
schonk zij vergetelheid, en zalig welt
de bron van 't ware leven, en nu smelt
de ziel in kalmte, nooit op aarde ervaren.

Toch, als bij een, wien nog, in klaren dag,
een droom kwelt, dien hij tracht en niet vermag
te wekken, komt een wolk soms 't oog omzweven.

Vergeten deed de Lethe 't aardsche leven...
Zij poogde ... en toch niet gansch verdoofde zij
den angst der zielen en haar noodgeschrei.]]>
Log stuwt de Lethe hare loome baren,
als onbewuste droomen, naast het veld
van louter licht en vreê, waar alles meldt:
Hier komt ge in 't Rijk der eeuwge rust gevaren.

De schimmen, die onlijdlijk ommewaren,
schonk zij vergetelheid, en zalig welt
de bron van 't ware leven, en nu smelt
de ziel in kalmte, nooit op aarde ervaren.

Toch, als bij een, wien nog, in klaren dag,
een droom kwelt, dien hij tracht en niet vermag
te wekken, komt een wolk soms 't oog omzweven.

Vergeten deed de Lethe 't aardsche leven...
Zij poogde ... en toch niet gansch verdoofde zij
den angst der zielen en haar noodgeschrei.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20064 Tue, 04 Oct 2011 16:48:57 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20064 Uit Westerloo

De linden der Abdij van Tongerloo

Sieraad en glorie dezer vlakke, kalme streken,
steunvaste en eeuwenoude wachters der abdij,
staan pal de linden, die in vrede of stormgetij,
geen voet, geen vingerbreed van hunne standplaats weken.

Wat hebben ze ál getrotst: - En toch de vogels kweeken
er, zingend, 't vinnig jong, springlevend als de Mei,
dat dra de vleuglen rept en 't nest ontschiet, om vrij
in 't jubelende lied wijdschaatrend los te breken.

Maar ziet gij daar niet plots hun breede kruinen nijgen
en breiden zij niet zacht hun takken zeegnend uit,
waar heimlijk gefluister schijnt door heen te zijgen?

't Is dat daar zinnend treedt - wat of dat weer beduidt? -
hun oude en immer jonge zanger, die hun twijgen
gaat roeren door het zoet akkoord van luit en fluit


De zon

De zon speelt door het loof der vorstelijke dreven,
die kruisen, heinde en verre om 't vorstelijk kasteel;
de zon valt blinkend neer op toren en kanteel;
de zon doet levend goud op de oude kruinen beven.

De zon is overal. - Om 't wisslend veldtafreel
verbreidt ze in een waaiend waas, uit zijde en licht geweven:
zij trilt in elk gezang; zij leeft in alle leven,
en leeft in ieder deeltje en leeft er toch geheel.

O zon, laat mij nog eens in al uw luister baden:
doordring mij gansch, dring door in 't diepste mijner ziel,
die brandend naar u haakte en toch in nacht verviel.

O laat me, u volgend langs de nooitbeteden paden,
waarheen zoo menig streefde en géén u volgen kon,
verteren in den gloed der goddelijke zon!]]> Uit Westerloo

De linden der Abdij van Tongerloo

Sieraad en glorie dezer vlakke, kalme streken,
steunvaste en eeuwenoude wachters der abdij,
staan pal de linden, die in vrede of stormgetij,
geen voet, geen vingerbreed van hunne standplaats weken.

Wat hebben ze ál getrotst: - En toch de vogels kweeken
er, zingend, 't vinnig jong, springlevend als de Mei,
dat dra de vleuglen rept en 't nest ontschiet, om vrij
in 't jubelende lied wijdschaatrend los te breken.

Maar ziet gij daar niet plots hun breede kruinen nijgen
en breiden zij niet zacht hun takken zeegnend uit,
waar heimlijk gefluister schijnt door heen te zijgen?

't Is dat daar zinnend treedt - wat of dat weer beduidt? -
hun oude en immer jonge zanger, die hun twijgen
gaat roeren door het zoet akkoord van luit en fluit


De zon

De zon speelt door het loof der vorstelijke dreven,
die kruisen, heinde en verre om 't vorstelijk kasteel;
de zon valt blinkend neer op toren en kanteel;
de zon doet levend goud op de oude kruinen beven.

De zon is overal. - Om 't wisslend veldtafreel
verbreidt ze in een waaiend waas, uit zijde en licht geweven:
zij trilt in elk gezang; zij leeft in alle leven,
en leeft in ieder deeltje en leeft er toch geheel.

O zon, laat mij nog eens in al uw luister baden:
doordring mij gansch, dring door in 't diepste mijner ziel,
die brandend naar u haakte en toch in nacht verviel.

O laat me, u volgend langs de nooitbeteden paden,
waarheen zoo menig streefde en géén u volgen kon,
verteren in den gloed der goddelijke zon!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20063 Tue, 04 Oct 2011 16:47:11 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20063 weer slaan mij vreugdevlammen in 't gelaat,
en wat ik al doorstond, in bittren haat,
gaat op in 't hoogtijdsvuur dat grootsche ontblaakte.

Hoe lang heb ik gedroomd - wie weet? het staat
geboekt op treurige bladen, - sinds daar kraakte
mijn gansche wezen en het leven staakte
zijn wondergang? o bron van zooveel kwaad!

Maar 't is nog tijd: weer voel ik 't harte zwellen,
dat als een feestklok luidt, met vollen klank,
en 't heerlijk lied van bede én hulde én dank,
uit vrije borst mij naar de lippen wellen,
als 't leven zelf, éénklank van smart en vreugd,
- diepgolvende uiting van dees wondre jeugd!]]> weer slaan mij vreugdevlammen in 't gelaat,
en wat ik al doorstond, in bittren haat,
gaat op in 't hoogtijdsvuur dat grootsche ontblaakte.

Hoe lang heb ik gedroomd - wie weet? het staat
geboekt op treurige bladen, - sinds daar kraakte
mijn gansche wezen en het leven staakte
zijn wondergang? o bron van zooveel kwaad!

Maar 't is nog tijd: weer voel ik 't harte zwellen,
dat als een feestklok luidt, met vollen klank,
en 't heerlijk lied van bede én hulde én dank,
uit vrije borst mij naar de lippen wellen,
als 't leven zelf, éénklank van smart en vreugd,
- diepgolvende uiting van dees wondre jeugd!]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20062 Tue, 04 Oct 2011 16:46:48 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20062 in schoonheid uit, die licht uw lijden stilt:
de stem der goudgelokte muze trilt
met dubble glorie op de snaar der smart."

Maar kent gij onrecht, waarbij 't hart verkilt,
zoo diep wraakroepend dat men, 't oog verstard
voor immer, was van troost, in haat verhard,
stom voor het noodlot staat, en zucht noch gilt?

Ik ben niet van diegenen, die men breekt
en dan, als kindren, zoete woordjes spreekt.
ze paaiend met een kaatsbal of een pop.

Mijn stomme smart, zij blijft de waardigheid
mijn leven, en mijn diep verzet, en 'k schrijd
in 't duister voort, en krop mijn tranen op.]]> in schoonheid uit, die licht uw lijden stilt:
de stem der goudgelokte muze trilt
met dubble glorie op de snaar der smart."

Maar kent gij onrecht, waarbij 't hart verkilt,
zoo diep wraakroepend dat men, 't oog verstard
voor immer, was van troost, in haat verhard,
stom voor het noodlot staat, en zucht noch gilt?

Ik ben niet van diegenen, die men breekt
en dan, als kindren, zoete woordjes spreekt.
ze paaiend met een kaatsbal of een pop.

Mijn stomme smart, zij blijft de waardigheid
mijn leven, en mijn diep verzet, en 'k schrijd
in 't duister voort, en krop mijn tranen op.]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20061 Tue, 04 Oct 2011 16:46:27 +0000 ZaunköniG]]> https://sonett-archiv.com/forum/showthread.php?tid=20061 ooit meevoelt met het harte, dat daar klopt,
ziek van veel lijden, liefdeloos verkropt,
en van véél liefde, in lach en traan gesmoord.

't Zwelt niet, van al mijn voelen opgepropt:
soms kende ik vreugde of streed met daad en woord.
't Is slechts mijn smart, die van den vollen boord
des bekers, traag, in zilte drupplen dropt.

Toch heel mijn hart is 't, dat hier rustloos slaat;
- zoo 't uurwerk, dat aldoor zijn gangen gaat,
onopgemerkt als 't leven rustig vliet
en 't helder oog in blauwe verten blikt,
doch al te luide, in tijden van verdriet,
op scherpe maar de slepende uren tikt.]]> ooit meevoelt met het harte, dat daar klopt,
ziek van veel lijden, liefdeloos verkropt,
en van véél liefde, in lach en traan gesmoord.

't Zwelt niet, van al mijn voelen opgepropt:
soms kende ik vreugde of streed met daad en woord.
't Is slechts mijn smart, die van den vollen boord
des bekers, traag, in zilte drupplen dropt.

Toch heel mijn hart is 't, dat hier rustloos slaat;
- zoo 't uurwerk, dat aldoor zijn gangen gaat,
onopgemerkt als 't leven rustig vliet
en 't helder oog in blauwe verten blikt,
doch al te luide, in tijden van verdriet,
op scherpe maar de slepende uren tikt.]]>